บทที่ 792 เวลาที่ล้ำค่าที่สุด

"พวกแกทำอะไรกัน หยุดเดี๋ยวนี้!" จางกวงโปรู้ว่าเรื่องราวแก้ไขไม่ทันแล้ว จึงอยากจะทำให้เรื่องเล็กที่สุด เลยรีบส่งเสียงออกไป

ทีนี้คุณชายหวังถึงกับงง เขามองจางกวงโปด้วยสีหน้าแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นอะไรอยู่ จึงพูดว่า "ผู้อำนวยการ คุณเป็นอะไรไป คุณกลัวมันทำไมครับ?"

"นายหุบปากซะ"

จางกวงโปโมโหจนถึงที่สุดแล้ว ถ้าหากว่าเขาไม่กลัว นั่นก็แปลกแล้ว คณบดีโหวถึงกับโทรหาเขาให้คำเตือนสุดท้ายกับเขาแล้ว ถ้าหากว่าเขาไม่ร้อนรนก็แปลกแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคุณชายหวัง เขาก็ไม่มีทางเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ ตอนนี้ในใจเขาเกลียดคุณชายหวังอย่างที่สุดแล้ว ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่เข้ามายุ่งด้วยแล้ว

"ผู้อำนวยการ คุณเป็นอะไรไปครับ?" คุณชายหวังยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายไม่กล้าคุยกับเขาด้วยซ้ำ ทำไมพริบตาเดียวก็เปลี่ยนไปมากขนาดนี้

อยู่ดีๆก็ถูกต่อว่ามาทีหนึ่ง ในใจเขาเองก็ไม่พอใจเหมือนกัน

จางกวงโปไม่มีอารมณ์จะพูดไร้สาระกับเขามาก เขารีบผลักพวกรปภ.พวกนั้นออกทันที

แต่ว่าเขาเพิ่งจะผลักรปภ.ออกไม่กี่คน ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำเอาเขารู้สึกไม่ดีในทันที ตอนนี้หลี่โม่กำลังยืนอยู่ตรงกลาง ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

แต่รปภ.พวกนั้นจู่ๆร่างกายก็อ่อนตัว ตัวตรงล้มลงกับพื้น

จางกวงโปมองตาค้าง แต่เมื่อเขาเห็นว่าหลี่โม่ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด เขาถึงได้เช็ดเหงื่อออก ยังดีที่อีกฝ่ายไม่บาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นเขาตายแน่

จาเจียเล่อเองก็ตะลึงไปเช่นกัน เขาคิดไม่ถึงเลยว่าพี่หลี่จะต่อสู้เก่งขนาดนี้ เผชิญหน้ากับคนเยอะขนาดนี้แต่กลับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

"พี่หลี่ นายเก่งมากเกินไปแล้ว" จาเจียเล่ออดไม่ได้ที่จะกลายร่างเป็นแฟนคลับของหลี่โม่และพูดอย่างชื่นชม

คุณชายหวังขมวดคิ้วแน่น โดยเฉพาะตอนที่เขาเห็นว่าหลี่โม่ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด ในใจของเขารู้สึกไม่ดีเป็นอย่างมาก

จางกวงโปคิดถึงว่าหลี่โม่สนิทสนมกับคณบดีโหว จึงคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่นอน ท่าทางการวางตัวของเขาจึงเปลี่ยนไปไม่น้อยในทันที และพูดว่า "คุณหลี่ครับ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ผมมีตาหามีแววไม่ ดูไม่ออกว่าคุณหลี่เป็นใคร"

หลี่โม่พอเข้าใจอะไรอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าโหวเต๋อหยางขู่อีกฝ่าย

คุณชายหวังอดไม่ได้ที่จะเข้าไปพูดว่า "ผู้อำนวยการ คุณเป็นอะไรไป คุณจะเกรงใจอะไรกับไอ้นี่กัน"

"หุบปาก ฉันไม่รู้จักนาย" จางกวงโปรีบตัดความสัมพันธ์กับคุณชายหวัง

อีกฝ่ายไม่รู้ว่าหลี่โม่เป็นใคร แต่ว่าในใจเขานั้นรู้ดีอย่างมาก

หลี่โม่คนนี้ เป็นคนที่เขามีเรื่องด้วยไม่ได้ อีกฝ่ายอย่างจะหาเรื่องตาย แต่เขานั้นไม่อยาก

ในตอนนี้เอง โหวเต๋อหยางได้มาถึงแล้ว เมื่อเขาเห็นสถานการณ์ในตอนนี้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า "จางกวงโปละ"

หลังจากที่จางกวงโปได้ยินเสียงของคณบดีโหว ตัวก็สั่นขึ้นมา เป็นไปตามที่คิด โหวเต๋อหยางมาจริงๆด้วย

ถ้าหากว่าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เขาคงจะไม่กล้าเชื่อเลยว่านี่เป็นความจริง

"ผมอยู่นี่ครับ คณบดีโหว คุณมาได้ยังไงกันครับ" จางกวงโปรีบเข้าไปต้อนรับ

โหวเต๋อหยางเห็นท่าทางยิ้มแย้มของจางกวงโป อารมณ์เสียขึ้นมาในทันที เขาถีบเข้าไปที่ตัวของอีกฝ่าย

โหวเต๋อหยางถีบออกมาอย่างกะทันหัน จางกวงโปตอบสนองไม่ทัน ถึงแม้ว่าตัวเขาจะตอบสนองทัน ก็ไม่กล้าหลบ ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นถึงหัวหน้าของเขา

จางกวงโปเจ็บจนถอยหลังไปหลายก้าว คุณชายหวังเองก็รู้ชื่อเสียงของโหวเต๋อหยาง อีกฝ่ายเป็นถึงหมอเทวดา เขาอยากจะทำความรู้จักสักหน่อย เผื่อวันไหนบังเอิญป่วยหนัก และได้อีกฝ่ายมาช่วยทำการรักษา แบบนั้นก็แทบจะไม่ต้องเครียดแล้ว

เพราะการที่โหวเต๋อหยางออกมารักษาหนึ่งครั้งนั้นแพงมหาศาลมาก และการจะสามารถเชิญโหวเต๋อหยางได้ ก็ต้องดูอีกด้วยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใครฐานะอะไร