บทที่ 83 ค้นพบความจริง

บทที่ 83 ค้นพบความจริง

ซู๋ไห่เทียนเห็นโอกาสแสดงตัวขึ้นมา “หยุนหลัน ก็ต้องเป็นผมที่ให้คุณอยู่แล้วสิ ผมยังมีเซอร์ไพรส์ด้วย ไม่คิดเลยว่าผู้จัดการหลินจะมาด้วยตนเอง”

เขาเอ่ย พลันหันไปขอบคุณหลินชิงหาน “ผู้จัดการหลิน คุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้”

หลินชิงหานสีหน้าเรียบเฉย จับจ้องไปที่ซู๋ไห่เทียน พร้อมเอ่ยถามกลับ “การ์ดนี่คุณเป็นคนให้งั้นหรือ?”

ซู๋ไห่เทียนนิ่งไป ก่อนเอ่ยถาม “หรือว่าไม่ใช่ผมหรือไง? ผู้จัดการหลิน อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลย ผมจ่ายไปตั้งสองเท่าตัว!”

หลินชิงหานหัวเราะออกมา

ในเวลาเดียวกัน เสียงถอนหายใจดังขึ้น แล่นผ่านมาจากทางด้านหลังของทุกคน “ผู้จัดการหลิน วันนั้นการ์ดเชิญของซู๋ไห่เทียนไปได้ถูกส่งไป ที่อยู่ไม่ถูกต้อง” ชายหนุ่มที่อยู่ในแบบฟอร์มวิ่งเข้ามา พร้อมกับการ์ดสีขาวในมือ

ซู๋ไห่เทียนโกรธจนแทบระเบิด “แกว่าไงนะ? การ์ดนี่เป็นของผมงั้นเหรอ?”

พนักงานหนุ่มคนนั้นเห็นว่าซู๋ไห่เทียนก็อยู่ด้วย จึงรีบขอโทษ “คุณชายซู๋ ต้องขออภัยด้วย ที่อยู่ที่คุณให้เอาไว้ไม่ถูกต้อง การ์ดนี่จึงไม่ถูกส่งออกไป”

นิ่งเงียบ

ตายเรียบ

สายตาของหลายคนตกไปอยู่ที่ซู๋ไห่เทียนโดยไม่ได้นัดหมาย ทำให้ซู๋ไห่เทียนรู้เหมือนเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง ช่างเจ็บปวดใจ

“แกพูดบ้าอะไร! การ์ดนี่จะเป็นของฉันได้ยังไง การ์ดของฉันถูกส่งไปแล้วแท้ๆ!” ซู๋ไห่เทียนไม่อยากจะเชื่อ คำรามเสียงดังลั่น พลันแย่งการ์ดจากมือเจ้าหน้าที่ฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วโยนลงกับพื้น

ก่อนที่เขาจะหันไปส่งยิ้มให้กับกู้หยุนหลัน “หยุนหลัน อย่าไปฟังที่มันพูด การ์ดในมือเธอต่างหากที่เป็นของผม…..”

ไม่ทันจบคำ ซู๋ไห่เทียนพลันยืนแข็งทื่อ!

เพราะเขาเห็นการ์ดในมือของกู้หยุนหลัน คือสีทอง!

นี่มัน นี่มันเป็นไปได้ยังไง?!

ซู๋ไห่เทียนไม่โง่ เขารู้อยู่แล้วว่าสีทองหมายความว่ายังไง

ทั้งเมืองฮ่านมีเพียงแค่10ใบเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าซู๋ไห่เทียนเงียบไป หลินชิงหานจึงหัวเราะเยาะ พร้อมเอ่ยถาม “คุณชายซู๋ การ์ดนี่เป็นของคุณงั้นเหรอ?”

“นี่…..” ซู๋ไห่เทียนหน้าถอดสี คิดที่จะเล่นลิ้นต่อไป แต่หลินชิงหานได้พากู้หยุนหลันไปเสียก่อน

แผ่นหลังที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไปของกู้หยุนหลัน ซู๋ไห่เทียนกำหมัดด้วยความโกรธแค้น พร้อมสายตาที่เยือกเย็น!

“แม่งเอ๊ย! ใครกันวะที่ส่งการ์ดเชิญให้กับกู้หยุนหลัน? แถมยังเป็นสีทอง!”

ซู๋ไห่เทียนบ่นอุบกับตัวเอง ด้วยความประหลาดใจอย่างมาก

อีกด้าน กู้หยุนหลันเข้ามาที่ห้องพักสุดหรูห้องหนึ่งกับหลินชิงหาน เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็ได้พบกับคุณจิ่วสืออีร่างที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

ชั่วพริบตา กู้หยุนหลันไม่อยากจะเชื่อ!

“จิ่ว…..จิ่วสืออีร่าง…..” กู้หยุนหลันยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง

ตื่นเต้นจนแทบเสียสติ!

นี่เป็นไอดอลของเธอเชียวนะ

“สวัสดีครับ คุณกู้” จิ่วสืออีร่างเผยรอยยิ้มหวาน ยื่นมือออกจับมือกู้หยุนหลันเป็นการทักทาย

กู้หยุนหลันจับมือทักทายด้วยความตื่นเต้น หัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม ราวกับฝันไป

หลินชิงหานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณกู้ นี่เป็นการเซอร์ไพรส์ จากชายสูงศักดิ์ที่ไม่ประสงค์ออกนาม”

หลังจากนั้น จิ่วสืออีร่างถ่ายภาพกับกู้หยุนหลัน คุยกันอยู่นาน

และแน่นอน ว่ากู้หยุนหลันเหมือนกับนักเรียนที่ว่าง่ายคนหนึ่ง

ก่อนจากกัน จิ่วสืออีร่างยิ้มให้กับเธอ “คุณกู้สนใจที่จะเป็นนักเรียนของผมไหม?”

ประโยคนี้ ทำให้กู้หยุนหลันนิ่งอยู่นานกว่าจะได้สติกลับคืนมา “ฉัน…..ฉันได้หรือคะ?”