บทที่ 84 ไม่มีเหตุผล

บทที่ 84 ไม่มีเหตุผล

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!

เสียงรองเท้าส้นสูงของกู้หยุนหลัน มุ่งตรงเข้ามา สายตาเธอตกไปอยู่ที่หลินชิงหาน พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องขอโทษด้วยผู้จัดการหลิน ที่ต้องรบกวนคุณ ฉันมีเรื่องที่จะถามคุณสักหน่อย”

ตอนนี้หลินชิงหานวิตกกังวล สีหน้าซีดเซียว ทำไมคุณกู้ถึงได้กลับมากะทันหัน

ถ้างั้นคุณหลี่ก็คง…..

เมื่อหันกลับไป หลินชิงหานตกใจเมื่อค้นพบว่า ข้างหลังเธอไม่มีหลี่โม่อยู่อีกแล้ว นอกจากหน้าต่างที่ถูกเปิดออก และสายลมที่พัดเข้ามา ด้านหลังของเธอมีเพียงแค่ใบหน้าของเฉียวเจิ้งหลงและจิ่วสืออีร่างที่ไม่อยากจะเชื่อเท่านั้น

กู้หยุนหลันถึงได้หมุนตัว หัวไปโค้งคำนับต่อจิ่วสืออีร่าง “อาจารย์”

จิ่วสืออีร่างได้สติกลับคืนมาจากความตกใจเมื่อสักครู่ พลันหันไปส่งยิ้มให้กับกู้หยุนหลัน

น่ากลัว!

ฝีมือระดับนี้จองคุณหลี่ น่ากลัวชะมัด!

ที่เป็นชั้นสามของอาคารดนตรีเชียวนะ!

เมื่อสักครู่เขากลับกระโดดลงไปซะอย่างนั้น แถมตอนนี้ยังยืนอยู่บนถนนอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น โบกมือส่งยิ้มให้กับเขา

เฉียวเจิ้งหลงกลืนน้ำลายลงคอ ความนับถือในใจ พุ่งทะลุสูงขึ้น!

อีกด้าน กู้หยุนหลันหันไปทางหลอนชิงหานด้วยความมุ่งมั่น “ผู้จัดการหลี่ จะบอกฉันได้หรือไม่ ว่าการ์ดนี่เป็นของใครกันแน่ แล้วการที่ได้เจอคุณจิ่วสืออีร่างเป็นการส่วนตัว ใครเป็นคนจัดการกันแน่ เป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?”

คำถามนี้ ทำให้หลินชิงหานลำบากใจ

คุณหลี่ไม่ให้เปิดเผย

เธอไตร่ตรองสักครู ก่อนที่จะเอ่ยตอบ “คุณกู้ ทำไมคุณต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นใครกันแน่? หรือว่า ไม่ดีหรือไง ที่มีคนที่เสียสละเพื่อคุณอย่างเงียบๆ?”

คุณหลี่ดีต่อกู้หยุนหลันเหลือเกิน หลินชิงหานเริ่มรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

“ฉันแค่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ ฉันจะได้ตอบแทนเขา” กู้หยุนหลันกล่าว

หลินชิงหานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องอภัยด้วยคุณกู้ ประวัติของฝ่ายตรงข้าม ฉันไม่สามารถเปิดเผยได้ นี่เป็นการให้ความปลอดภัยของประวัติส่วนตัว หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เราบอกคุณไม่ได้ แต่ว่า ฉันสามารถบอกคุณกู้ได้ว่า คนนั้น อยู่ใกล้ตัวคุณ หวังว่าคุณกู้จะทะนุถนอมเอาไว้ให้ดี”

จบคำ หลินชิงหานเรียกผู้รักษาประตูด้านนอกเข้ามา เพื่อเชิญกู้หยุนหลันและจินซ่านน่าออกไป

หลังออกจากVienna Concert Hall กู้หยุนหลันยังคงคิดไม่ตก

ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นใคร เธอยังคงไตร่ตรองในใจอยู่อย่างนั้น

โดยเฉพาะคำที่หลินชิงหานกล่าว อยู่ใกล้ตัวเธอ…..

นี่มันหมายความว่ายังไง?

หมายถึงหลี่โม่หรือเปล่า?

หลังกลับมาถึงบ้าน กู้หยุนหลันผลักประตูเข้าไปอย่างทนไม่ไหว ก็ได้พบกับหลี่โม่ที่นอนอยู่บนโซฟา พร้อมหลุมผ้าห่มบางๆ เอาไว้ที่ท่อนบน ด้วยไฟที่ยังสว่างอยู่

ภาพที่เห็น ทำให้กู้หยุนหลันเจ็บปวดใจ

หลี่โม่ลืมตาตื่นขึ้น จ้องมองไปที่กู้หยุนหลันที่กำลังเดินเข้ามา ก่อนที่จะส่งยิ้มให้กับเธอ “กลับมาแล้วหรือ? หิวไหม ในครัวยังมีอาหารอยู่ ผมจะไปอุ่นให้”

หลี่โม่กล่าว พลันเดินเข้าไปในครัว

กู้หยุนหลันกลับเดินเข้ามา จับแขนหลี่โม่เอาไว้ พร้อมหยิบการ์ดสีทองออกมาจากกระเป๋า “นี่คุณเป็นคนให้ฉันใช่ไหม?”

หลี่โม่นิ่งไป ก่อนที่จะยกยิ้ม ลูบไล้หน้าผากของกู้หยุนหลัน “ตัวไม่ร้อนใช่ไหม ทำไมถึงได้ถามแบบนี้ล่ะ ซู๋ไห่เทียนเป็นคนให้คุณไม่ใช่หรือ?”