บทที่ 110 มีคนหนุนหลังไร้ยำเกรง

บนถนนเจี่ยฟ่าง ภายในห้องส่วนตัวของคลับตี้หาว

หม่าเจิ้งถิงโอบซ้ายกอดขวา สีหน้าแดงก่ำ ในห้องนอกจากเขาแล้วยังมีผู้ชายอีกกลุ่มหนึ่ง หญิงสาวอีกสิบกว่าคน อายุล้วนอยู่ราวๆ ยี่สิบต้นๆ อีกทั้งยังมีหญิงสาวที่แต่งงานแล้วอยู่ด้วยหลายคน

ที่น่าสังเกตก็คือ ผู้หญิงเหล่านี้ไม่ได้มีท่าทีเหมือนโสเภณีแต่อย่างใด พวกเธอมีสีหน้าอัปยศอดสูและหวาดกลัวปรากฏอยู่

“ผู้อำนวยการ ได้ยินมาว่าไม่กี่วันก่อนคุณได้สาวสวยมาอีกแล้ว” ชายพุงพลุ้ยคนหนึ่งถามขึ้น เขาเป็นตัวแทนจำหน่ายยาจีนใน เมืองเจียง

แต่ไหนแต่มาล้วนร่วมมือกับโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนเพื่อจัดหาตัวยาให้โรงพยาบาล

"เถ้าแก่อู๋ ผู้อำนวยการเป็นคนกว้างขวาง จะมีผู้หญิงคนไหนที่เขาไม่ได้มา” รองผู้อำนวยการหัวเราะลั่น ก่อนจะกอดพยาบาลตัวน้อยและกอดจูบลูบคลำเธอ

"มามามา พวกเราดื่มให้กับผู้อำนวยการหน่อย จากนี้ไปโชคลาภยังต้องพึ่งผู้อำนวยการแล้ว โสเภณีมันจะไปสนุกอะไร ยังไงเด็กสาวก็ยังคงน่ากระปรี้กระเปร่ากว่าเยอะ”

เถ้าแก่อู๋ยกแก้วขึ้น

พวกผู้ชายหัวเราะขึ้นมาและมองไปที่ผู้ชายบนตรงกลางโซฟา

หม่าเจิ้งถิงรู้สึกภาคภูมิใจ ถึงแม้อายุจะหกสิบแล้วแต่ผมก็ยังดกดำ เต็มไปด้วยพลัง ดูแลตัวเองได้ดีอย่างยิ่ง

"ล้วนเป็นเพื่อนเก่าแก่ทั้งนั้น อย่าได้มาเอ่ยอ้อมไปอ้อมมา สนุกก็พอแล้ว ผู้หญิงคนนั้นชื่อเฉินโก่ หน้าตางดงามแถมหุ่นก็ดีด้วย คิดไม่ถึงว่าจะยังบริสุทธิ์ ฉันบอกเธอแล้ว เดี๋ยวเธอก็รีบมา”

เถ้าแก่อู๋สีหน้าอิจฉา “ผู้อำนวยการช่างโชคดี ได้สนุกกับผู้หญิงบริสุทธิ์”

"ไม่ต้องกังวล วันก่อนฉันไปที่มหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนในเมืองเจียงเพื่อสอนหนังสือ พบผู้หญิงสวย ๆ หลายคน ไว้ถึงเวลาแล้วค่อยจัดการให้มาที่โรงพยาบาลของแพทย์แผนจีน หนีไปไม่รอดจากเงื้อมมือฉันหรอก”

หม่าเจิ้งถิงรู้สึกภาคภูมิใจ แต่กลับไม่เห็นสีหน้าของพยาบาลและแพทย์หญิงที่อยู่ข้างๆ ว่าดวงตาของพวกเธอมีแววเกลียดชังเคียดแค้นมากขนาดไหน

ถึงกับมีแพทย์หญิงหลายคนตัดสินใจว่าจะหาโอกาสไปที่มหาลัย แล้วอธิบายเรื่องราวกับนักศึกษาหญิงพวกนั้น ไม่ให้พวกเธอมาที่ไปโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนเป็นอันขาด

เถ้าแก่อู๋หัวเราะอีกครั้ง “ถ้าอยากเข้าโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน ไม่มีเส้นสายก็ไม่เป็นไร ผู้อำนวยการเอ่ยปากส่งรายชื่อเอง พวกนังหนูเหล่านั้นไหนเลยจะปฏิเสธ น้องชายยังรอชิมอาหารสดใหญ่อยู่ล่ะ ยาล็อตถัดไป ผมลดให้คุณยี่สิบเปอร์เซ็นต์”

"ตกลง มาดื่มกันเถอะ"

หม่าเจิ้งถิงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

หลังจากดื่มไปสองสามแก้ว ชายคนหนึ่งก็ถามขึ้น “ผู้อำนวยการ น้องชายนับถือคุณอย่างมากจริงๆ คุณควบคุมเด็กสาวพวกนี้ยังไง ทำไมถึงได้ไม่กล้าแจ้งความคุณเลยสักนิด”

“แจ้งความฉัน? "

หม่าเจิ้งถิงหัวเราะร่า เขาหันไปถามพยาบาลสาวที่อยู่ข้างๆ “ชิวจู๋ เธอกล้าแจ้งความฉันไหม? "

“ฉัน ฉันไม่กล้า” ชิวจู๋ก้มหน้าลง สีหน้าหวาดกลัว

“เสี่ยวเหมย แล้วคุณล่ะ?”

พยาบาลอีกคนส่ายหัว “ฉันไม่กล้า”

หม่าเจิ้งถิงกวาดตามอง ในห้องเกิดเสียงดังขึ้นติดต่อกันด้วยความหวาดกลัว จนทำให้เถ้าแก่อู๋และคนอื่น ๆ ถึงกับแปลกใจและชื่นชม

"เด็กสาวพวกนี้รู้ฝีมือฉันดี อธิบดีหลินของสำนักอัยการสูงสุดเมืองเจียงเป็นเพื่อนสนิทกับฉัน ผบ.ตรตี๋เองก็มีความ สัมพันธ์ที่ดีกับฉันด้วย”

“แจ้งความฉัน ใครกล้า!”

ปัง

ทันใดนั้น ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก

ในห้องเงียบสนิทลงทันที

เมื่อพวกเขาหันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มและหญิงสาวสวยสองคนยืนอยู่ที่ประตู

“เฉินโก่!”

หม่าเจิ้งถิงร้องขึ้น เขาขมวดคิ้วและมองไปที่โล่เฉิน "นายเป็นใคร? "

"นายเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน? "

“ไม่ใช่ เป็นฉัน”

โล่เฉินกำหมัด ในใจเต็มไปด้วยความโมโห

สายตาของเขา ทำไมจะมองไม่ออกว่าหญิงสาวพวกนี้ ไม่ใช่หญิงสาวของคลับ อย่างนั้นพวกเธอก็คือ...

"ชิวจู๋ เสี่ยวเหมย หัวหน้าพยาบาล คุณหมอหยาง...พวกคุณเองก็....” "

เฉินโก่เบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ

หม่าเจิ้งถิงสีหน้าเครียดขึ้น เขาเอ่ยอย่างเย็นชา "เฉินโก่ ฉันให้เธอมาแค่คนเดียวไม่ใช่หรือไง กล้าพาคนนอกมาด้วย ไม่เชื่อฟังฉันแบบนี้ ดูท่าเธอจะต้องถูกสั่งสอนเสียบ้างแล้ว”

"แกไอ้เดรัจฉาน ฉันจะแจ้งตำรวจ แจ้งความแก! "

เฉินโก่ตะโกน

ตอนแรกเธอคิดว่ามีตนเพียงคนเดียว คิดไม่ถึงว่าพี่น้องที่ดีของเธอ หัวหน้าพยาบาลผู้อ่อนโยน รวมถึงหมอหยางที่ดูแลเธอ ก็ถูกไอ้เฒ่าสัตว์เดรัจฉานทำร้ายด้วย

นี่ทำให้เธอไม่อาจรับได้อีกต่อไป

"แจ้งความฉัน? ฮ่าฮ่า ไปสิ ฉันจะรอ"

หม่าเจิ้งถิงสีหน้าไม่แยแส สายตาของเขามองไปที่โล่เฉินอีกครั้ง เขาแค่นเสียง “ไอ้หนุ่ม เป็นแฟนของเฉินโก่หรือ จะมาต่อสู้ทวงความยุติธรรมให้แฟนนายหรือไง?”

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

"เจ้าหนุ่ม โลกนี้มันต้องอยู่กับความเป็นจริง นายก็แค่คนธรรมดาคิดจะมาสู้กับฉัน นายลองถามตัวเองให้ดีก่อนว่านายสู้ฉันไหวหรือ?”

หม่าเจิ้งถิงจุดบุหรี่ บรรยากาศท่าทางราวกับของลูกพี่ใหญ่

เถ้าแก่อู๋ รองผู้อำนวยการและผู้ชายคนอื่นๆ ล้วนมีสีหน้าสนุกสนาน ราวกับกำลังชมเรื่องสนุก มือไม้ยังไม่หยุดนิ่งลูบคลำหญิงสาว

"ตีฉัน ระบายความโกรธ?”

“ยังไม่ต้องพูดถึงไอ้เด็กตัวขนอย่างแก แม้แต่ชายเสื้อของฉันแกยังแตะไม่ได้ด้วยซ้ำ ต่อให้นายกล้าตีฉันจริง ผลที่ตามมาจะเป็นยังไง นายรู้รึเปล่า?”

"ฉันสามารถฆ่านายได้ เชื่อไหม?”