บทที่ 111 มารอยู่บนโลก

โทรเรียกหลินหยุนเซียวและตี๋เทียนหนันมา!

หม่าเจิ้งถิงตกตะลึง

เขาแทบจะอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ เด็กหนุ่มสมัยนี้เสแสร้งทำเป็นเก่งได้เยี่ยมจริงๆ ไร้สมอง

เพราะไม่รู้จักเรื่องราวจึงไม่รู้จักความกลัว

แต่เดิมเขากังวลว่าจะไม่มีโอกาสได้ไปเรียกใครมา คิดไม่ถึงว่าโอกาสจะเข้ามาหาเขาเอง

"นายแน่ใจ?"

หม่าเจิ้งถิงลุกขึ้นและตบขี้ฝุ่นบนตัวออก เขาเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง “หากนายวิ่งหนีไปขึ้นมา ให้ฉันตามจับก็ดูจะลำบากอยู่หน่อย แต่นายกลับบอกให้ฉันโทรเรียกเหล่าหลินและเหล่าตี๋ นายรู้รึเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่!"

"ความอดทนของฉันมีจำกัด"

นัยน์ตาเย็นชาของโล่เฉินทำเอาหม่าเจิ้งถิงใจหดวูบ เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะกดโทรศัพท์

ไม่กี่วินาทีต่อมา หม่าเจิ้งถิงก็หัวเราะขึ้นเบาๆ ในห้องส่วนตัว

“อธิบดีหลิน นี่ผมเอง หม่าเจิ้งถิง…ใช่ ผมอยู่ในคลับตี้หาวบนถนนเจี่ยฟ่าง มีเรื่องด่วนนิดหน่อย คุณช่วยมาที่นี่สักหน่อย...อ้อ งั้นหรือ อยู่ไม่ไกลจากตี้หาว ผบ.ตรตี๋เองก็อยู่ข้างๆ คุณ....อย่างนั้นก็ยิ่งดีเลย พวกคุณมาด้วยกันเถอะ ผมขอเลี้ยงเหล้าพวกคุณ...” เอ่อ ดีเลย ผมจะให้คนไปรับคุณที่ประตูคลับ”

หลังจากวางสาย หม่าเจิ้งถิงก็เย้ยหยัน “สิบนาที พวกเขาก็จะมาถึง นายรีบๆ ซึมซับสิบนาทีนี้เอาไว้ให้ดีเถอะ เหล่าหลิวนายลงไปรับที”

"ได้เลย"

เหล่าหลิวก็คือรองผู้อำนวยการคนนั้น เขาเดินออกนอกประตูไปอย่างสบายใจ

เฉินโก่และส้งเชี่ยง รวมถึงชิวจู๋ เสี่ยวเหมยและหญิงสาวคนอื่นๆ ตอนนี้สีหน้ากำลังซีดขาว

“พี่โล่ พวกเราจะทำยังไงดี?” ส้งเชี่ยงถามเสียงสั่น

"ไม่เป็นไร นั่งลงเถอะ"

สีหน้าของโล่เฉินยังคงเรียบเฉย

ไม่นานนัก ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เหล่าหลิวปรากฏตัวที่ประตู “อธิบดีหลิน ผบ.ตรตี๋ เชิญด้านใน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เหล่าหลิน เหล่าตี๋ พวกคุณมาแล้ว”

หม่าเจิ้งถิงรีบเข้าไปต้อนรับทันที

มีคนอยู่ในห้องไม่น้อย โล่เฉินถูกรายล้อมไปด้วยหญิงสาว ประกอบกับแสงไฟที่ไม่สว่างมากนัก หากไม่สังเกตดีๆ ก็หาเขาไม่เจอ

หลินหยุนเซียวและตี๋เทียนหนันมองดูความอึกทึกครื้นเครงตรงหน้า สีหน้าอึมครึมขึ้นมา เขาเอ่ยถาม “นี่มันหมายความว่ายังไง เรียกพวกเรามาที่นี่ทำไม!"

“อย่าเพิ่งโมโห อย่าเพิ่งโมโห ที่เรียกพวกคุณมา ก็เพราะมีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งมาลงไม้ลงมือทำร้ายคน แถมยังบอกว่าจะฆ่าฉัน”

หม่าเจิ้งถิงชี้ไปที่เถ้าแก่อู๋แล้วเอ่ย “ดูนั่นสิ นั่นเป็นเพื่อนผมเอง ถูกทุบตีจนสภาพเป็นแบบนั้น อย่างน้อยสมองก็ได้รับการกระทบกระเทือนแน่”

“โอ้?เป็นใคร?” ตี๋เทียนหนันเอ่ยถาม

“นั่น อยู่ตรงนั้น”

หม่าเจิ้งถิงมองไปที่มุมห้องและเพยิดคางขึ้น

หลินหยุนเซียวและตี๋เทียนหนันหันไปมอง ก่อนจะตะลึงไป คิดไม่ถึงว่าจะเป็นโล่เฉิน

“ไอ้หนุ่ม อวดเบ่งดีนี่ ผอ.ทั้งสองท่านมาแล้ว นายยังปีกกล้าขาแข็งนั่งอยู่ได้ ไม่รู้จักกลัวตายจริงๆ !”

หม่าเจิ้งถิงชี้หน้าของโล่เฉิน เขาเอ่ยด่าลั่น “นายจงใจทำร้ายผู้คน ขู่ว่าจะฆ่าฉัน แถมแบล็กเมล์ฉันด้วยหนึ่งล้าน คนทั้งหมดในนี้เป็นพยานได้ อย่างน้อยนายต้องโดยตัดสินโทษสามปี”

“งั้นหรือ สามปี?”

โล่เฉินเยาะเย้ย เขากวาดตามองไปรอบๆ และพูดว่า "พยานบุคคลอยู่ที่ไหน"

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นพยาน” หม่าเจิ้งถิงจ้องใส่ชิวจู๋ เขาเอ่ยเสียงต่ำ “ชิวจู๋ ฉันพูดถูกไหม?”

"ฉัน ฉัน..."

ชิวจู๋ตัวสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำน้ำตาเอ่อคลอเบ้า

เฉินโก่รวบรวมความกล้าและลุกยืนขึ้นอธิบาย “ท่านผอ. พวกคุณได้โปรดช่วยตัดสินให้พวกเราด้วย พวกเราล้วนเป็นพยาบาล หมอในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน พวกเราล้วนถูกไอ้เดรัจฉานหม่าเจิ้งถิงทำร้าย....”

เมื่อมีผู้นำขึ้นมาคนหนึ่ง สาวๆ ที่เหลือก็เอ่ยพูดความจริงออกไป

เฉินโก่น้ำตาไหลพราก เอ่ยเอ่ยสะอื้น “ได้โปรดท่านผอ.ช่วยจัดการให้พวกเราด้วย”

ธรรมชาติของมนุษย์ ล้วนไม่กล้าเป็นหน่วยกล้าตาย

ตอนนี้ พอมีผู้นำขึ้นมา ทันใดนั้นเลือดลมของเหล่าหญิงสาวก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ทั้งห้องส่วนตัวนอกจากส้งเชี่ยงแล้ว หญิงสาวทั้งหมดกำลังร้องไห้ระงม “ได้โปรดท่านผอ.ช่วยจัดการให้พวกเราด้วย”

ตึง.

เสียงร้องเกิดเป็นพลังขึ้นมา

ใบหน้าของหม่าเจิ้งถิงมืดลง เขาตะคอก “พวกสวะ พวกเธอกล้าใส่ร้ายฉัน ตั้งใจอยากให้ฉันต้องออกจากโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน ฉันจะฟ้องร้องพวกเธอข้อหาใส่ร้าย"

"ใส่ร้าย?ในมือถือฉันยังมี MMS ที่คุณส่งมาให้อยู่เลย เนื้อหาของ MMS คืออะไรคุณเองก็น่าจะรู้ดี ถ้าคุณแน่จริง ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของคุณออกมาให้ผบ.ตรตี๋ตรวจสอบสิ”

เฉินโก่ตอบโต้อย่างกล้าหาญ

นี่คือศักดิ์ศรีสุดท้ายของพวกเธอ จำต้องได้รับการปกป้องเอาไว้ จะให้พวกเธอไม่เคลื่อนไหวได้อย่างไร

“ส่งมือถือออกมา!”

“ส่งมือถือออกมา!”

“ส่งมือถือออกมาให้ผบ.ตรตี๋ตรวจสอบ!”

พวกผู้หญิงร้องลั่น ส่วนหม่าเจิ้งถิงกำลังเหงื่อตก

เพียงแต่ตัวเขาก็แค่รู้สึกหงุดหงิดอยู่หน่อยเท่านั้น ไม่ได้ตกใจตกใจอะไรมากมาย ต่อให้สิ่งที่ผู้หญิงพวกนี้พูดจะเป็นเรื่องจริง แต่เขาเองก็ไม่เชื่อว่าหลินหยุนเซียวและตี๋เทียนหนันจะลงโทษเขาจริงๆ

“หม่าเจิ้งถิง นายช่างใหญ่โตดีนี่”

วูบ

ทันใดนั้น หม่าเจิ้งถิงก็เกร็งขึ้นมา อากาศเย็นเฉียบพุ่งขึ้นไปถึงศีรษะ

น้ำเสียงของตี๋เทียนหนันเย็นชาเกินไป จนทุกคนสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกถึงโมโหและขุ่นเคืองในคำพูดของเขา นี่....นี่มันเรื่องอะไรกัน?

"ตี๋....."