บทที่ 113 ห้าล้าน

“คุณชายเจิ้ง ถ้าคุณให้ผมสองพันล้าน ผมก็จะขายบริษัทนี้ให้คุณแถมผมก็ยังขาดทุนอยู่นิดหน่อย”

โล่เฉินกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทั้งห้องเงียบสนิทลงจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

ล้อเล่นอะไรกัน!

บริษัทเน่าๆ แห่งนี้มีมูลค่าสองพันล้านหยวน คิดว่าเงินไหลมากับน้ำหรือยังไง ไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้าเรียกร้องสองพันล้านจากคุณชายเจิ้ง

เจิ้งข่ายเองก็อ้าปากค้าง เขาไหนเลยจะคิดว่าโล่เฉินจะกล้าเรียกเงินออกมาขนาดนี้

ใจกล้าอย่างยิ่ง

“คุณชายเจิ้ง อย่าทำหน้าแบบนั้น ผมทำธุรกิจด้วยความซื่อสัตย์ จะมองแค่ตัวบริษัทอย่างเดียวไม่ได้ จะต้องมองถึงมูลค่าที่เป็นไปได้ด้วย สองพันล้าน คุณไม่ขาดทุน”

ยังไม่ขาดทุน?

เจิ้งข่ายระเบิดความโกรธ เขาเอ่ยด่า “ไอ้ขยะ แกรนหาที่ตาย!"

เหล่าลูกน้องลูกเศรษฐีต่างลุกฮือกันขึ้นมา มือไม้ตั้งท่าจะลงมือ

โล่เฉินไม่รีบร้อน เขาเอนพิงโซฟาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณชายเจิ้งคิดจะใช้กำลังซื้อขายหรือ แบบนี้ผมสามารถแจ้งความได้นะ ตระกูลชั้นหนึ่งของเมืองเจียง ไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีแต่กลับทำตัวกำเริบไร้กฎหมายอยู่ในสายตา แบบนี้ไม่รู้ว่าจะมีจุดจบเหมือนตระกูลไหนสักตระกูลรึเปล่า”

“แกพูดเรื่องอะไร!”

เจิ้งข่ายตกใจ ไอ้ขยะนี่ก็รู้เรื่องการทำลายล้างตระกูลป๋ายงั้นหรือ

“อย่ามาสนใจเลยว่าผมพูดอะไร คุณชายเจิ้งมีความเห็นยังไง สองพันล้านคุณจะจ่ายไม่จ่าย?ยังไงก็ราคาตามนี้แหละ หาน้อยลงกว่านี้สักแดงเดียวผมก็ไม่ขาย”

โล่เฉินพูดอย่างหนักแน่นอย่างยิ่ง

ข้างๆ กัน หานหยู่ถิงกำลังใจเต้นแรง

สองพันล้านเชียวนะ หากยอมจ่ายจริงๆ แบบนั้นก็รวยแล้ว

ตระกูลหานจะก้าวไปเป็นตระกูลชั้นหนึ่งได้ทันที

จะบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงจะโกหก แต่เมื่อคิดว่าต้องขายเซี่ยซือหานและอู่จื่อเยว่ออกไป หานหยู่ถิงก็ล้มเลิกความคิดนี้ลง

เจิ้งข่ายเป็นเพลย์บอย สาวงามที่ตกอยู่ในมือของเขาไม่มีจุดจบที่ดีอะไร

โดยเฉพาะจื่อเยว่....

เกิดมาพร้อมเสน่ห์ แม้กระทั่งหญิงสาวด้วยกันยังถูกเธอดึงดูด

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน หานหยู่ถิงและอู่จื่อเยว่กลายเป็นพี่น้องกันที่ดีต่อกันคุยกันทุกเรื่องไปแล้ว เธอไม่สามารถปล่อยให้จื่อเยว่ต้องได้รับความเสียหายได้

“เจิ้งข่าย ถ้าจ่ายออกมาไม่ได้ก็ไสหัวไปเถอะ พวกเราไม่ได้มีเวลาว่างมาพูดเรื่องไร้สาระกับนาย”

“หานหยู่ถิง นี่เธอกล้าพูดจาดูหมิ่นคุณชายเจิ้ง!”

ลูกคุณหนูคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างโกรธจัด

หานหยู่ถิงเยาะเย้ย “เธอเลียแข้งเจิ้งข่าย เป็นสุนัขรับใช้ตัวเมียของเขา แต่ฉันไม่ใช่”

“นังสารเลว!”

ลูกคุณหนูมีสีหน้าโกรธจนแทบระเบิด แต่กลับทำอะไรไม่ได้

หน้าอกของเจิ้งข่ายก็กระเพื่อมขึ้นลงเช่นกัน และเขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “โล่เฉิน นายสำเหนียกตัวตนของนายให้ดีๆ คิดจะเป็นศัตรูกับฉันจริงๆ หรือไง?ผลลัพธ์ที่ตามมาไม่ใช่เรื่องที่นายจะรับไหว”

“ช่วยไม่ได้ เงินหนึ่งล้านไม่มากพอที่จะทำให้ผมหลุดพ้นตำแหน่งไอ้ขยะ ถ้าคุณให้ผมสองพันล้าน อย่านั้นผมก็จะเหยียบตระกูลหานลงและยืนขึ้นได้อย่างภาคภูมิใจ”

“นี่เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ใช่คนโง่”

เจิ้งข่ายกลอกตา ก่อนจะเสนอความคิดขึ้น “เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันสามารถลงทุนได้”

“ลงทุน?”

"ใช่ ถ้าอยากให้สองสาวดังขึ้นมาเป็นพลุแตกก็ต้องใช้เงินเพื่อโปรโมต พวกนี้ล้วนเป็นเรื่องผลาญเงินทั้งนั้น ส่วนสิ่งที่นายขาดไปก็คือเงิน"

โล่เฉินถามด้วยความสนใจ "คุณชายเจิ้งสามารถให้ได้เท่าไหร่?”

"ห้าล้าน"

ในใจของหานหยู่ถิงกระตุก

สำหรับตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลหาน เงินห้าล้านถือเป็นเงินจำนวนมาก

ต้องรู้ด้วยว่าเงินเดือนของหานหยู่เยนเพิ่งจะอยู่ที่ประมาณ แปดพันต่อเดือนเท่านั้น

แถมนี่ยังเป็นเงินเดือนภายหลังจากได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้อำนวยการโครงการและรองผู้จัดการไปแล้ว หากเป็นก่อนหน้านั้นเธอได้เงินเดือนไม่ถึงห้าพันด้วยซ้ำ

“แล้วเงื่อนไขล่ะ?”

“ไม่มีเงื่อนไข ก็แค่มีเงินเยอะ บวกกับฉันชอบสาวสวยสองคนนั้น ฉันก็เลยอยากให้พวกเธอดังเป็นพลุแตก แบบนี้ต่อไปหากเธอมาเป็นแฟนฉัน ฉันถึงค่อยรู้สึกภูมิใจ”

โล่เฉิน หานหยู่ถิง “.....”

แม้แต่ผู้ติดตามของเจิ้งข่ายบางคนก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก