ตอนที่ 123
บทที่ 123 บ้านของฉัน?
October 31, 2026
คำพูดของโล่เฉินทำเอาทั้งร้านขายเสื้อผ้าเงียบลง
จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะมากมาย
สายตาของพนักงานขายเริ่มจากมองไปที่โล่เฉินอย่างดูหมิ่น ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นดูถูกและรังเกียจ ส่วนสาวสวยที่อยู่ข้างๆ กำลังหัวเราะตัวโยน
"ที่รัก เป็นอะไร ถึงได้หัวเราะมีความสุขจังขนาดนั้น?"
ในเวลานี้เองมีชายอ้วนพุงพลุ้ยเดินเข้ามาในร้าน สวมใส่นาฬิกา Rolex สายทอง ถือกระเป๋าหนังจระเข้แท้
ลักษณะราวกับพวกเศรษฐีใหม่
“ที่รัก คุณรู้ไหม ไอ้คนจนขี้แพ้นี่ว่าจะซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดในร้าน ทำฉันขำแทบตาย”
“จริงหรือ?”
เศรษฐีใหม่กวาดตามอง เมื่อสายตาตกไปที่หานหยู่เยนก็ถึงกับตะลึงและอิจฉา
เขาและสาวงามล้วนเกิดความอิจฉาขึ้นมาเหมือนกัน
สิ่งที่แตกต่างก็คือ
สาวสวยอิจฉาในความงามและรูปร่างของหานหยู่เยน
ส่วนสิ่งที่ผู้ชายอิจฉาก็คือไอ้คนจนขี้แพ้โล่เฉิน ที่ถึงกับมีสาวสวยขนาดนี้เป็นแฟน นี่เท่ากับการเอาดอกไม้สดไปปักบนขี้วัวชัดๆ ”
“ไอ้หน้าขาว ไม่มีความสามารถก็อย่ามาอวดเก่ง คารมคมคายแล้วคิดว่าเจ๋งมากนักหรือไง”
เศรษฐีใหม่ชี้ไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ย "ฉันว่านายคงยังไม่รู้ว่าเสื้อผ้าพวกนี้ยี่ห้ออะไร แค่หยิบส่งๆ มาสักตัว เงินเดือนทั้งเดือนของนายยังซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ หากเอามารวมกันทั้งหมด ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิต นายก็ซื้อไม่ไหว!"
“ฮ่าฮ่า ถ้าฉันซื้อไหวแล้วจะยังไง?”
"ซื้อไหว?" เศรษฐีใหม่มองไปที่โล่เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
ถ้าหากมีเงินจริงๆ คงไม่มีทางทำตัวธรรมดาติดดินมากขนาดนี้
เขาไม่มีท่าทีกังวลและหัวเราะลั่น "ถ้านายจ่ายได้จริง ฉันจะร้องเรียกว่าพ่อสามคำ แล้วไสหัวออกจากร้านนี้ไป”
“คำพูดนี้จริงรึเปล่า?”
เศรษฐีใหม่เอ่ยตะโกน “ทุกคนเคยได้ยินแล้วใช่ไหม สุภาพบุรุษพูดคำไหนคำนั้น ไอ้หนุ่ม ถ้านายกำลังคุยโว ฉันเองก็จะไม่ถือสานาย เอาเบอร์ติดต่อของแฟนนายมาให้ฉันซะ”
"ที่รัก คุณทำอะไรน่ะ?”
สาวสวยมีสีหน้าไม่พอใจและพูดด้วยท่าทีจีบปากจีบคอ
“ฮ่าฮ่า ที่รัก วางใจเถอะ คนที่ฉันชอบก็คือเธอ” เศรษฐีใหม่เอ่ยปลอบโยนประโยคหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างยั่วยุ เขาเอ่ย
“ไอ้หนุ่ม กล้ารึเปล่า?”
“ทำไมไม่กล้า”
โล่เฉินตอบกลับ
เศรษฐีใหม่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ราวกับได้มองทะลุผ่านเสื้อผ้าของหานหยู่เยนไปแล้วยังไงอย่างนั้น
ใครๆ ก็รักเงิน
แม้แต่เทพธิดาที่สูงส่ง ก็สามารถใช้เงินซื้อมาบนเตียงได้ ขอแค่ได้วิธีติดต่อมา แค่นี้ทุกอย่างก็เป็นเรื่องง่ายเพียงหยิบมือ
คิดไม่ถึงเลยว่าจะล่าดอกไม้มาได้ดอกหนึ่ง
เศรษฐีใหม่อารมณ์ดี เขาตะโกนลั่น “ไอ้หนุ่ม อย่ามาทำอวดเก่ง รีบเอ่ยขอโทษพี่ชายมาซะดีๆ บางทีพวกเราอาจเป็นเพื่อนกันได้”
"โล่เฉิน คุณทำอะไรน่ะ?”
หานหยู่เยนกังวลอย่างมาก เธอเอ่ยบ่น “คุณรู้ไหมว่าการจะซื้อเสื้อผ้าทั้งร้านมีค่าใช้จ่ายเท่าไร ต่อให้นายมีเงินก็ไม่เห็นจะต้องทำตัวสุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้” แม้ว่าคุณจะมีเงิน คุณก็ไม่สามารถสปอยล์ได้มากขนาดนี้"
“ไม่เห็นจะเป็นอะไร คุณชอบผมก็ซื้อให้ จะให้คุณต้องรู้สึกลำบากสักนิดไม่ได้เด็ดขาด”
"คุณ..."
หานหยู่เยนรู้สึกเขินอาย ในใจเกิดเป็นความสุขที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมา เธอกระทืบเท้าเบาๆ และเม้มริมฝีปากสีแดงก่ำ “ช่างเถอะ ตามใจคุณแล้วกัน”
“เอาบัตรธนาคารมาให้ผมเถอะ”
“บัตรธนาคารอะไร?”
โล่เฉินอึ้งไป เขาเอ่ย “ก็บัตรธนาคารที่ให้คุณไปใบนั้นไง ก่อนหน้านี้ที่ชนะโล่ซิงเฉิงมาสิบห้าล้าน รวมกับรถ Rolls Royce ต่อมารถขายไปแล้ว ในบัตรยังมีเงินอยู่สิบล้าน รวมกันก็น่าจะมีสามสิบห้าแล้ว”
"คุณพูดถึงอันนั้นน่ะหรือ"
“จำได้แล้วใช่ไหม เสื้อผ้าพวกนี้เพิ่งจะใช้เงินเท่าไหร่ สามารถซื้อได้อย่างแน่นอน รีบเอาบัตรออกมาเถอะ ให้พวกเขาเปิดหูเปิดตาสักหน่อย” โล่เฉินหัวเราะ
ทันใดนั้น หานหยู่เยนก็มีสีหน้าแปลกๆ เธอเอ่ยอย่างลนลาน “บัตรใบนั้นฉันเก็บไว้ที่บ้านมาตลอด เงินมากขนาดนั้นฉันจะพกติดตัวไปมาได้ยังไง อันตรายเกินไป”
"อะไรนะ ที่บ้าน!"
โล่เฉินตกใจ มุมปากของเขากระตุก
หลังจากนั้น เศรษฐีใหม่ที่เห็นโล่เฉินยังคงชักช้าไม่ลงมือก็ค่อยโล่งใจออกมา เขาตะโกนแหย่ขึ้น “มัวแต่ชักช้าทำอะไรน่ะ หรือว่ากำลังเล่นเกมดึงเวลาหรือไง พวกเราไม่ได้มีเวลามาเล่นกับนายมากนักหรอกนะ”
“ไม่มีกำลังซื้อแล้วจะมาอวดเบ่งทำไมกัน”
สีหน้าขยะแขยงของพนักงานรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คนรอบๆ ข้างเองก็ซุบซิบกันไปมา
โล่เฉินไม่คาดคิดว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ ถ้าตอนนี้เขาเรียกฟ่านหงชางให้ส่งเงินมาก็คงจะไม่ทัน เศรษฐีใหม่นี่คงไม่รอแน่
เดินเกมผิดพลาดไปแล้วจริงๆ
"น่าอับอายชะมัด" สาวงามรู้สึกอยู่เหนือกว่า เธอควงแขนของเศรษฐีใหม่ และยิ้มด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
“โล่เฉิน ขอโทษ”
หานหยู่เยนแทบอยากร้องไห้
“ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่ยอมรับผิด แต่ข้อมูลติดต่อของคุณจะให้เขาไปไม่ได้เด็ดขาด”
โล่เฉินปลอบโยนขึ้นมา
เพิ่งจะหันกลับมา ก็มีสาวงามคนหนึ่งสาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เธอสวมใส่ชุดเป็นทางการและเอ่ยขึ้นอย่างเคารพนอบน้อม “คุณชาย คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
วาบ
ทันใดนั้น สายตาของผู้คนก็อึ้งไปทันที
“เอ่อ คุณคือ?” โล่เฉินรู้สึกสงสัย
“คุณย่อมไม่รู้จักฉัน ฉันคือเลขาของประธานฟ่าน ประธานฟ่านกำลังมาตรวจดูที่นี่พอดี ฉัน.....”
ในเวลานั้นเอง ที่ทางเดินด้านนอกก็ปรากฏกลุ่มชายหญิงขึ้นมา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหล่อเหลาที่อยู่ตรงกลางไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นฟ่านหมิง
หญิงสาวคนนั้นตะโกนขึ้น “ประธานคะ ประธาน เชิญทางนี้”
ฟ่านหมิงมองมา สีหน้าของเขาตกตะลึง จากนั้นจึงรีบฝ่าฝูงชนแล้วเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ก่อนจะค้อมตัวลง “โล่....คุณชาย คุณกับภรรยามาที่นี่ทำไมถึงไม่บอกสักคำ”
เป็นประธานฟ่าน?
หานหยู่เยนประหลาดใจจนลืมปิดปาก เธอไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้
ผู้คนก็ตะลึงไปเช่นกัน
หนุ่มคนนี้ หรือจะเป็นคุณชายตระกูลไหนจริงๆ ?
"ประธานฟ่าน"
เสียงเรียกดังขึ้น เป็นผู้จัดการร้านที่รีบร้อนวิ่งออกมาก่อนจะฉีกยิ้มขอโทษ “คุณมาที่นี่ก็ไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าสักหน่อย ผมจะได้คอยรับใช้ให้ดี คุณมาตรวจดูงานหรือ?”
ฟ่านหมิงไม่แม้แต่จะชายตามองเขายังคงค้อมตัวอยู่หน้าโล่เฉิน
ภาพที่เกิดขึ้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
คนที่ตกใจที่สุดก็คือกลุ่มชายหญิงที่ติดตามฟ่านหมิงมาพวกนั้น พวกเขาเป็นหัวหน้าของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ 19 ชั้นแห่งนี้