บทที่ 129 ผู้หญิงชั้นเยี่ยม

สาวน้อยคนนี้ช่างทำให้คนหมดหนทางจริงๆ

อะไรก็ล้วนพูดออกมาได้หมด

หานหยู่เยนตื่นตัวขึ้นมากขึ้น เธอยืนกราน “อะปู การเป็นบอดี้การ์ดคอยดูแลเธอ24 ชั่วโมงนี่มันเป็นไปไม่ได้ สามีของฉันนอกจากบริษัทแล้ว ยังต้องรับส่งฉันไปที่ทำงาน อีกทั้งยังต้องทำงานที่บ้าน ไม่มีเวลาจริงๆ"

“พี่สาว คุณกลัวว่าฉันจะพรากพี่ชายใหญ่ล่ะสิ”

คังมิงปูยิ้มและเอ่ย “อย่ากังวลไป ฉันลองยั่วยวนเขาในบ่อน้ำพุร้อนแล้ว เขาไม่หวั่นไหวเลยสักนิด ภักดีกับคุณอย่างเอาเป็นเอาตาย พี่สาวคุณยอดเยี่ยมจริงๆ”

"เอ่อ"

หานหยู่เยนหัวเราะ ในใจรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย

โล่เฉินเอ่ยอย่างเด็ดขาด “เป็นบอดี้การ์ดของเธอเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ แต่เห็นแก่ที่เธอช่วยพวกเราเอาไว้ในวันนี้ หากเธอบังเอิญเจอกับศัตรู ก็บอกฉันมาได้ ฉันจะช่วยเธอแก้ปัญหา"

"เอาอย่างนั้นก็ได้"

คังมิงปูอารมณ์ดีอย่างมาก เธอถาม “ไปเที่ยวเล่นที่บนยอดเขาด้านหลังกับฉันไหม ที่นั่นต่างหากถึงเป็นสระแห่งฟ้าที่แท้จริง”

"ได้เหรอ?"

เดิมทีหานหยู่เยนเกิดเรื่องขึ้นจนหมดอารมณ์และเตรียมพร้อมที่จะจากไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำเชิญของคังมิงปู ก็รู้สึกตื่นเต้นทันที

บนยอดเขาด้านหลัง แม้แต่เจ้าบ้านตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองเจียงจะขึ้นไปก็ยังยาก

“แน่นอนว่าได้ ตัวตนของฉัน พาพวกคุณขึ้นไปง่ายจะตาย”

คังมิงปูภูมิใจอย่างยิ่ง

ไม่กี่นาทีต่อมา ก็มาถึงบนยอดเขา

หานหยู่เยนสงบเสงี่ยมอย่างยิ่ง คนที่สามารถอยู่ที่นี่ได้ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตด้านในด้านหนึ่งทั้งนั้น หากเกิดไปทำให้ขุ่นเคืองขึ้นมา ตระกูลหานคงต้องสลายเป็นผุยผงทันที

ส่วนโล่เฉินกลับไม่มีความสนใจและความรู้สึกใด

ครั้งหนึ่งตนเคยเป็นชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก พวกคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงแค่เขากระทืบเท้าก็ตัวสั่นเทาแล้ว เจอเขาทียังต้องกราบคำนับ

คนรวยเหล่านี้เป็นตัวอะไรกัน

“พี่สาวมาเถอะ นี่คือสระพิเศษสำหรับฉัน ที่นี่ คุณสามารถเห็นทิวทัศน์โดยรอบเป็นวงกลมหลายสิบไมล์”

คังมิงปูดึงหานหยู่เยนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงสระ

ในบริเวณนี้ ยังมีสาวใช้หน้าตางดงามรอรับคำสั่งอยู่

ในฐานะผู้หญิง หานหยู่เยนย่อมรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจ

“เป็นยังไง ถือว่าใช้ได้เลยใช่ไหม”

“อะปู เธอไม่ใช่ลูกสาวของเศรษฐีจริง ๆ เหรอ? ตอนนี้ฉันสงสัยอย่างมาก” หานหยู่เยนเอ่ยถาม

คังมิงปูถอนหายใจ "ฉันไม่ได้โกหก อาจเป็นเพราะแม่ของฉัน เถ้าแก่ของคลับนี่ชอบแม่ของฉัน ฉันเองก็เลยกลายเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยไปโดยธรรมชาติ"

"ที่แท้เป็นแบบนี้"

“เธอเป็นคนญี่ปุ่นมาทำอะไรที่จีน ดูภาษาจีนของเธอที่พูดคล่องขนาดนี้ สมควรอยู่ที่ประเทศของเรามานานแล้วใช่ไหม”

โล่เฉินดื่มไวน์แดงและหันไปมองดู

ดูเหมือนว่าเขาก็อยากรู้เช่นกัน

คังมิงปูถอนหายใจอีกครั้ง "แม่และฉันระหกระเหินมา ตอนอายุ 12 ฉันตามแม่มาที่ประเทศจีนและอยู่มากกว่า 6 ปีแล้ว"

“หกปี อย่างนั้นก็นานมากจริงๆ”

“หกปีมานี้ ฉันกับแม่เอาแต่หลบซ่อนตัว หนึ่งปีก่อนหน้ามาถึงมณฑลซีหนัน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีศัตรูตามล่า โชคดีที่เราได้รับการช่วยเหลือจากเถ้าแก่ของคลับ”

คังมิงปูยังคงมีอาการใจสั่นอยู่บ้าง เธอตบหน้าอกเบาๆและเล่าว่า "ตอนนั้นพวกเราอยู่ที่จีนหลิง ชายคนนั้นคือคนใหญ่คนโตของจีนหลิง แม่รู้สึกว่าจีนหลิงไม่ปลอดภัย ดังนั้นเถ้าแก่จึงส่งพวกเรามาที่เมืองเจียง และให้อาศัยอยู่ที่คลับเทียนฉือ”

"จากประเทศญี่ปุ่นไล่ล่ามาถึงจีน อีกทั้งยังอยู่นานถึง 6 ปี...” โล่เฉินเอ่ย “ฉันขอเดาว่าพวกเธอคงมีสถานะไม่ธรรมดาที่ญี่ปุ่น อีกทั้งยังต้องกุมความลับอะไรไว้ด้วย ไม่งั้นคงไม่ถูกไล่ล่าไปทั่วประเทศมาถึง 6 ปีหรอก!"

"หึ อยู่ในญี่ปุ่นฉันก็เป็นเจ้าหญิงน้อย ตระกูลของพวกเรา....”

“อะปู!”

ทันใดนั้น น้ำเสียงใสชัดก็กรีดเรียกดังขึ้น

"แม่"

ดวงตาของคังมิงปูเปล่งประกายขึ้นมา

โล่เฉินหันไปมอง และรู้สึกอัศจรรย์ใจในทันที

ในสายตาของเขาเป็นหญิงวัยกลางคนที่หน้าตางดงามอย่างยิ่งคนหนึ่ง รูปลักษณ์ไร้ข้อตำหนิ กลิ่นอายบนตัวให้ความรู้สึกสูงส่ง

แม้จะสูงส่ง แต่กลับไม่เย็นชา แต่อ่อนโยนเหมือนสายน้ำ

ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

หญิงวัยกลางคนก็มีขนาดอันใหญ่โต เมื่อเทียบกับคังมิงปูแล้วยังใหญ่กว่าเท่าหนึ่ง ทำเอาคนรู้สึกว่าเสื้อผ้าสามารถระเบิดได้ตลอดเวลา

ถึงกระนั้นก็ตาม มันกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกของรูปร่างที่ไม่สมดุลกัน แต่กลับยิ่งดูสมบูรณ์แบบ

ของชั้นเยี่ยม ยอดเยี่ยม

ขนาดโล่เฉินที่ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ในตอนนี้ภายในใจก็ยังชื่นชมด้วย

ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนใหญ่คนโตของจีนหลิงคนนั้นจะหลงรัก และแทบจะให้การดูแลแม่และลูกสาวอย่างสูงสุด เป็นผู้ชายคนไหนก็ชอบทั้งนั้น