บทที่ 128 ทุกคนต้องตาย

“เกิดอะไรขึ้นกัน อากาศเย็นจัง”

“ทำไมจู่ๆแอร์ก็ลดอุณหภูมิลง พนักงานทำงานยังไงกัน”

"ขนลุกหมดแล้วเนี่ย"

ผู้หญิงที่อยู่รอบๆ กอดตัวเองขึ้นมาและเอามือลูบแขน บางคนถึงกับตัวสั่นเล็กน้อย

ไม่มีใครคาดคิดว่า สาเหตุที่แท้จริงนั้นจะมาจากโล่เฉิน

ไม่ ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่รับรู้

“เวรเอ๊ย ยังจะมาจ้องหน้าฉันอีก จะกินฉันหรือไง!” ชายวัยกลางคนโกรธจัด

ในเวลานี้เอง ผู้จัดการพื้นที่บ่อน้ำพุร้อนก็รีบเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ชายคนนั้นตะโกนทันทีว่า “จับพวกมันเดี๋ยวนี้!”

ผู้จัดการล็อบบี้อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ด้านหนึ่งก็เป็นเถ้าแก่ถ่านหิน ส่วนอีกด้านหนึ่งก็น่าจะเป็นคุณชายตระกูลใหญ่

ไม่ว่าใครตนก็ไม่ควรที่จะเข้าไปตอแย

"ผู้จัดการ พวกเขาคือ..." สาวต่างชาติคนหนึ่งเดินขึ้นมาและกระซิบที่ข้างหูของผู้จัดการล็อบบี้

"จริงเหรอ?"

"มันเป็นความจริง"

จู่ๆ สีหน้าของผู้จัดการล็อบบี้ก็มืดครึ้มลง เขาจ้องไปที่โล่เฉินแล้วพูดว่า "กล้าก่อเรื่องที่คลับเทียนฉือ พวกนายกล้าดีนี่”

“ไม่ทันตรวจสอบก็ตัดสินซะแล้ว?”

สีหน้าโล่เฉินราบเรียบ ในคำพูดแฝงไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรง

“มีพยานหลักฐานแบบนี้ ยังจะกล้ามาเล่นลิ้น”

ผู้จัดการล็อบบี้เอ่ยสั่ง "จับตัวพวกเขาไป"

ตึงๆๆ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างใหญ่พุ่งเข้ามาและกดโล่เฉินลงบนพื้น ส่วนอีกคนก็จับคอของหานหยู่เยนอย่างดุดัน

“ไม่รู้จักกลัวตาย!”

สองเท้าของโล่เฉินเตะสองคนด้านซ้ายออกอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า จากนั้นจึงคว้าข้อมือของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ที่จับหานหยู่เยนไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง

จากนั้นก็ออกแรงเล็กน้อย

"คลิก!"

เสียงที่ทำเอาคนฟังถึงกับหนังหัวชาดังขึ้น ข้อมือแตกออกเป็นเสี่ยง

"อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องฉีกหัวใจดังก้องกังวาน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสามคนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ส่วนอีกสองคนที่ถูกเตะกระเด็นตอนนี้กำลังกระอักเลือดออกมาอย่างรุนแรงและนอนกระตุกอยู่บนพื้น

"อะไรกัน?"

ผู้จัดการล็อบบี้และชายหญิงรอบๆ ตกใจ

“รังแกฉัน ดูถูกฉัน พวกนายสมควรจะเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ!”

โล่เฉินสาวเท้าไปหาเถ้าแก่ถ่านหินและหญิงใจร้าย จนทั้งสองคนตะโกนโวยวายออกมาด้วยความตกใจ

ผู้จัดการล็อบบี้ตะโกน "เข้าไปพร้อมกัน ไป!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเจ็ดแปดคนที่เหลืออยู่รีบเข้าไปทันที

แต่ในครู่เดียว ทั้งหมดก็บาดเจ็บสาหัส บางคนกระอักเลือด บางคนสลบไป และมีบางคนที่มือเท้าแตกหัก

ว้าว แข็งแกร่งมาก

ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาของหญิงสาวตัวน้อยฮาตาคังมิงปูมีประกายวาบผ่าน มีความสุขอย่างยิ่ง

“เพี๊ยะ!”

ตบหน้าไปหนึ่งที

ฝ่ามือหนึ่งตบลงไปจนผู้หญิงใจร้ายกระเด็น

ฟันหน้าหลุดออกมาทั้งหมด ทั้งหน้ามีรอยเลือดปนขึ้นมา

“ใส่ร้ายภรรยาของฉัน ปากเหม็นเน่าขนาดนี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ หรือแค่อิจฉาริษยา แต่ว่าเธอหาเรื่องผิดคนแล้ว!”

โล่เฉินเองก็ไม่อยากทำเรื่องใหญ่โตเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเพียงแค่ใช้พลังทิพย์สายหนึ่งก็มากพอที่จะฆ่าทุกคนได้แล้ว มือใหญ่ของเขาเข้าไปคว้าหัวของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้

"รังแกผู้หญิงของฉัน ต้องตายสถานเดียว”

ช่วงเวลานี้

โล่เฉินมีพลังดุดันอย่างยิ่ง จนทุกคนล้วนตัวแข็งทื่อ แม้กระทั่งลมหายใจยังไม่กล้าปล่อย

หญิงใจร้ายราวกับสูญเสียวิญญาณไปแล้ว เธออ้าปากค้าง เปล่งเสียงไม่ได้และไม่กล้าขยับ...หรือพูดให้ถูกก็คือเธอขยับไม่ได้ต่างหาก

เจตนาฆ่าของโล่เฉินพุ่งมาที่เธอแน่แล้ว

คนธรรมดาคนหนึ่ง ยากที่จะต้านทานได้

“พี่ชาย โปรดออมมือด้วย”

ในช่วงเวลาวิกฤติ เสียงหวานก็ดังขึ้น จากนั้นโล่เฉินก็ถูกผลักออกไป และหญิงสาวตัวน้อย ๆ ก็จับแขนของเขาไว้แน่น

"ไปให้พ้น"

"ไม่เอา" ฮาตา คังมิงปูเอ่ยหว่านล้อม “พี่ชาย พอเถอะ คุณก็เห็นว่าพวกเขาได้รับบทเรียนแล้ว ฉันเชื่อว่าพี่สาวคนสวยไม่ใช่คนที่ขโมยสร้อยแน่ จะต้องถูกใส่ร้าย ทางคลับจะต้องมีการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ไม่มีทางให้อภัยผู้ก่อเรื่อง"

โล่เฉินเยาะเย้ย "ตรวจสอบ? ตัวตนของฉันต่ำต้อย ยังไม่มีคุณสมบัติมากพอจะให้ทางคลับตรวจสอบ นอกจากนี้ฉันเองก็คงรับไม่ไหว เขาเป็นคนใหญ่คนโต ฉันมันก็แค่คนตัวเล็ก ๆ เท่านั้น!"

“ใครว่าพี่ชายไม่มีคุณสมบัติ”

คังมิงปูหันตัวและเอ่ยเรียก “นายมานี่”

ผู้จัดการล็อบบี้เหงื่อออกราวกับสายฝน เขารีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและโค้งคำนับเอ่ย “คุณหนู มีอะไรรับสั่งครับ?”

เพี๊ยะ

ผู้จัดการล็อบบี้ไม่กล้าแม้แต่จะผายลม

“ตาสุนัขของนายดูถูกผู้คน ยังไม่ทันได้แยกแยะถูกผิดก็ตัดสินไปแล้ว ฉันว่านายไม่ต้องทำงานต่อแล้ว ไสหัวไปเถอะ คลับไม่ต้องการคนสารเลวดูถูกคนแบบนี้”

ทันใดนั้น ผู้จัดการก็หน้าซีดขาว