ตอนที่ 127
บทที่ 127 หานหยู่เยนถูกทุบตี
October 31, 2026
"พอได้แล้ว ลงไปเถอะ"
"ไม่เอา"
คังมิงปูกอดของโล่เฉิน ตั้งใจชนหน้าอกของตนเข้าใส่หน้าอกของโล่เฉิน สีหน้าทั้งได้ใจและท้าทาย
โล่เฉินเลือดพล่านขึ้นมา
ยังเยาว์วัย สวยใสบริสุทธิ์ หน้าเด็กนมโต
ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ล้วนไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจนี้ได้ โล่เฉินได้ยินเสียงถอนหายใจด้วยความอิจฉาของผู้ชายคนอื่นๆ ในสระอย่างชัดเจน
เขาข่มอารมณ์และตั้งใจทำเสียงโกรธ “รีบลงมา ไม่อย่างนั้นฉันจะโยนเธอออกไป”
"อะไรกัน!"
คังมิงปูมุ่ยปากไม่พอใจอย่างมาก “ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาและขอบคุณเอาซะเลย เมื่อกี้ฉันช่วยคุณระบายความโกรธออกไปนะ”
“ทำไมไม่ไป”
“แล้วทำไมต้องไปด้วย” คังมิงปูหัวเราะคิกคักและพูดว่า "เหตุผลฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ฉันชอบคุณมาก พี่ชาย”
โล่เฉินหนังศีรษะชา สาวน้อยคนนี้ช่างเป็นตัวประหลาด
จะต้องมีความคิดที่ไม่ดีอยู่แน่
“พอได้แล้ว จะชอบฉันก็เป็นเรื่องของเธอ ฉันมีภรรยาแล้ว ช่วยรักษาระยะห่างจากฉันด้วย”
โดยไม่ได้ตั้งใจ โล่เฉินพบว่ามีลายสีแดงเข้มแปลกประหลาดอยู่หลังใบหูของคังมิงปู เขาถามขึ้น “นี่คือรอยสักเหรอ?”
"หา"
คังมิงปูตัวสั่นสะท้านขึ้นมาและรีบปิดหูของตนเอาไว้ จากนั้นจึงปล่อยผมลงมาปิดบัง เธอเอ่ยยิ้ม “ใช่ สวยใช่ไหม”
โล่เฉินที่เข้าใจแก่นแท้ของมนุษย์ ย่อมต้องดูออกถึงความผิดปกติของคังมิงปู ดูเหมือนว่าลายนั่นจะเป็นความลับที่ห้ามไม่ให้ใครรู้
แต่เรื่องพวกนี้โล่เฉินไม่สนใจ อีกทั้งยังไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา
เวลาผ่านไป สิบกว่านาที
หานหยู่เยนยังคงไม่กลับมาจนโล่เฉินเป็นกังวลเล็กน้อย
ในเวลานี้เอง หญิงต่างชาติที่ชื่อเฟียก็เข้ามาจากข้างนอก ไอริสที่อยู่ในสระก็ตะโกนขึ้นมา “เฟีย ไปไหนมาตั้งนาน?”
"ไปดูเรื่องสนุกมา"
“เรื่องสนุก?”
เฟียกวาดตามองโล่เฉินและเยาะเย้ย” ด้านนอกจับขโมยได้คนหนึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าหน้าตาสะสวย มือเท้ากลับสกปรก แอบขโมยสร้อยคอของคนอื่น ก็เลยถูกจับได้ทันที "
“จริงเหรอ?”
“โกหกเธอไปทำไม เรื่องสนุกๆที่ห้องแต่งตัวยังเปิดฉากอยู่นะ”
“ไปๆๆ ฉันเองก็อยากดู”
ผู้หญิงหลายคนจากไป
โล่เฉินรู้สึกผิดปกติ เขารีบกระโดดขึ้นจากสระ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำและรีบออกจากบ่อน้ำพุร้อนไป
“เฮ้ พี่ชาย”
คังมิงปูเรียกขึ้น แล้วตามไปด้วยเช่นกัน
ในมุมหนึ่ง
หยางเซียวเห็นเข้า ก็เอ่ยสั่ง “พวกนายลองไปดูหน่อย ให้ฉันเดา หัวขโมยนั่นอาจเป็นหานหยู่เยน"
"โอ้? ฮ่าฮ่า น่าสนุกแล้ว"
“คนชั้นต่ำก็มีชีวิตชั้นต่ำ มือไม้ไม่สะอาดถือเป็นเรื่องปกติ ฉันอยากจะเห็นนักว่าพวกเขาจะจะแก้ปัญหานี้ยังไง”
"ไปกันเถอะ พวกเราก็ไปชมความสนุกสักหน่อย"
ลูกเศรษฐีหลายคนพูดคุยกันอย่างเฮฮาและออกจากบ่อน้ำพุร้อนไป
ในเวลานี้เอง
ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสตรี
หานหยู่เยนกรอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลเอ่ออยู่รอบดวงตา
เธอเอามือปิดแก้มและพูดอย่างดื้อรั้นว่า “ฉันไม่ได้ทำ คุณอย่ามาใส่ร้ายฉัน”
“ใส่ร้ายเธอ? ฮ่าฮ่า จับได้คาหนังคาเขา เธอยังกล้าพูดว่าใส่ร้าย พูดออกมาได้เต็มปาก”
คนพูดเป็นหญิงวัยสามสิบ แค่มองที่ใบหน้า โหนกแก้มสูงของเธอก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นคนฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง
เธอชี้ไปที่หานหยู่เยน และเอ่ยด่าลั่น วาจาเต็มไปด้วยความรุนแรง
“ช่างหน้าไม่อาย แม่เธอให้กำเนิดเธอมาได้ยังไงกัน”
“มือเท้าไม่สะอาดก็แล้วไป แต่นี่ยังหน้าหนา ให้ตายก็ไม่ยอมรับ ท่าทางของเธอทำเอาฉันถึงกับของขึ้น”
“โอ๊ะ ยังจะมาร้องไห้? ฉันพูดผิดตรงไหน มาเสแสร้งให้ใครดูกัน ทุกคนล้วนรู้ดี ว่าเธอมันเป็นนางแพศยาหน้าซื่อ พวกน่ารังเกียจ”
ผู้หญิงที่อยู่รอบๆ ก็ชี้มือไม้ไปมา สีหน้าแสดงให้เห็นถึงการเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยาม
หานหยู่เยนรู้สึกเสียใจสุดขีด ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว น้ำตาเม็ดโตไหลลงมา
ฉากตรงหน้านี้ โล่เฉินที่รีบวิ่งมาก็บังเอิญเห็นเข้าอย่างชัดเจน
บูม
ความโกรธของเขาพุ่งพรวดขึ้นจนทำเอาเขาแทบขาดสติ ใครกันที่กล้าทำให้ผู้หญิงของฉันเสียน้ำตา!
"กรี๊ด!”
ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นถูกกระแทกจนกระเด็น หัวของเธอชนเข้ากับกรอบประตูจนปูดโปนขึ้นมา
โล่เฉินกอดหานหยู่เยนเอาไว้และถามอย่างปวดใจ "หยู่เยน ไม่เป็นไรใช่ไหม อย่าร้องอย่าร้อง ผมอยู่นี่ มีผมอยู่”
“ฮือ ฮืออ ฮืออ…”
หานหยู่เยนยิ่งร้องไห้ด้วยความเสียใจมากขึ้น เธอเอ่ยสะอื้น “เธอบอกว่าฉันขโมยของของเธอ แถมยังมาตบตีฉัน ฮือฮืออฮืออ ฉันไม่ได้ทำ”
“ผมรู้ คุณจะไปขโมยของได้ยังไง จะต้องเป็นเธอใส่ร้ายคุณแน่”
โล่เฉินเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าเย็นชา
ผู้หญิงใจร้ายยืนขึ้น เธอจับศีรษะของตนเองเอาไว้ ใบหน้าดุร้าย “แกกล้าตีฉันเหรอ ยัยนั่นเป็นผู้หญิงของแก? ดีๆๆ ไอ้เด็กหน้าเหม็น พวกแกรนหาที่ตายแล้วจริงๆ!”
“ไม่รู้ว่าใครที่กำลังรนหาที่ตาย ตามกฎของคลับ หากจงใจก่อเรื่อง ผลที่ตามมาเธอคงรู้”
“ฉันจงใจก่อเรื่อง? แกเองก็คิดว่าฉันใส่ร้ายเธอ แกลองให้ทุกคนพูดดู ว่าฉันใส่ร้ายเธอรึเปล่า?” ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นกวาดตามอง
บรรดาพวกผู้หญิงซุบซิบกันขึ้นมา
"พวกเธอเองก็เห็นชัดเจนดี เป็นนางแพศยานั่นที่ขโมยของ”
“สร้อยคออยู่ที่เธอ ยังจะมาพูดว่าไม่จริงอีก” ”
"จับได้คาหนังคาเขา จะมาหน้าด้านเล่นลูกไม้ก็ไร้ประโยชน์”
โล่เฉินขมวดคิ้ว เขาถามขึ้น “ขโมยอะไร?”
"สร้อยคอ"