บทที่ 137 กล้าพูดว่าคืนวันผลัดสู่วันใหม่

พวกเธออยากถูกไล่ออกจากตระกูลหรือยังไง?

"เปรี้ยง!"

สายฟ้าแลบอีกครั้งซึ่งสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ดุร้ายของคุณย่าหาน รอยเหี่ยวย่นและตีนกาอันสลับซับซ้อน ทำให้เธอดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

หานเจี้ยนเย่และหานหยู่เยนร่างกายสั่นเทา สมองของพวกเขาว่างเปล่า

“คนแก่เลอะเลือน คุณคิดว่าตอนนี้พวกเราจะยังกลัวคุณอยู่หรือไง ขับไล่ออกจากตระกูลหานแล้วทำกัน ตอนนี้พวกเราไม่จำเป็นต้องพึ่งตระกูลหาน พวกเราจะแข็งแกร่งกว่าตระกูลหาน!”

หลิวเซียงหลันแข็งแกร่งและทรงพลังอย่างยิ่ง คำพูดของเธอน่าตื่นตะลึง จนทำเอาบรรดาญาติพี่น้องตระกูลหานหวาดกลัวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

เสร็จแล้ว

วันนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

“เซียงหลัน คุณควรหยุดพูดเรื่องไร้สาระ คุกเข่าขอโทษคุณแม่เดี๋ยวนี้” หานเจี้ยนเย่ร้องขึ้นด้วยความหวาดกลัว

ในอีกด้านหนึ่ง หานหยู่เยนก็ก้มศีรษะของเธอและเดินไปหาโล่เฉิน โดยที่ริมฝีปากกัดแน่น

“โล่เฉิน เอ่อ... คุณจะช่วย...”

ศีรษะของหานหยู่เยนลดต่ำลงเรื่อยๆ น้ำเสียงราวกับแมลง “คุณจะช่วย โอนบริษัทให้คุณย่าได้ไหม”

บูม

ประโยคนี้ ทำให้คนในตระกูลหานต้องตกตะลึงอย่างมาก

หลายคนคิดว่าหานหยู่เยนสมองพิการไปแล้ว หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา พวกเขาก็ต้องทำอย่างหลิวเซียงหลันแน่ ไม่จำเป็นต้องมาอยู่ในตระกูลเล็กๆอย่างตระกูลหานอีกต่อไป

ก่อตั้งตระกูลของตนเอง จะดีมากขนาดไหนกัน

ใบหน้าของหานหยุนเทาปรากฏความพึงพอใจ ใบหน้าของคุณย่าหานก็ดุร้ายลงมาเล็กน้อยเช่นกัน

“หยู่เยน เธอบ้าไปแล้วหรือไง!”

ในขณะนี้ หลิวเซียงหลันทั้งตกใจและโกรธ เธอวิ่งไประหว่างคนทั้งสอง และชี้ไปด่าที่หน้าของหานหยู่เยน

“นางหนูไม่รักดี กินยาผิดหรือไง หรือว่าคนแก่เลอะเลือนนี่ให้เธอกินยาอะไรไป พวกเรามีบริษัท อนาคตยังอีกยางไกล แต่เธอกลับกล้าพูดจาไร้สาระแบบนี้ออกมา ให้เราเอาบริษัทไปให้คนแก่เลอะเลือนนั่นฟรีๆ! "

“เธอ เธอ....”

หลิวเซียงหลันตัวสั่นไปทั้งตัว “แกมันลูกอกตัญญู ในที่สุดแล้วหมาป่าตาขาวไม่ใช่โล่เฉินแต่เป็นเธอต่างหาก เธอสู้หน้าฉันได้ไหม สู้หน้าครอบครัวของเราได้ไหม”

"แม่ หนู หนู......"

หานหยู่เยนน้ำตาไหลราวกับสายฝน แต่กลับไม่รู้ว่าจะเปิดปากยังไง

โล่เฉินถอนหายใจอย่างลับๆ เขาเข้าใจความรู้สึกที่ยากลำบากของหานหยู่เยนเป็นอย่างยิ่ง เธอมีความรู้สึกต่อตระกูลมากเกินไป และคุณย่าหานก็เล็งเห็นถึงจุดอ่อนนี้ของหานหยู่เยนและใช้มันมาเพื่อข่มขู่

มันช่างเย็นชาและไร้ความปรานี!

ทันใดนั้น โล่เฉินก็พบว่าตนถูกจับกดมือเอาไว้

หานหยุนเทาจ้องมองเขาและตะโกนว่า “รีบเซ็นเดี๋ยวนี้ รีบๆประทับรอยนิ้วมือซะ!”

“ไอ้สารเลว ไสหัวไปซะ!”

หลิวเซียงหลันระเบิดโทสะ เธอตบหน้าหานหยุนเทาและเตะเข้าที่เป้าตามสัญชาตญาณ

"อ๊าก"

หานหยุนเทาร้องอย่างเจ็บปวด เขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว

“พี่เทา คุณโอเคไหม” หานหยางรีบพุ่งเข้าไป

คุณย่าหานตบโต๊ะอย่างแรง เธอลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงชี้ไม้ค้ำยันอันสั่นเทาไปที่หลิวเซียงหลัน น้ำเสียงแจ่มชัด “คนอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณ นับจากวันนี้ไป ฉันไม่มีเธอเป็นลูกสะใภ้ ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

“พี่เทาเป็นถึงอนาคตผู้สืบทอดของตระกูลหาน เธอแตะเขาไปแบบนั้น หากเกิดอะไรขึ้นก็เท่ากับทำลายผู้สืบทอดตระกูลเช่นกัน ตามกฎของตระกูล โทษของเธอไม่มีการละเว้น ต้องถูกขับออกจากตระกูล!” หานหยางตะโกน

บรรดาญาติพี่น้องต่างตกตะลึง จากนั้นก็มีคนพูดขึ้น

"ใช่ ออกไปจากตระกูล!"

“อาศัยชีวิตแบบเธอยังคิดจะพลิกฟื้นตัวขึ้นมา ฝันไปซะเถอะ โล่เฉินรีบเซ็นซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

ผู้คนพับแขนเสื้อขึ้น พร้อมจะลงมือ

ไม่มีใครอยากเห็นหลิวเซียงหลันโบยบินสู่ท้องฟ้า

แบบนั้นก็เท่ากับว่าทุกคนเป็นมด แต่กลับมีอยู่วันหนึ่งที่หนึ่งในนั้นมีโอกาสได้เป็นช้าง ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ไม่อนุญาตให้มันเกิดขึ้นได้

ดังนั้นนี่คือการทำลายมดตัวนั้นในทุกวิถีทาง เพื่อห้ามไม่ให้มันเป็นช้างได้

ในเวลานี้ ตระกูลหานกำลังเป็นแบบนั้น

"พวกคุณกำลังทำอะไร!" หลิวเซียงหลันตื่นตระหนกแล้ว

ชายแข็งแกร่งหลายสิบคนเข้าล้อมรอบโล่เฉินและกล่าวอย่างโหดเหี้ยม “รีบๆเซ็นชื่อแล้วประทับลายนิ้วมือซะ ไม่อย่างนั้น อย่าโทษพวกเราที่ต้องลงมือบังคับ”

“พวกแกไอ้สารเลว พวกแกกำลังทำผิดกฎหมาย ฉันจะฟ้องพวกแก” หลิวเซียงหลันตะโกนลั่น คิดอยากจะพุ่งเข้าไปแต่กลับถูกหญิงวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งหยุดเอาไว้

“ฮ่าฮ่า ฟ้องพวกเรา ฟ้องยังไง มีหลักฐานไหม?” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งหัวเราะเยาะ

“ใช่ แม้แต่ลูกสาวของเธอก็ยังอยู่ข้างเรา ใครจะเชื่อเธอกัน”

“อยากบินขึ้นไปบนกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ ฝันไปเถอะ!”

หลิวเซียงหลันตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอเปล่งเสียงเรียก “สามี รีบพาโล่เฉินออกไปจากบ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน อย่าปล่อยให้พวกเขาทำสำเร็จ เร็วเข้า!"

"เมียจ๋า ฉัน......"

"เจี้ยนเย่"

ทันใดนั้น ด้านหลังก็มีน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น จนหานเจี้ยนเย่หยุดกึก

“เจี้ยนกั๋วถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว ฉันเหลือนายเป็นลูกชายเพียงคนเดียว นายเองก็ต้องการบังคับให้ฉันไล่นายออกจากตระกูลหรือยังไง ให้ฉันไร้ลูกหลานใช่ไหม!”