บทที่ 138 ผลลัพธ์สุดท้าย

ตั้งหานหยู่เยนเป็นผู้สืบทอดของตระกูลหาน?

ใครก็ไม่เคยคิดเกี่ยวกับมันมาก่อน

ผู้สืบทอดของตระกูลหานหมายมั่นไว้แล้วว่าคือหานหยุนเทา ไม่ว่าเขาจะสวยหรูหรือไร้ค่าแค่ไหน ล้วนต้องเป็นเขา นั่นเพราะเขาคือหลานชายคนโต

ทุกคนล้วนรู้ดีว่าคุณย่าหานนั้นดื้อรั้น ดังนั้นทุกคนจึงไม่เคยมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่ตอนนี้ จะเปลี่ยนไปแล้วหรือ?

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ทันใดนั้นในห้องโถงที่เงียบสงัดก็มีเสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังขึ้น หลิวเซียงหลันลุกขึ้นมาจากพื้นและเอ่ยขึ้น "โล่เฉิน นายทำได้ดีมาก สามปีมานี้ไม่เสียแรงที่เลี้ยงดูนายมาจริงๆ”

“ข้อเสนอนี้ฉันเห็นด้วย หากต้องการบริษัทก็ต้องตั้งหานหยู่เยนเป็นผู้สืบทอด ไม่เช่นนั้นอย่าแม้แต่จะฝัน”

“นอกจากนี้ การตั้งหยู่เยนยังเป็นผู้สืบทอดเองก็ถือว่ามีเหตุผล หานเจี้ยนกั๋วถูกขับออกจากตระกูลไปแล้ว ผู้สืบทอดก็ต้องถูกเลือกมาจากคนในรุ่นที่สามเท่านั้น”

หลิวเซียงหลันชี้ไปรอบๆและเยาะเย้ย "แต่ละคนล้วนเป็นพวกไก่ไร่ค่า หานหยุนเทาก็เหมือนกัน ไร้ทักษะอะไรทั้งนั้น หากคิดจะประคองตระกูลหานไม่ให้ล่มสลาย ก็มีแต่ต้องพึ่งหยู่เยน”

"พูดจาผายลมอะไรของเธอ" หานหยุนเขาเอ่ยปากด่า

หลิวเซียงหลันเดินไปข้างโล่เฉิน ความตื่นตระหนกลดลงในที่สุด

เมื่อเห็นโล่เฉินขว้างชายร่างใหญ่ด้วยมือเพียงข้างเดียว เธอก็มองลูกเขยคนนี้แตกต่างออกไป คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีพละกำลังขนาดนี้ ยามปกติสมควรจะออกกำลังกายไม่น้อยเลย

“แม่ ผมไม่ต้องการให้เรื่องแข็งกร้าวเกินไป อย่างไรก็ตามผมก็ถือเป็นเขยของตระกูลหาน ผมรู้ว่า เจี้ยนเย่และหยู่เยนมีความผูกพันลึกซึ้งกับตระกูล แต่นี่ไม่ควรเป็นเหตุผลที่เอามาข่มขู่พวกเขา”

คุณย่าหานกำหมัดแน่น คำพูดไม่กี่คำออกมาจากปากของเธอ "นายคิดจะพูดอะไรกันแน่!"

“ผมแค่อยากจะบอกความจริงกับคุณเรื่องหนึ่ง”

“ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกคุณล้วนเอนเอียงไปทางหานหยุนเทา และข่มเหงครอบครัวของเรามาโดยตลอด ผมไม่เข้าใจมีว่าทำไม ตอนนี้ผมเองก็ขี้เกียจจะรู้แล้ว”

“คุณคิดว่าหานหยุนเทาจะสามารถนำตระกูลให้ฟื้นคืนกลับมารุ่งโรจน์ได้หรือ? แต่ความจริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโครงการปินหู หรือว่าบริษัทของโล่เฉินในตอนนี้ ล้วนเป็นพวกเราที่นำโอกาสฟื้นคืนความรุ่งโรจน์สู่ตระกูลหาน”

หลิวเซียงหลันเดินเข้าไปใกล้คุณย่าหาน และมองดูเธอโดยไม่แสดงอาการอ่อนแอ

“แม่ คุณจะเลือกความลำเอียงของคุณ ที่ทำให้ตระกูลต้องพินาศ หรือเลือกหานหยู่เยน ที่ทำให้ตระกูลได้กลับมารุ่งโรจน์?”

“พวกเราตระกูลหานเองครั้งหนึ่งก็เคยเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองเจียง พวกเราจำเป็นต้องนำความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษเรากลับมา!”

“และทั้งหมดนี้ มีเพียงหยู่เยนเท่านั้นที่ทำได้”

ฟิ้ว

หลังจากอัดอั้นมานานกว่าสิบนาที

ในที่สุด พายุฝนก็เทลงมา

ลมหนาวคำรามแ พร้อมกับสายฝนก็พัดกระทบเข้ามาในห้องโถง

ส่งผลให้ทุกคนตื่นเต้น

“คุณย่า อย่าไปฟังเขาพูดไร้สาระ ผมจะพยายาม ตอนนี้ผมเองก็คุยเกี่ยวกับความร่วมมือกับบริษัทซิงเฉินแล้วไม่ใช่หรือ! บริษัทซิงเฉินให้ความสำคัญกับผมอย่างมาก นั่นถือเป็นอุตสาหกรรมของตระกูลจีนหลิงโล่เชียวนะครับ แข็งแกร่งกว่าตระกูลเจิ้งหลายเท่า หานหยู่เยนสู้ผมไม่ได้!”

หานหยุนเทาตะโกนอย่างดุเดือด

บรรดาญาติทั้งหมดยืนอยู่ข้างหนึ่งอย่างเป็นระเบียบ กำลังคาดเดาว่าเจ้าบ้านในอนาคตของตระกูลหานคือใคร

หากคุณยืนอยู่ผิดฝั่ง อย่างนั้นทุกอย่างก็สายไปแล้ว

วิธีที่ดีที่สุด

ก็คือการหุบปาก ความเงียบคือทองคำ

“คุณย่า คุณอย่าไปหลงกลนะครับ”

“แม่ คุณควรรู้ว่าจะต้องเลือกอะไร”

ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่คุณย่าหาน โล่เฉินก็อยากรู้มากเช่นกัน เขาคาดเดาไม่ออกว่าคุณย่าหานจะเลือกอย่างไร

ดวงตาของหานหยู่เยน เต็มไปด้วยความคาดหวัง

พายุยังคงโหมกระหน่ำ ในห้องโถงไม่มีแสงสว่าง ทำให้มืดมิดอย่างมาก

ใบหน้าของคุณย่าหาน ภายใต้แสงสายฟ้าเป็นครั้งคราว ยิ่งดูเฉยเมยและสงบอย่างน่าประหลาด

เป็นเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เสียงแหบแห้งเล็กน้อยดังขึ้น

“ผู้สืบทอดของตระกูลหาน จะต้องมีความสามารถพอที่จะทำให้ทุกคนยอมจำนน หยุนเทาและหยู่เยนล้วนพูดคุยธุรกิจกับกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ ยากจะแบ่งแพ้ชนะ สำหรับบริษัทของโล่เฉิน ถือเป็นเรื่องบังเอิญโชคดีอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นจึงไม่สามารถนับว่าเป็นผลงานของหยู่เยนได้”

บังเอิญโชคดี?

โล่เฉินหัวเราะและไม่พูดอะไร เขาฟังต่อไป

“พวกเธอทุกคนรู้ดี ว่าความปรารถนาของฉันคืออะไร”

ความปรารถนาของคุณย่าหาน? ผู้คนต่างสงสัย