บทที่ 139 วิกฤตกำลังมา

“ล็อกประตู อย่าให้เจ้าคนไร้ประโยชน์นั่นกลับมา!”

เมื่อกลับมาบ้าน หลิวเซียงหลันก็ยังคงอารมณ์ร้อนอยู่

หานหยู่ถิงพึมพำ “พ่อมีกุญแจนี่”

“อย่างนั้นก็ขวางประตูเอาไว้ซะ โล่เฉิน ย้ายโต๊ะไปที่ประตู”

หานหยู่เยนเอ่ยกล่อม "แม่ ใจเย็นๆก่อน แม่ก็รู้ว่าพ่อมีความผูกพันกับตระกูลมากแค่ไหน ตอนนี้เขากำลังอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะช่วยใครล้วนไม่ได้ทั้งนั้น นอกจากนี้แม่ไม่จำเป็นต้องโกรธ เดิมพันครั้งนี้หนูชนะแน่”

จะไม่ชนะได้หรือ

เจ้าของคฤหาสน์ยอดจื่อเช่วอันทรงเกียรติกำลังยืนอยู่ข้างๆตนนี่

หานหยุนเทาคงไม่เคยคิดฝันว่าโล่เฉินจะมีคฤหาสน์อันทรงเกียรติที่สุดไว้ในครอบครอง

ไม่ว่าเขาจะหาใคร สุดท้ายย่อมต้องแพ้อยู่ดี

“เธอจะเอาอะไรมาชนะ หานหยุนเทาหาคุณชายโล่ ต่อหน้าตระกูลโล่ ตระกูลเจิ้งนับเป็นตัวอะไรกัน” หลิวเซียงหลันพูดพร้อมกับกัดฟัน "ยัยแก่นั่นเอาชนะพวกเราไปได้อีกครั้ง"

“โธ่แม่ ทำไมไม่เชื่อหนู”

หานหยู่เยนรู้ว่าตนไม่อาจเปิดเผยความลับของโล่เฉินได้ ดวงตาของเธอหันมาและพูดอย่างแปลกๆ "อย่างมากหนูก็แค่ไปหาโล่ซิงเฉิน ดูสิว่าเขาจะยอมช่วยหนูหรือช่วยหานหยุนเทา!”

"อ้อ?"

หลิวเซียงหลันดวงตาสว่างวาบขึ้น เธอหัวเราะลั่น "ใช่ใช่ใช่ ซิงเฉินยังมีใจให้ลูกอยู่ ทำไมแม่ถึงคิดไม่ได้กัน ครั้งนี้ หานหยุนเทาจะต้องพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์"

“ตกลง เรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว แม่อย่าโกรธพ่ออีกเลย หนูจะไปบริษัทก่อน”

โล่ฉฺนเอ่ย “ผมจะไปส่งคุณ ผมเองก็จะไปดูที่บริษัท”

หลังส่งหานหยู่เยนไปบริษัทตระกูลหาน โล่เฉินก็พาหานหยู่ถิงมาที่อาคารสำนักงาน

ระหว่างรอลิฟต์ พวกเขาก็บังเอิญเจอหานหยุนซี

“ไม่เลวนี่ ได้รับเงินลงทุนจากคุณชายเจิ้ง นายทำได้ยังไง?” หานหยุนซีถามด้วยความสนใจ

“คุณชายเจิ้งดวงตามองเห็นไข่มุก เขาเห็นความสามารถและศักยภาพของฉัน”

“แค่ได้ทีหน่อยก็เหลิงจริงๆ อย่างนายจะไปมีความสามารถอะไรกัน ฉันได้ยินมาจากหานหยุนเทาว่า ในบริษัทของนายมีสตรีมเมอร์สาวสวยหลายคน เจิ้งข่ายเป็นคุณชายเพลย์บอย ที่ถูกใจคือสาวสวยมากกว่า เขาลงทุนก็เพื่อสตรีมเมอร์สาวสวยพวกนั้น ไม่เกี่ยวกับนายสักนิด”

หานหยุนซีเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจแล้วพูดขึ้นอีกว่า “ฉันจะจับตาดูนายให้ดี ตลอดสามเดือนนี้ ทางที่ดีนายอย่าได้คิดเล่นตุกติก รอจนกว่าหานหยู่เยนและหานหยุนเทาจะถูกตัดสินแพ้ชนะ"

"ตามใจ"

โล่เฉินยักไหล่ เขายิ้มและถามว่า "เธอคิดว่าใครจะชนะ?"

“ยังต้องบอกอีกหรือไง แน่นอนว่าต้องเป็นหานหยุนเทา เขาไปหาคุณชายโล่ของบริษัทซิงเฉินแล้ว บางทีไม่ต้องรอถึงสามเดือน แค่ไม่กี่วัน คุณย่าก็สามารถอาศัยอยู่ในคฤหาสน์บนภูเขาจื่อเช่วได้แล้ว” หานหยุนซีเอ่ยอย่างมั่นใจ

"เธอสวยมาก"

"หา?"

หานหยุนซีตะลึงไป ไม่เข้าใจว่าทำไมโล่เฉินถึงเอ่ยประโยคเช่นนั้น

หานหยู่ถิงระแวงเล็กน้อย เธอแอบเอ่ยถามตัวเองในใจ คงไม่ใช่ว่าพี่เขยถูกใจหานหยุนซีเข้าแล้วนะ? เป็นไปไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้สวยน้อยกว่าพี่สาว อีกทั้งยังนิสัยเสียจะแย่

พี่เขยไม่มีทางไปถูกใจเธอหรอก ผู้หญิงคนนี้สู้เธอยังไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ถึงจะสวย แต่กลับไม่มีสมอง"

“ไอ้บ้า แกพูดอะไรน่ะ!”

หานหยุนซีที่แต่เดิมภูมิใจมาก เมื่อได้ยินประโยคนี้ จู่ๆ ใบหน้าก็หน้าแดงขึ้น

หานหยู่ถิงแอบหัวเราะ ในใจรู้สึกสบายใจอย่างมาก

โล่เฉินถามด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ "คุณยังคิดที่จะแต่งงานให้กับคนรวยอยู่อีกหรือไง? สุดท้ายแล้ว ครั้งก่อนที่โล่ซิงเฉินแสร้งทำตัวเป็นคนส่งของกำนัลแล้วถูกจับได้ขึ้นมา ในมือคุณย่าหานยังมีสินสอดทองหมั้นที่มาไหนไม่รู้เอาไว้อยู่ เธอยังคิดเกี่ยวกับมันอยู่ล่ะสิ "

"แล้วยังไง"

หานหยุนซีกล่าวอย่างภาคภูมิใจ "ไม่ว่าจะวิเคราะห์ยังไง สินสอดทองหมั้นนั้นคือมอบให้ฉัน แน่นอน หานหยู่ถิงมีคุณสมบัติที่จะต่อสู้กับฉันอยู่บ้าง"

หานหยู่ถิงเชิดหน้าขึ้น เธอแค่นเสียง "เธอรู้ก็ดี"

“แต่ว่าเธอยังเด็กเกินไป ดังนั้นจึงสามารถกำจัดความเป็นไปได้นี้ออก"

“นี่...” หานหยู่ถิงเงียบ

เธอเพิ่งจะอายุเพียงยี่สิบปี ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ เร็วเกินไปที่จะแต่งงาน

โล่เฉินสนุกขึ้นมา เขาเอ่ย “นานขนาดนี้แล้ว คนส่งสินสอดมาให้ยังไม่ปรากฏตัวขึ้นเลย นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ เธอเดาไม่ได้หรือไง?"

ลิฟต์หยุดลง

ทั้งสามคนเดินออกมาและมาที่บริษัท

“นี่ก็แปลกอยู่บ้างจริงๆ แต่ไม่เป็นไร สินสอดทองหมั้นพวกนั้นมีอยู่จริง คุณชายคนนั้นจะต้องปรากฏตัวขึ้นแน่ นี่เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น ฉันรอได้”

“เอาเถอะ อย่างนั้นเธอก็ค่อยๆรอเถอะ ยินดีล่วงหน้าที่ได้แต่งเข้าบ้านเศรษฐี”

หานหยุนซีเยาะเย้ย "อย่าคิดจะมาสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับฉันหน่อยเลย ฉันคงไม่สามารถดูแลนายได้หรอก นายและหานหยู่เป็นศัตรูคู่อาฆาตของฉัน”

โล่เฉินขี้เกียจใส่ใจ ผู้หญิงคนนี้ช่างหมกมุ่นอยู่กับความมั่นใจในตนเองจริงๆ

“ทุกคนออกมาเถอะ”

เขาร้องเรียกขึ้น

เซี่ยซือหาน, ฮาตา คังมิงปู, ส้งเชี่ยง, เฉินโก่, ชิวจู๋ และเสี่ยวเหมยเดินออกมาเป็นแถว ส่วนหมี่หลานที่นั่งอยู่บนโซฟาได้ยินแล้วแต่ไม่สนใจฟังคำสั่งแต่อย่างใด

ผู้ช่วยหลายคนยืนอยู่ข้างหลัง