บทที่ 153 ตอนจบที่ไม่คาดคิด

ขณะที่ตอนเที่ยงตรงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผู้คนรอบๆจัตุรัสศตวรรษก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

นอกจากคนที่มารอดูแล้ว ยังมีตำรวจหลายนาย รวมถึงยังมีมือปืนที่ถูกส่งไปซ่อนในที่ลับ เพื่อรอโอกาส

เมื่อเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ตระกูลหยางก็มาถึง

หยางเจิ้งหรงมากับลูกน้องคนหนึ่ง และนั่งตัวตรงที่ปลายด้านหนึ่งของโต๊ะตรงกลางจัตุรัสศตวรรษ

สมแล้วที่เป็นเจ้าบ้านของตระกูลชั้นหนึ่ง ไม่ลนลานใดๆ ราวกับว่ากำลังเพลิดเพลินกับชาอย่างสบาย ๆ

สิบนาทีก่อนเวลาเที่ยงตรง

คนที่รอดูยิ่งอยู่ยิ่งร้อนใจขึ้นมาเรื่อยๆ หงเหลยถิงยังไม่ปรากฏตัว หรือเขาปฏิเสธที่จะเจรจา?

ติ๊ก - ติ๊ก

เวลาผ่านไปทีละนาทีๆ บรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากขึ้น

ดิงดอง

ในใจของทุกคนล้วนคล้ายกับมีเสียงร้องเตือนเกิดขึ้น นี่เป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว

แต่ว่า

หงเหล่ยถิงไม่ได้มา

ว้าว

มีเสียงอื้ออึงด้วยความตกตะลึงไปทั่วรอบ ๆ จัตุรัสศตวรรษ หงเหลยถิง สมแล้วที่เป็นฮ่องเต้ในสังคมอิทธิพลมืด

มีความทะนงตน และเย่อหยิ่ง

ยอมตายแทนที่จะยอมจำนน

ณ จัตุรัสศตวรรษ ใบหน้าของหยางเจิ้งหรงกำลังปั้นยาก ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าบนฝ่ามือของเขามีเหงื่อเย็นเฉียบ

ท้ายที่สุดแล้วนั่นคือลูกชายสุดที่รักของเขา เป็นผู้สืบทอดต่อของตระกูลหยางในอนาคต เขามีลูกชายคนเดียว ไหนเลยจะหาลูกคนที่สองมาแทนได้?

หยางเจิ้งหรงไม่มีพลังงานเหลือไปฝึกฝนเลี้ยงดูคนฉลากรู้คนทันอีกคนขึ้นมาได้อีก

“นายท่าน ทำอย่างไรดีครับ?” ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างๆถามขึ้น อันที่จริงแล้วเขาเป็นซูเปอร์บอดี้การ์ด เป็นหน่วยรบพิเศษที่เกษียณตนมาแล้วและมีทักษะฝีมือ

หยางเจิ้นหรงเม้มริมฝีปากแน่น

ทำอย่างไรดี?

ใครจะรู้ว่าควรทำอย่างไร!

หงเหลยถิงซ่อนตัวอยู่ที่ไหนไม่รู้ หยางเซียวเป็นหรือตายก็ยังไม่ชัดเจน ในขณะนี้ หยางเจิ้งหรงรู้สึกไร้อำนาจใด

“ไอ้สารเลวสมควรตายเอ๊ย!”

“ท่านครับ นี่ไม่ใช่เวลามาโกรธ ผมแนะนำให้รัฐบาลออกค้นหาทั้งเมือง และหาหงเหลยถิงโดยเร็วที่สุด อาศัยความแข็งแกร่งของตระกูลเรา เป็นการยากที่จะหาคนๆเดียวในเมืองใหญ่เช่นนี้”

หยางเจิ้งหรงพยักหน้าอย่างหนัก ตอนนี้เหลือแค่วิธีนี้แล้ว

"ไป!”

ขณะที่ทางด้านนี้เพิ่งจะลุกขึ้นมา

"วึ่ง"

ทันใดนั้น เสียงของรถยนต์ก็กระหึ่มดังขึ้น

บนถนนอันไกลโพ้น มีรถบรรทุกคันใหญ่ขับช้าๆ เข้ามายังจัตุรัสแห่งศตวรรษ

“มาแล้ว มาแล้ว!”

“ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าหงเหลยถิงคงไม่ยอมงอมืออยู่เฉยๆให้ถูกจับแน่ อะไรอยู่ในรถบรรทุกนั่นน่ะ คงไม่ใช่ระเบิดหรอกนะ!”

"สู้กันเลย รีบสู้กันไปเลย!"

“น่าสนใจ ไม่แน่ว่าทั้งจัตุรัสศตวรรษอาจจะถูกทำลายราบลงกับพื้นก็ได้ คนขับรถบรรทุกนั่นจะต้องเป็นทหารเดนตายแน่ๆ”

……

ผู้ชมต่างพูดถึงเรื่องนี้และรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขากลัวจริง ๆ ว่าโลกจะไม่วุ่นวาย

“นายท่าน โปรดมาอยู่ข้างหลังผม”

บอดี้การ์ดปกป้องหยางเจิ้งหรงเอาไว้ และจ้องไปที่รถบรรทุก

หยางเจิ้งหรงรู้สึกหวาดกลัว เขาเองก็เดาว่าในรถบรรทุกอาจเป็นระเบิด สำหรับหงเหลยถิงแล้ว การทำของพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ในขณะเดียวกัน กองกำลังตำรวจที่ซ่อนตัวอยู่ก็อยู่ในความตื่นตัวสูงเช่นกัน

พร้อมที่จะโจมตีตลอดเวลา

"คลิก"

เมื่อประตูรถเปิดออก ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ก็กระโดดลงมา เขากวาดตามองไปรอบๆ และพูดด้วยความรังเกียจ "หยางเจิ้งหรง แกนับเป็นตัวอะไรกัน ไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะเจรจากับนายท่าน"

“หงเหลยถิงหมายความว่ายังไงกัน เขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน แล้วลูกชายของฉันล่ะ?”

ชายร่างใหญ่เยาะเย้ย “แกจงฟังฉันให้ดีๆ แต่เดิมนายท่านตัดสินใจจะทำลายตระกูลหยางของพวกแกลง ให้พวกแกเลิกสงสัยในความแข็งแกร่งของเรา แกคงไม่มีทางรู้ว่านายท่านแข็งแกร่งมากแค่ไหน อย่างไรก็ตาม นายท่านมีจิตใจเมตตา ดังนั้นจึงไว้ชีวิตให้พวกแก”

หยางเจิ้งหรงทำหน้านิ่ง เขาเอ่ยเสียงต่ำ"นี่เขากำลังจะเล่นลูกไม้อะไรกันแน่? ฉันขอเตือนพวกแกสักหน่อย หากเลิกต่อต้านก็ยังมีโอกาสรอดชีวิต ถ้ายังดิ้นรนต่อไป มีทางเดียวเท่านั้นก็คือความตาย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า อาศัยแกน่ะหรือ"

“อาศัยความแข็งแกร่งของพวกเราทุกคนในเมืองเจียง ต่อสู้กับมาเฟียและความชั่วร้าย และคงไว้ซึ่งความยุติธรรม”

หยางเจิ้งหรงตะโกนลั่น ราวกับฟ้าร้อง

ชายฉกรรจ์คนนั้นตะลึงไป ก่อนจะรีบกลับมาเป็นปกติ

“ผู้สืบทอดตระกูลหยางของพวกแกขาดลงแล้ว ยังกล้ามาพูดเรื่องความยุติธรรมอยู่อีก ยอดเยี่ยม ฉันยกนิ้วให้”

“แกกำลังพูดเรื่องอะไร!” นัยน์ตาของหยางเจิ้งหรงหดวูบ

ชายคนนั้นโยนกุญแจออกมาแล้วตะโกนว่า "กุญแจนี้ สามารถเปิดรถบรรทุกได้ หยางเซียวอยู่ในนั้น ฉันแค่มีหน้าที่ส่งคนมาที่นี่เท่านั้น ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันไปก่อน"

"หยุด!"

ตำรวจเข้ามาล้อมชายคนนั้นไว้ แต่เขากลับไม่เกรงกลัว ท่าทางของเขาราวกับเย่อหยิ่งอย่างมาก

“พวกนายแน่ใจหรือว่าต้องการจับฉัน? จับกุมฉันแล้ว เท่ากับทำร้ายประชาชนหลายพันคน นายแน่ใจหรือ?”

“นี่มัน!”

หัวหน้าตำรวจถึงกับตกใจ

เขารายงานต่อเจ้าหน้าที่ระดับสูงในทันที ในที่สุดก็ต้องยอมหลีกทางอย่างไม่เต็มใจ

"ไม่เลว ฉลาดมาก"

ชายฉกรรจ์เดินการจากไปอย่างวางท่า จนทำเอาคนที่มองดูอยู่ถึงกับตาค้าง

“อะไรอยู่ในรถบรรทุก?”

“ฉันได้ยินมาว่า หยางเซียวอยู่ในรถบรรทุก”