บทที่ 158 หนึ่งต่อหนึ่งร้อย

ทั่วทั้งภูเขาด้านหลังเงียบสนิทลงทันใด

ทุกคนต่างตะลึงนิ่งไป

ตาฝาดไปแล้วหรือ?

เมื่อกี้มองเห็นอะไรไปกัน

โม่หานราวกับลูกไก่ที่ถูกลากลงมาจากอากาศและถูกเตะอย่างดุเดือด จนตอนนี้กำลังร้องไห้โหยหวน

นี่ทำเอาคนแทบไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนหน้านี้เพียงวินาทีเขายังคงเป็นประธานชมรมเทควันโดผู้ยิ่งใหญ่ วินาทีถัดมากลับเหมือนสุนัขที่หนีหัวซุกหัวซุน

ช่างแตกต่างกันมากเกินไปแล้ว

"ไม่มีทาง"

อู๋ฉินอุทานด้วยความตะลึง ดวงตาเบิ่งกว้าง ท่าทางไม่เชื่ออย่างสิ้นเชิง

โม่หานเป็นแชมป์การแข่งขันเทควันโดเยาวชน แม้แต่นิ่งจื่อซวนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่ตอนนี้กลับแพ้ราบคาบในคราเดียว

“ว้าว ที่แท้พี่เขยของฉันเก่งมากขนาดนี้เชียว”

เมื่อมองไปที่เงาหลังอันสูงตรงในสนามต่อสู้ ดวงตาของหานหยู่ถิงก็เป็นประกาย

“เก่งอะไรกัน เมื่อกี้คุณชายโม่สู้กับคุณชายนิ่งมาตั้งนานขนาดนั้น ใช้กำลังกายไปมาก เลยทำให้เจ้านั่นล้มเขาสำเร็จ”

อู๋ฉินเถียง

หานหยู่ถิงไม่สนใจ และยังคงมองโล่เฉินด้วยตาเป็นประกาย

คนที่ตกใจที่สุดคือนิ่งจื่อซวน เขารู้ถึงความแข็งแกร่งของโม่หานอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ และอยู่ในสภาพสมบูรณ์สุดขีด ชัยชนะก็มีเพียงห้าสิบห้าสิบเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เพียงแค่กระบวนท่าเดียว

ไม่

ถ้าให้พูดตรงๆ คือแค่ครึ่งกระบวนท่า

การโจมตีรกระแทกนั้นยังไม่ทันได้แสดงออกมาก็ถูกดึงลงมากระแทกพื้นก่อนแล้ว

ทุกฝีเท้าของโล่เฉินล้วนมีทักษะอย่างยิ่ง เขาไม่ได้ทำร้ายโม่หานอย่างจริงจัง แต่กลับกดไปที่จุดจุดจงเสวซึ่งสร้างความเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ท้องฟ้าของภูเขาด้านหลัง สะท้อนไปด้วยเสียงร้องโหยหวนของโม่หาน

“นายไม่ได้อยากขึ้นสวรรค์หรือไง ฉันจะช่วยนายเอง”

โล่เฉินคว้าเท้าของโม่หานเอาไว้และเหวี่ยงโม่หานซึ่งมีน้ำหนักกว่าเจ็ดสิบกิโลกรัมขึ้นไปที่ระดับความสูง 30-40 เมตรท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของฝูงชน

เงียบกริบ

เงียบราวกับความตาย

"อ๊าก!"

เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของโม่หานทำให้ทุกคนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง สมาชิกชมรมเทควันโดวิ่งอย่างดุเดือดและร้องตะโกน "เร็วเข้า รีบรับตัวประธานเอาไว้"

ปึง

กลุ่มคนถูกกระแทกอย่างมั่วซั่ว จนกระทั่งมีหลายคนที่สลบไปทันที

เมื่อกี้นี้ยังมีคนที่คิดว่าเป็นเพราะโม่หานเสียกำลังไปถึงได้แพ้ แต่ตอนนี้ ไม่มีใครกล้าพูดนินทาอีก

โยนชายร่างใหญ่คนหนึ่งถูกโยนขึ้นไปสูงกว่า 30 เมตร....

สัตว์ประหลาด!

"เขา เขา..."

ริมฝีปากของอู๋ฉินสั่นเทาและพูดไม่ออก

หานหยู่ถิงกลอกตาอย่างสะใจ เธอแค่นเสียง “เป็นไง ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม พลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เธอรู้หรือเปล่าว่าน่ากลัวขนาดไหน พี่เขยของฉันยอมยั้งมือให้แล้ว ไม่อย่างนั้นแค่หมัดเดียวโม่หานก็ตายแน่”

อู๋ฉินไม่สามารถปฏิเสธได้และรู้สึกตกใจ

บนสนามต่อสู้ ก็เงียบไปเช่นกัน

โม่หานยังไม่ได้สติกลับมา ร่างกายของเขาสั่นไปทั่วทั้งตัว นิ่งจื่อซวนกลืนน้ำลายลงเอื๊อกหนึ่ง ก่อนจะเดินออกมาจากความตกใจ

ในฐานะผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันแก่กล้าที่ระเบิดออกมาของโล่เฉิน

ดังคำกล่าวที่ว่า หนึ่งพลังทำลายล้างกฎทั้งมวล

นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

เมื่อต้องเผชิญกับพลังอันเด็ดขาดแบบนี้ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นเรื่องตลก

“ไม่น่าแปลกใจที่เขาพูดว่าเทควันโดของโม่หานเป็นแค่หมัดบุปผาขาผ้าปัก”

นิ่งจื่อซวนยิ้มอย่างขมขื่น เขาประสานกำปั้นแล้วพูดว่า "พี่ชายท่านนี้ ผมชื่อ..."

“ไอ้เวรเอ๊ย แกกล้าลอบโจมตีฉัน”

ทางนี้เพิ่งจะเอ่ยปากขึ้น โม่หานก็ถูกคนช่วยพยุงขึ้นมา สีหน้าของเขาดุร้ายและโกรธแค้นสุดขีด

เขาเป็นถึงประธานของชมรมเทควันโด เป็นคนมีหน้ามีตาในมหาวิทยาลัยฉู่โจว

อีกทั้งยังเป็นยอดฝีมืออันดับแรกของมหาวิทยาลัยฉู่โจว

จู่ๆ เขาก็ถูกใครที่ไหนไม่รู้ทุบตีจนมีสภาพน่าอับอาย ที่สำคัญคือก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะคุยโวไป ว่าต้องการหักขาของโล่เฉิน

โม่หานแทบจะอยากมุดลงพื้นไปให้รู้แล้วรู้รอด เขายืดอกขึ้นมาและตะโกนอย่างขุ่นแค้น “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเสียกำลังไปมากแล้ว แกคิดหรือว่าแกจะแตะต้องฉันได้?”

"งั้นหรือ?"

โล่เฉินยกกำปั้นขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มเรียบๆ "นายเชื่อหรือเปล่า ถ้าฉันต่อยหมัดนี้ไป นายอาจตายได้"

ตึง

หัวใจของโม่หานหดตัวลงอย่างกะทันหัน ร่างกายของเขาเย็บเฉียบ

เขานึกถึงพลังราวกับสัตว์ประหลาดของโล่เฉิน และไม่กล้าโต้กลับ