บทที่ 157 หมัดบุปผาขาผ้าปัก

“นิ่งจื่อซวน พวกนายตระกูลนิ่งเป็นถึงตระกูลศิลปะการต่อสู้ มีฝีมือแค่เท่านี้เองหรือไง มวยงูอะไรกัน ฉูดฉาดแต่ไม่แน่จริง”

ในสนามต่อสู้ โม่หานหัวเราะเยาะ

เขามีพรสวรรค์อย่างมาก อายุยังน้อยก็ได้เป็นเทควันโดสายดำแล้ว อีกทั้งยังเป็นแชมป์การแข่งขันเทควันโดเยาวชนฉู่โจวครั้งล่าสุดด้วย

โม่หานนั้นรวดเร็วอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเตะหรือต่อย ก็เดาทางได้ยากไม่ธรรมดา

นิ่งจื่อซวนถูกต้อนจนต้องหันมาป้องกันแทน

มวยงูเน้นความยืดหยุ่นและความเร็ว

อย่างไรก็ตาม ในแง่ของความเร็วนั้นนิ่งจื่อซวนไม่ได้เปรียบอะไร และอาจถึงขึ้นเสียเปรียบเล็กน้อย ส่วนการเคลื่อนไหวที่ยืดหยุ่นพลิกแพลงนั้นก็ถูกโม่หานหลบและต่อต้านได้

แค่ช่วงเวลาหนึ่ง นิ่งจื่อซวนก็พ่ายแพ้

“พี่หานสู้ๆ!”

“เอาชนะเขาในคราวเดียว สโมสรเทควันโดของเราต่างหากที่เป็นสโมสรอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยฉู่โจว”

“จัดการเขาจัดการเขา!”

……

เสียงเชียร์ดังลั่นอื้ออึงไปทั่ว

ราวกับว่าโม่หานได้รับแรงเชียร์นั้นแล้ว เขาต่อยนิ่งจื่อซวนจนเซถอย ก่อนจะไล่บี้อย่างดุเดือด

กระโดดขึ้นและกระแทกใส่อีกครั้ง

สีหน้าของนิ่งจื่อซวนเปลี่ยนไป สองมือประสานไว้ที่หัว

"ปึง"

แรงอันมหาศาล กระแทกมือของนิ่งจื่อซวนจนส่งความเจ็บปวดขึ้นมา เขางอเข่าไปเล็กน้อยจนเกือบจะคุกเข่าลงไป

"ไสหัวไปซะ"

นิ่งจื่อซวนโกรธจัด จากนั้นก็คว้าข้อเท้าของโม่หานเอาไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะคำรามและเหวี่ยงเขาทิ้งไป

ฝูงชนอุทานด้วยความตะลึง

อย่างไรก็ตาม นี่น่าทึ่งก็คือ โม่หานพลิกตัวในอากาศและร่อนลงพื้นอย่างมั่นคง

"ดี!"

เสียงเชียร์ทะยานสู่ท้องฟ้า

ใบหน้าของนิ่งจื่อซวนมืดมน แขนของเขาสั่นเทา

โม่หานขยับกล้ามเนื้อแล้วพูดอย่างเย้ยหยัน “ทำไม กลัวแล้วหรือไง? นี่แค่เริ่มต้นนายก็ไม่ไหวแล้ว ช่างน่าผิดหวังมากจริงๆ”

ผู้นำถูกปราบลง พลังของสมาชิกของชมรมมวยงูก็รั่วไหลทันที

ทันใดนั้นทั้งหมดก็ถูกปาบลง

สถานการณ์เป็นไปในทิศทางเดียว ผลลัพธ์ถูกตัดสินแล้ว

“โม่หาน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันฝึกฝนศิลปะการต่อสู้จนบาดเจ็บไปเมื่อสองสามวันก่อน มีหรือที่นายจะได้หยิ่งผยองขึ้นมาแบบนี้” นิ่งจื่อซวนโกรธจนแทบกระอัก

คุณท่านนิ่งเป็นพวกคลั่งไคล้ศิลปะการต่อสู้คนหนึ่ง ในฐานะหลานชาย และเป็นทายาทของตระกูลนิ่ง

เขาได้รับการฝึกฝนโดยตรงจากคุณท่านนิ่งตั้งแต่อายุสามขวบ

หนึ่งสัปดาห์ก่อน คุณท่านนิ่งรู้สึกว่ามวยงูแม้จะรวดเร็วและพลิกแพลงไปมาได้ แต่กลับขาดกำลัง เขาแก่เกินไปแล้ว ดังนั้นก็เลยเอานิ่งจื่อซวนมาทดลองแทน

เวทเทรนนิ่ง 30 กก. และทำการต่อสู้

โดยไม่ทันระวัง นิ่งจื่อซวนจึงได้รับบาดเจ็บขึ้นมา

"คนอ่อนแอมักแก้ตัว" โม่หานเยาะเย้ย

นิ่งจื่อซวนไม่ได้โต้แย้ง ในฐานะคุณชายตระกูลเศรษฐี เขามีความหยิ่งทะนงในตัวเอง แม้จะแพ้ก็ตาม”

โม่หานเอ่ย “ตามข้อตกลง นายเป็นคนยอมแพ้ก่อน กฎการพนันใครๆก็รู้ดี ในฐานะคุณชายตระกูลนิ่ง นายไม่ควรทำตัวกลับกลอก”

นิ่งจื่อซวนกำหมัดแน่นและไม่พูดอะไร

"ฮ่าฮ่าฮ่า สะใจว่ะ"

โม่หานเห็นนิ่งจื่อซวนที่มีท่าทางถูกบีบให้พ่ายแพ้ก็หัวเราะลั่น "ไม่เพียงแค่เอาหานหยู่ถิงให้พี่ซูได้เท่านั้น แต่ยังเอาชนะนายด้วย"

"ทุกคนจงฟังฉันให้ดีๆ"

“ต่อจากนี้ไป ชมรมเทควันโดของเราจะเป็นชมรมอันดับหนึ่งมหาวิทยาลัยฉู่โจว ชมรมมวยงูจงไปยืนอยู่ข้างๆซะ”

โห่! โห่! โห่!

มีสมาชิกมากมายกว่าหลายร้อยคนในชมรมเทควันโด มีเพียงห้าสิบคนเท่านั้นที่ออกมา คนอื่นๆ ที่เหลือกำลังดูอยู่

ในขณะนี้ พวกเขากำลังตะโกน

แสดงพลังออกมา

เมื่อมองดูฉากตรงหน้านี้ นักเรียนชายหลายคนก็รู้แล้วว่า จากนี้ไปชมรมเทควันโดจะบ้าคลั่งขึ้นในอนาคต อีกทั้งยังจะยิ่งกลั่นแกล้งผู้คนและหยอกล้อนักเรียนหญิงด้วย

ในขณะนี้ นักเรียนชายส่วนใหญ่ได้ตัดสินใจที่จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเข้าร่วมชมรมเทควันโด แบบนี้พวกเขาถึงได้รับประโยชน์ไปด้วย

"หมัดบุปผาขาผ้าปัก ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี"

ประโยคเดียว ราวกับใบมีดคม ตัดเสียงตะโกนออกไปจนหมด

ทั้งโลกเงียบลงทันใด

เสียงของโล่เฉินไม่ดังมากนัก แต่เขาจงใจใช้พลังทิพย์ ให้ทุกคนที่อยู่ในนี้ได้ยินอย่างชัดเจน

ทุกสายตาหันมารวมกัน

"คุณบ้าไปแล้วหรือไง?"