บทที่ 156 สถานการณ์ของหานหยู่ถิง

เมื่อโล่เฉินมาถึงมหาวิทยาลัยฉู่โจวก็เกือบสามโมงเย็นแล้ว

เขาขับรถไปส่งหานหยู่ถิงที่หอพักชั้นล่าง ขณะที่กำลังเอาสัมภาระลงมาจากรถ จู่ๆ ก็มีสาว ๆ กลุ่มหนึ่งออกมาจากหอพัก

"เกิดอะไรขึ้น?"

โล่เฉินคิดว่ามีอันตรายอะไร และรีบดึงหานหยู่ถิงมาไว้ข้างตัวอย่างรวดเร็ว

เตรียมตัวระวังขึ้นมา

"ใกล้จะถึงเวลาแล้ว!"

“คุณชายทั้งสองกำลังจะต่อสู้กันแล้ว ยากที่จะได้เห็นสักครั้ง”

“เอ๊ะ นั่นหานหยู่ถิงไม่ใช่เหรอ?”

สาวๆพูดคุยกันไป มีบางคนที่สีหน้าหยิ่งยโส หน้าตาถือว่าไม่เลวหยุดฝีเท้าลงและเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“หานหยู่ถิง”

“อู๋ฉิน เธอมาได้เวลาพอดี เกิดอะไรขึ้น ใครกำลังต่อสู้กัน?” หานหยู่ถิงถามอย่างสับสน

ผู้หญิงที่ชื่ออู๋ฉินอายุไม่มากเช่นกัน ราวๆยี่สิบปี น่าจะอยู่ในชั้นเรียนอาชีพกับหานหยู่ถิง

เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะแค่นเสียงอย่างอิจฉาริษยา “ก็เป็นเพราะเธอไง”

“หา? เพราะฉัน?”

“นิ่งจื่อซวนและโม่หานต่อสู้กันเพราะเธอ แต่ละชมรมมี 50 คน 100 คนกำลังต่อสู้กันที่เชิงเขาด้านหลัง อาจารย์ใหญ่ก็ยังไม่สามารถห้ามได้ ตอนนี้ทางนั้นมีคนมากมาย แค่ผู้คนที่ไปดูการต่อสู้ที่นั่นก็เกือบพันคนแล้ว "

หานหยู่ถิงปิดปากของเธอด้วยความตกใจ

โล่เฉินเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าน้องสะใภ้จะเป็นที่นิยมในฉู่โจวขนาดนี้

แต่ว่า นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ

หญิงสาวสวยควรมีเรื่องราวเกี่ยวกับวัยเยาว์ของเธอบ้าง เพื่อที่เธอจะได้รู้สึกมีความสุขเมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านั้นในภายหลัง

ดังนั้น โล่เฉินจึงไม่เข้าไปยุ่ง

“หยู่ถิง เอาสัมภาระไปที่หอพักก่อนเถอะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันกลับก่อน”

“พี่เขย คุณอย่าเพิ่งไป”

หานหยู่ถิงออกแรงคล้องแขนของโล่เฉินเอาไว้ ก้อนเนื้ออ่อนนุ่มสองก้อนถูกบีบเข้าหากัน

ฉากนี้ ทำให้ให้อู๋ฉินแอบขมวดคิ้ว

ผู้หญิงหลายคนถึงค่อยสังเกตไปที่โล่เฉินและพบว่าเขาหล่อมาก บุคลิกโดดเด่น และมีเสน่ห์อย่างบรรยายไม่ถูก สาวๆก็รู้สึกดีด้วยในทันที

“เขาเป็นพี่เขยของเธอ?”

“ทำไม คิดจะดึงความสนใจของพี่เขยฉันหรือไง?” หานหยู่ถิงถลึงตาใส่

อู๋ฉินเอ่ยเรียบๆ “เธอเป็นเนื้อหอมของพวกคุณชายพวกนั้น หากพวกเขาเห็นเธอสนิทสนมกับพี่เขยของตัวเองแบบนี้ ก็เท่ากับนำหายนะมาให้พี่เขยของเธอแล้ว"

หานหยู่ถิงตกใจและปล่อยมือของเธอทันที

การกระทำนี้ทำให้โล่เฉินขมวดคิ้ว

เนื้อหอม?

นั่นไม่ใช่คำที่ดีอะไรนัก

“หยู่ถิง มีคนแกล้งเธอที่มหาวิทยาลัยเหรอ?”

โดยไม่รอให้หานหยู่ถิงได้พูด อู๋ฉินก็เอ่ยเยาะเย้ย "ทำไม คุณคิดจะมาจัดการเรื่องให้น้องเมียคุณหรือไง! ฉันคิดว่าคุณคงเป็นคุณชายของตระกูลไหนสักตระกูลเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของคุณแข็งแกร่งเกินไป "

“ตระกูลนิ่งรู้จักไหม? ตระกูลโม่รู้จักหรือเปล่า?”

"พวกนี้เป็นตระกูลชั้นหนึ่งในฉู่โจว และมีชื่อเสียงแม้กระทั่งในระดับมณฑลซีหนัน หานหยู่ถิงมาจากเมืองเจียง ฉันเดาว่าคุณคงเป็นคุณชายสักคนในเมืองเจียงสินะ ในฉู่โจว ตัวตนของคุณทำอะไรไม่ได้"

โล่เฉินเอ่ยถาม "ช่วยอธิบายละเอียดสักหน่อยได้หรือไม่"

อู๋ฉินรู้สึกว่าทัศนคติของโล่เฉินนั้นไม่เลว ดังนั้นเธอจึงอธิบายว่า "นี่ง่ายมาก หานหยู่ถิงถูกคุณชายตระกูลนิ่งและตระกูลโม่ถูกตาต้องใจพร้อมๆกัน คุณชายทั้งสองเคยประกาศเอาไว้ว่า รอให้หานหยู่ถิงเรียนปีสามเมื่อไหร่ ก็จะยืนยันความสัมพันธ์เป็นแฟนกับเธอ”

“ตระกูลนิ่งไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ส่วนตระกูลซูก็เป็นตระกูลแรกในฉู่โจว คุณชายระดับท็อปทั้งสองคนต่างประกาศออกมาแล้ว ดังนั้นหานหยู่ถิงย่อมกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย”

“นักเรียนชายไม่กล้าเข้าใกล้เธอ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ของนักเรียนหญิงก็อิจฉาริษยาเธอ ดังนั้นเธอจึงแทบจะโดดเดี่ยวในมหาวิทยาลัย และเพราะเหตุผลนี้ก็เลยทำให้เธอขอสถานะเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนและไปเรียนต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งปี”

ใบหน้าของโล่เฉินดูมืดมนมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของหานหยู่ถิงเปลี่ยนเป็นสีแดงและเธอกอดแขนของเขาอีกครั้ง

อู๋ฉินกล่าวต่อ "เมื่อพูดถึงโม่หานคุณชายตระกูลโม่ เขาและคุณชายตระกูลซู ซูโม่ เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งตัวเป็นศัตรูกับนิ่งจื่อซวน โม่หานท้าต่อสู้กับนิ่งจื่อซวนก็เพื่อซูโม่ ใครแพ้จะต้องล้มเลิกความคิดแล้วถอยไปซะ ส่วนคนที่ชนะก็จะได้หานหยู่ถิง”

“ฉันพูดชัดเจนขนาดนี้ คุณเข้าใจแล้วยัง”

ฟิ้วว ฟิ้วว

ทันใดนั้น ลมเย็นก็พัดผ่านมา

“อึ๊ย หนาวจัง!”

"ลมเย็นมาจากไหนกันเนี่ย"

"ขนลุกไปหมดแล้ว"

เด็กผู้หญิงหลายคนกอดแขนของตนเอง ไม่รู้สาเหตุ

ใบหน้าของโล่เฉินดูเย็นชาเป็นพิเศษ ในใจของเขาร้อนรุ่มด้วยความโกรธ น้องเมียของเขากลายไปเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง ใครชนะคนนั้นได้ไป ช่างพูดจาโอหังอะไรเบอร์นี้!

“จะพูดไปแล้ว หานหยู่ถิงฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ คุณชายนิ่งสนใจเธอก็แล้วไปเถอะ แต่นี่คุณชายซูก็ชอบเธอด้วย นั่นเป็นถึงบุคคลที่โดดเด่นอันดับแรกในฉู่โจวเชียวนะ ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนที่อยากจะปีนขึ้นไปบนเตียงเขา แต่เธอกลับไม่ต้องการ "

หานหยู่ถิงพูดด้วยความรังเกียจ "หน้าตาฉันก็ยังไม่เคยเห็นเขาเลยด้วยซ้ำ จะไปชอบเขาได้ยังไง เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครน่ะ แค่ประโยคเดียวก็เป็นคนของเขาแล้ว ผายลม!”

“เธอไม่เคยเจอหน้ามาก่อน?” โล่เฉินถาม

“ใช่น่ะสิพี่เขย ฉันไม่เคยเจอซูโม่อะไรนั่นเลยสักครั้ง แต่เขากลับประกาศว่าต้องการฉัน นี่มันไม่เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันหรือไง ปฏิบัติกับฉันเหมือนอะไรกัน”