บทที่ 155 ส่งมอบน้องสะใภ้

ผลที่ตามมานั้นกินเวลาสองหรือสามวัน จากนั้นก็ค่อย ๆ ทรงตัว

ไม่มีใครจะมาพูดถึงผู้แพ้อยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นหงเหลยถิง หรือตระกูลหยาง ทุกอย่างล้วนจบลงแล้ว

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่หยางเซียวถูกขับไล่ออกจากตระกูล หยางกวงขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งแทน ทำให้แวดวงสังคมในเมืองเจียงประหลาดใจ

นอกจากนี้

หงเหลยถิงมีหลายอุตสาหกรรมไม่น้อย เล็กใหญ่รวมแล้วกว่าสี่ห้าสิบแห้ง จะจัดการกับพวกมันยังไง นี่ยังเป็นปัญหา แต่นี่ก็เป็นเพียงแค่เหตุผลฉากหน้าเท่านั้น นั่นเพราะรัฐบาลกำลังใช้วิธีการประมูล

ทุกตระกูลใหญ่ล้วนมองเห็นถึงโอกาสทางธุรกิจ หากพวกเขาสามารถชนะประมูลมาได้หนึ่งหรือสองอุตสาหกรรม แม้ว่าจะเป็นแต่เปลือกเปล่า พวกเขาก็ยังทำเงินได้

ตัวแทนตระกูลหลายคนจึงทำการติดต่อกับรัฐบาล

ตระกูลหานเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

"หยู่เยน นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสร้างตำแหน่ง ลูกจะต้องชนะประมูลอุตสาหกรรมมาให้ได้สักอัน แม้ว่าจะเป็นแค่สถานบันเทิงขนาดเล็กก็ได้ นี่ก็ยังเป็นกำไรมหาศาล" หลิวเซียงหลันเดินกลับไปกลับมาในบ้าน สีหน้าแดงก่ำ

“แม่ อย่าคิดอีกเลย พวกนั้นเป็นการต่อสู้ของพวกตระกูลใหญ่ พวกเราตระกูลหานจะเอาอะไรไปสู้ ไม่ต้องพูดถึงบริษัทใหญ่ ต่อให้เป็นสถานบันเทิงเล็กๆ ก็ต้องมีเงินอย่างน้อยสิบล้านขึ้นไป” หานหยู่เยนส่ายหัว

หานเจี้ยนเย่ขมวดคิ้ว: “แพงขนาดนั้นเชียว ไม่หรอกมั้ง”

หานหยู่เยนอธิบาย "พ่อคะ บริษัทที่รัฐบาลขาย คลับน่ะหรือ สิ่งที่ขายจริงๆ คือที่ดินต่างหาก นั่นต่างหากคือสิ่งที่มีค่ามาก"

“ใช่สินะ ทำไมฉันถึงคิดไม่ออก” หานเจี้ยนเย่ตบต้นขาของตน จากนั้นจึงถอนหายใจ "ถ้าพูดถึงที่ดิน อย่างนั้นก็ไม่มีทางแล้ว พวกเราตระกูลหาน ไม่ได้มีเงินทุนมากพอ ต่อให้ขายบ้านก็ยังซื้อไม่ไหว”

หลิวเซียงหลันก็ดูหดหู่เช่นกัน

จู่ๆ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

"เร็วเข้า รีบดูวีแชทกันเถอะ"

"เกิดอะไรขึ้น?"

หานหยู่เยนมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เมื่อเห็นข่าวนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “นี่ เป็นไปได้ยังไง”

หลิวเซียงหลันร้องขึ้นมาเสียงหลง “หานหยุนเทาเจ้านี่ ได้KTVไปได้ยังไงกัน เขาจะต้องโกหกแน่”

“ในกลุ่มตระกูล เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดโกหก”

“ใช่ จะต้องเป็นซิงเฉินที่ช่วยอยู่แน่ สมควรตาย เจ้านั่นถึงกับช่วยหานหยุนเทา ไอ้สารเลว” หลิวเซียงหลานโกรธจัด

หานหยู่เยนขมวดคิ้วและมองโล่เฉิน

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวเซียงหลันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้และเอ่ย "โล่เฉิน ทำไมนายไม่ติดต่อเจิ้งข่ายสักหน่อย ดูว่าเขาสามารถช่วยได้หรือไม่"

“แม่ นี่แม่กำลังพูดเรื่องอะไร” หานหยู่เยนปฏิเสธสิ่งนี้

เธอไม่อยากขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ซ้ำยังเป็นตระกูลเจิ้ง

หลิวเซียงหลันไม่สนใจ เธอเอ่ยต่อ “อย่าลืมว่า หยู่เยนกับหานหยุนเทากำลังต่อสู้กันอยู่ ถึงแม้ว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดคือการเข้าไปอยู่ในเขาจื่อเช่วถึงจะเป็นผู้ชนะ แต่ว่านี่ถือเป็นโอกาสที่จะเพิ่มบารมี"

“นายบอกเจิ้งข่ายไปตามตรง ว่าถ้าหยู่เยนพ่ายแพ้ในการต่อสู้เพื่อสืบทอดตำแหน่งขึ้นมา อย่างนั้นบริษัทของนายก็จะกลายเป็นของคุณย่า และจะเป็นของหานหยุนเทาในอนาคต”

“ฉันคิดว่า เจิ้งข่ายไม่ยอมเห็นด้วยแน่”

โล่เฉินพยักหน้า “แม่ ผมจะลองโทรไปถาม”

“รีบไปรีบไป ทำตัวดีๆล่ะ อย่าทำให้เจิ้งข่ายขุ่นเคือง ตอนนี้เขาคือผู้ช่วยให้รอดของเรา”

"ได้ครับ"

โล่เฉินอันที่จริงไม่ได้หวังอะไร เขาเตรียมพร้อมที่จะให้ฟ่านหงชางเป็นคนจัดการ แต่เจิ้งข่ายกลับตกลงอย่างไม่คาดคิด

จากที่เจิ้งข่ายเอ่ยมา ตอนนี้ตระกูลของเขาได้บริษัทที่ไม่เล็กไม่ใหญ่แห่งหนึ่งและสถานบันเทิง 3 แห่งมาแล้ว มี KTV 1 แห่ง คลับ1แห่งและดิสโก้ 1 แห่ง

เขาปล่อยให้โล่เฉินเลือก ก่อนจะตัดสินใจเลือกคลับในที่สุด

ข่าวนี้ ทำให้หลิวเซียงหลานตื่นเต้นอย่างยิ่ง

“แม่ เจิ้งข่ายบอกว่า คลับนี้สามารถมอบหมายให้อยู่ในชื่อของหยู่เยนได้ แต่ต้องเซ็นสัญญาอย่างลับๆ กำหนดว่าหยู่เยนเป็นเพียงผู้รับผิดชอบการจัดการเท่านั้น หยู่เยนเป็นเจ้าของคลับแต่ในนาม แต่จริง ๆ แล้วเป็นของตระกูลเจิ้ง ผมเดาว่า KTV ของ หานหยุนเทาก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นของโล่ซิงเฉิน"

หลิวเซียงหลันนึกขึ้นได้และพยักหน้า: "ไม่มีปัญหา ทุกอย่างให้เป็นไปตามที่เขาบอก อ้อใช่ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"

"อะไรนะ?"

“เมื่อกี้ทางโรงเรียนโทรมา บอกว่าจะให้หยู่ถิงกลับไปเรียนได้แล้ว นายไปส่งเธอที่โรงเรียนสักหน่อยเถอะ” หลิวเซียงหลันเอ่ยสั่ง

โล่เฉินเกาหลังศีรษะและถาม “ไป....ต่างประเทศ?”

“ไม่ใช่สักหน่อยพี่เขย”

หานหยู่ถิงเอ่ยอธิบายว่า "ฉันเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยฉู่โจว ก่อนหน้านี้ไปต่างประเทศในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน เดือนมิถุนายาปีนี้ก็จะหมดอายุแล้ว ฉันเลยไปเที่ยวเล่นในต่างประเทศอยู่สองเดือนก่อนที่แม่จะโทรกลับ แต่เดิมฉันกำลังจะกลับไปโรงเรียนในเดือนกันยายน แต่ก็ถูกเลื่อนออกไปอยู่เรื่องจนมาถึงตอนนี้ "

“หมายความว่า ตอนนี้เธอกำลังจะไปมหาวิทยาลัยฉู่โจว”

“ใช่ มันอยู่ในจังหวัด ไปกลับก็แต่เพียง 600 กิโลเมตร ฉันไม่อยากนั่งรถไฟ พี่ขับรถไปส่งฉันที่นั่นเถอะ”

โล่เฉินไม่ได้ปฏิเสธ "เรื่องเล็กน้อย จะไปเมื่อไหร่?"

"กินข้าวเสร็จแล้วกัน"

"ฉันไปทำกับข้าวก่อน"

หลังทานอาหารกลางวัน โล่เฉินก็พาหานหยู่เยนไปหาเจิ้งข่าย จากนั้นจึงทำขั้นตอนส่งมอบคลับบนถนนเจี่ยฟ่าง

จากนั้นเขาก็พาหานหยู่ถิงขึ้นทางด่วนฉู่โจว

……

ในเวลานี้เอง ที่มหาวิทยาลัยฉู่โจว

ริมทะเลสาบเว่ยหยาง

“พี่ซวน ผู้อำนวยการสอนโทรไปแล้ว อย่างช้าที่สุดหานหยู่ถิงจะกลับมาในตอนเย็น” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว

นิ่งจื่อซวนพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยกำชับ “มาถึงแล้วให้พาเธอมาหาฉันทันที"

"เข้าใจแล้ว"

“อ้อใช่ โม่หานเจ้านั่นยังไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรใช่ไหม”

ชายหนุ่มตอบกลับ “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมให้คนคอยจับตาดู...”

"อ๊าก!"