บทที่ 161 รับเป็นลูกสาวบุญธรรม การพิจารณาของตระกูลนิ่ง

หานหยู่ถิงซาบซึ้งอย่างมาก พี่เขยล้วนทำทุกอย่างเพื่อเธอ หากไม่ใช่เพราะมีคนอยู่เต็มไปหมด เธอจะต้องเข้าไปหอมเขาสักทีแน่

“เงื่อนไขนี้น่าจะง่ายดายอย่างยิ่ง ท่านนิ่ง คุณคิดว่าอย่างไร?” โล่เฉินถามกลับ

ท่านนิ่งไม่เข้าใจ อาศัยตัวตนของเขา ถือเป็นผู้อยู่ในจุดสูงสุดของทั้งฉู่โจว ไม่มีทางจะมาสนใจเรื่องของพวกเด็กน้อยผายลมในมหาวิทยาลัยฉู่โจวแบบนี้

เมื่อได้ฟังนิ่งจื่อซวนเอ่ยที่มาที่ไปให้รอบหนึ่ง เขาก็มีความคิดในใจ

ในเมื่อโล่เฉินไม่ต้องการให้หลานสาวของเขาติดตาม อย่างนั้นหากน้องเมียของโล่เฉินกับหลานชายของเขาลงเอยกันได้ แบบนี้ก็เกี่ยวข้องกันแล้วเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นเรื่องดีเลิศ

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา"

ท่านนิ่งตบหน้าอกของตน เขาพูดเสียงดังลั่น "แม้ว่าตระกูลนิ่งของฉันจะสู้ตระกูลซูไม่ได้ แต่เรื่องการปกป้องใครสักคนหนึ่งนั้นไม่ใช่ปัญหา หากนายท่านวางใจ จากนี้ไปให้หยู่ถิงอาศัยอยู่ในตระกูลนิ่งของเราและไปกลับมหาวิทยาลัยพร้อมกับจื่อซวนและจื่อโหรว”

โล่เฉินถาม "เธอคิดว่ายังไง?"

“แบบนี้จะดีหรือ?” หานหยู่ถิงรู้สึกทึ่งเล็กน้อย

หอพักของมหาวิทยาลัยไหนเลยจะสะดวกสบายเท่ากับบ้านตระกูลนิ่ง สถานที่ใหญ่ขนาดนี้ มีคนคอยรับใช้

เธอโตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยมีใครมาคอยรับใช้เลยสักครั้ง

"มีอะไรไม่ดีกัน!"

ท่านนิ่งโบกมือใหญ่ของเขาและพูดอย่างจริงจังว่า "หยู่ถิงหากเธอไม่รังเกียจ นับถือฉันเป็นปู่บุญธรรม เธอก็ถือว่าเป็นหลานสาวของฉัน เป็นพี่ของเสี่ยวโหรว"

"อา?" หานหยู่ถิงตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นกัน?

แค่เพราะพี่เขยเป็นนักบู๊ ก็สามารถได้รับการเคารพมากขนาดนี้เชียวหรือ?

อันที่จริง ตอนที่เท้าของโล่เฉินเหยียบพื้นนั้น หานหยู่ถิงเองก็ตกใจไปจนสมองว่างเปล่า ควบคุมตัวเองไม่ได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า หยู่ถิงอย่ากลัวตกใจไป รอให้เธอคิดได้เมื่อไหร่ สามารถมานับถือฉันเป็นปู่บุญธรรมได้ทุกเมื่อ ฉันจะจัดการสวนขนาดใหญ่ให้เธอ ที่ตรงนั้นถือเป็นถิ่นของเธอ คนในตระกูลนิ่งหากไม่ได้รับการยินยอมจากเธอก็จะไม่สามารถเข้าไปได้ เธอไม่ต้องกลัวว่าจะถูกรังแก ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราจะไปกล้ารังแกเธอได้ยังไง!”

ท่านนิ่งเหลือบมองโล่เฉินอย่างกึ่งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

มีพี่เขยเป็นนักบู๊ฝีมือสูงขนาดนี้ ใครไปรังแกสาวน้อยของเขาเข้า คนนั้นคงต้องตาย

“ก็ดี หยู่ถิงอยู่ที่นี่กับพวกคุณแล้วกัน”

ท่านนิ่งมีความสุขมาก ส่วนนิ่งจื่อซวนก็ยิ้มไม่หุบ

“นายท่าน แล้ววิธีฝึกจิตล่ะครับ?”

"พรุ่งนี้ฉันจะให้นาย"

“ได้ได้ได้ อย่างนั้นไม่รบกวนนายท่านแล้ว จื่อซวน พานายท่านและหยู่ถิงไปทางทิศตะวันตก สวนใหญ่ที่สุดที่นั่นให้หยู่ถิง สั่งการลงไป จากนี้ไปให้ปฏิบัติกับหยู่ถิงเสมือนกับที่ปฏิบัติกับจื่อโหรว เธอเป็นคุณหนูของตระกูลนิ่ง ใครกล้าวางอำนาจใส่ ไม่ละเว้นทั้งนั้น”

นิ่งจื่อซวนพยักหน้าและกล่าวด้วยความเคารพ "นายท่าน เชิญทางนี้"

สวนกว้างมากอย่างยิ่ง ราวๆหนึ่งร้อยตารางเมตร และในนั้นมีสวนดอกไม้ของตัวเอง

บ้านเป็นแบบโบราณ มีคนใช้สองคนคอยดูแล

“นายท่าน หยู่ถิง รีบพักผ่อน ผมไปก่อน”

"ได้"

เมื่อเธอมาถึงห้องห้องหน้ามุข หานหยู่ถิงมีความสุขอย่างยิ่ง

“พี่เขย ฉันถึงกับได้เข้ามาอาศัยอยู่ในตระกูลใหญ่ อีกทั้งท่านนิ่งก็ยังต้องการให้ฉันนับถือเขาเป็นปู่บุญธรรม หากเล่าให้ที่ตระกูลหานฟัง พวกญาติที่เย่อหยิ่งเหล่านั้นคงจะเป็นบ้าไปแน่”

โล่เฉินเทชาลงถ้วยหนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เธอมีความสุขก็ดี"

หานหยู่ถิงสงบลง เธอนั่งตรงข้ามโล่เฉินและถามด้วยความสงสัย “พี่เขย อะไรคือนักบู๊? อะไรคือวิธีฝึกจิต? พี่เขย คุณเป็นสัตว์ประหลาดหรือ แค่เท้าเดียวก็ทำลายพื้นหินสีเขียวจนแตกกระจายได้!”

“หยู่ถิง ของพวกนี้อยู่ไกลจากตัวเธอมากนัก อธิบายไปเธอก็ไม่เข้าใจ เอาเป็นว่า เธอรู้แค่ว่าพี่เขยของเธอแข็งแกร่งมากก็พอ”

หานหยู่ถิงเม้มริมฝีปากสีแดงของเธอ มือทั้งสองกอดอก เธอแค่นเสียง “พี่เขย ฉันรู้แล้ว ที่พี่สาวยอมรับคุณได้ ก็เป็นเพราะว่าพี่รู้ว่าคุณไม่ได้เป็นไอ้ขยะจริงๆ แต่เป็นผู้แข็งแกร่งต่างหากใช่ไหม”

“เอ่อ.... จะว่าแบบนั้นก็ได้”

“คนนิสัยไม่ดี ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ ปิดบังฉันทำไม!” หานหยู่ถิงตาแดงก่ำ ท่าทางเสียใจอย่างมาก

โล่เฉินพูดไม่ออก เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น “พี่เขยมีปัญหาของตัวเองอยู่”

“พี่เขย ในเมื่อคุณแข็งแกร่งมากขนาดนี้ แค่แสดงฝีมือนิดๆหน่อยๆก็สามารถทำให้ตระกูลนิ่งล้มลงได้ อย่างนั้นทำไมพี่ถึงไม่ช่วยพี่สาวล่ะ อาศัยความสามารถของคุณ จะต้องสามารถทำให้ตระกูลหานลุกขึ้นมาได้ในชั่วข้ามคืน! ยังมี ทำไมพี่เขยถึงต้องปกปิดตัวเอง ทำไมต้องแบกรับความอัปยศมากมายขนาดนั้น ฉันไม่เข้าใจ?"