ตอนที่ 162
บทที่ 162 ซูหลิงหลง การวิเคราะห์เชิงทฤษฎี
October 31, 2026
หลังจากพักผ่อนในบ้านตระกูลนิ่งหนึ่งคืน ในเวลาเช้ามืด โล่เฉินก็พบสถานที่ฝึกฝนที่ดีในฉู่โจว
เขาฝึกฝนจนกระทั่งแปดโมงกว่า จากนั้นจึงค่อยกลับไปที่บ้านตระกูลนิ่งอย่างไม่รีบร้อน
“พี่เฉิน”
“จื่อโหรว ไม่ไปมหาวิทยาลัยหรือ?”
“วันนี้ไม่มีเรียน ก็เลยไม่ได้ไป พี่ชายกับพี่หยู่ถิงไปมหาวิทยาลัยฉู่โจวแล้ว” นิ่งจื่อโหรวอ่อนโยนราวกับสายน้ำ เธอสวมกระโปรงยาวสีเหลืองเป็ด ให้ความรู้สึกราวกับน้องสาวข้างบ้าน
เด็กผู้หญิงแบบนี้ ผู้ชายที่ไหนล้วนเกิดความประทับใจที่ดีให้
โล่เฉินเองก็ไม่มีข้อยกเว้น แต่มันไม่ใช่ความประทับใจระหว่างชายหญิง เป็นเพียงความรู้สึกว่านิ่งจื่อโหรวนั้นไม่เลวเลย ดวงตาของเธอบริสุทธิ์อย่างยิ่ง อีกทั้งยังไม่มีความเย่อหยิ่งของพวกลูกคุณหนู
“พี่เฉิน คุณไปอยู่ที่ไหนมา เมื่อเช้าตรู่ฉันเตรียมเรียกคุณมาทานข้าวแต่กลับไม่เจอ?”
"แผนของวันนี้คือออกไปวิ่งตอนเช้าตรู่"
โล่เฉินถาม "จื่อโหรว เธอช่วยพาฉันไปที่บ้านตระกูลซูหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องเล็กน้อยที่ต้องทำ"
“ไปบ้านตระกูลซู?” นิ่งจื่อโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดอย่างเป็นกังวล “พี่เฉิน อย่าล้อเล่น ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นนักบู๊ และเก่งกาจอย่างยิ่ง แต่ถ้าคุณไปที่บ้านตระกูลซูก่อเรื่องอย่างโจ่งแจ้ง แบบนั้นต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่”
“ฉันมีวิจารณญาณของตัวเอง แค่บอกที่ตั้งบ้านตระกูลซูมาก็พอ”
นิ่งจื่อโหรวส่ายหัว “ไม่ได้ ฉันไม่ยอมให้คุณไปตกอยู่ในอันตราย พี่เฉิน คุณไปที่บ้านตระกูลซูก็เพื่อตามหาซูโม่ไม่ใช่หรือ คุณไม่จำเป็นต้องไปที่บ้านตระกูลซู คืนนี้คุณไปที่โรงแรมสวอนเลคกับฉันเถอะ"
"หมายถึงอะไร?"
“คืนนี้ ตระกูลซูจะจัดงานเลี้ยงที่โรงแรมสวอนเลคและเชิญตระกูลดังหลายตระกูลไป ซูโม่เองก็เข้าร่วมด้วย นอกจากนี้ ยังมีคุณชายอีกคนจากเมืองหลวงจะปรากฏตัวด้วย”
ในใจของโล่เฉินสั่นไหว เขาเอ่ยถาม “คุณชายจากเมืองหลวง เป็นตระกูลไหน?”
นิ่งจื่อโหรวส่ายหัว “ตอนนี้ยังไม่มีข่าวใด ๆ แต่ว่าตัวตนของเขาไม่ธรรมดาแน่ หยู่ถิงตอบรับแล้วว่าจะไป พี่เฉิน คุณเองก็ไปเถอะ”
คนจากเมืองหลวง โล่เฉินค่อนข้างพะวงอยู่หน่อยๆ
หากถูกค้นพบตัวตนเข้า แบบนั้นผมที่ตามมาคงยุ่งยากอย่างยิ่ง
แต่ว่า เขาเองก็อยากรู้อย่างยิ่งด้วยเช่นกัน
หลังจากคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า โล่เฉินก็พยักหน้า “ได้ ไปดูกันเถอะ”
"เย้!"
นิ่งจื่อโหรวดีใจอย่างมาก เธอถามด้วยรอยยิ้ม "พี่เฉิน ไปช้อปปิ้งด้วยกันไหม"
“สาวน้อย ฉันมีภรรยาแล้ว ถ้าถูกเธอพบว่าฉันไปซื้อของกับเด็กผู้หญิงคนอื่น กลับบ้านไปฉันต้องคุกเข่าบนอ่างซักผ้าแน่”
โล่เฉินเบะปาก “เธอไปเองเถอะ ฉันจะไปดูรอบๆมหาวิทยาลัยฉู่โจว”
"ฉันไปด้วย"
ทั้งสองคนมาที่มหาวิทยาลัยฉู่โจว
ในฐานะมหาวิทยาลัยชั้นนำอันดับสองแห่งมณฑลซีหนัน และมหาวิทยาลัยหลักแห่งชาติในโครงการ 985 ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่น แค่วิวทิวทัศน์ก็เปรียบได้กับเขตท่องเที่ยวแล้ว
โดยเฉพาะทะเลสาบเว่ยหยาง
เป็นที่ที่คู่รักตัวน้อยกระตือรือร้นที่จะมามากที่สุด
ปลายเดือนกันยายน อากาศทางใต้ยังคงร้อนอยู่ ริมทะเลสาบมีคนเดินไปๆมาๆ ล้วนเผยขาขาวๆ เต็มไปหญิงสาวที่ทั้งอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวา เป็นอาหารตาอย่างยิ่ง
“พี่เฉิน ฉันได้ยินมาว่าตระกูลหานในเมืองเจียงเป็นเพียงตระกูลชั้นสาม คุณต้องการให้พวกเราตระกูลนิ่งช่วยสักหน่อยหรือไม่ ฉันไม่กล้าพูดว่าจะทำให้สูงส่ง แต่ว่าการทำให้ตระกูลหานเป็นตระกูลชั้นสองที่แข็งแกร่งในเมืองเจียงภายในสองสามปีถือเป็นเรื่องที่ทำได้อยู่”
"ไม่จำเป็น!"
"ทำไม?"
โล่เฉินเอ่ยเสียงเรียบๆ “อาศัยความสามารถของฉัน การทำให้ตระกูลหานรุ่งเรืองขึ้นมาเป็นเรื่องง่ายดายอย่างมาก”
"เอ่อ ก็ใช่"
นิ่งจื่อโหรวฉลาดมากและไม่ได้ซักถามต่อ
“เรื่องเกี่ยวกับฉัน ตระกูลของพวกเธอควรเก็บเป็นความลับ อีกทั้งอย่างได้ถาม ฉันเกลียดสิ่งเหล่านี้อย่างมาก เข้าใจไหม?”
“เอ่อ ขอโทษด้วยพี่เฉิน”
"ไม่เป็นไร รู้ไว้ก็พอแล้ว"
ทั้งสองเดินมายังศาลา ก่อนจะบังเอิญเห็นสาวสวยสองคนกำลังเดินเข้ามา
“นิ่งจื่อโหรว!”
“ซูหลิงหลง!”
สมกับเป็นมหาวิทยาลัยฉู่โจว มีสาวงามมากมาย
โล่เฉินแอบชื่นชม
คนที่ชื่อซูหลิงหลง เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคุณหนูของตระกูลซู หน้าตางดงามอย่างมาก ความงามไม่เป็นรองนิ่งจื่อโหรว
เพียงแต่ ทั้งสองกลับมีบุคลิกที่แตกต่างกัน
นิ่งจื่อโหรวเป็นเหมือนชื่อของเธอ อ่อนโยนเหมือนสายน้ำ ทำให้คนรู้สึกอยากใกล้ชิด
ส่วนซูหลิงหลงสูงผอม ท่าทางหยิ่งผยองทรงพลัง
ทั้งร่างเผยให้เห็นถึงสไตล์ของพวกคุณหนูชั้นสูง แม้ว่าผู้คนจะอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ ก็คล้ายว่าคนธรรมดาไม่อาจจะมองเธอได้
“โอ๊ะ นี่แฟนเธอเหรือ?” ซูหลิงหลงถามอย่างหยอกเย้า