ตอนที่ 69
บทที่ 69 เมียน้อย
October 22, 2026
บทที่ 69 เมียน้อย
“ พี่ ได้ยินที่ฉันพูดไหม?”
"หา?" หานหยู่เยนดูมึนๆงงๆ “เอ่อ ได้ยินแล้ว”
เห็นแบบนี้ หานหยู่ถิงก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ พี่ ทำไมยังมามัวแต่งงๆงันๆอยู่ได้ คนมาหาถึงหน้าประตูแล้ว คิดจะเปิดตัวเป็นทางการ ทำไมพี่ถึงไม่ร้อนใจเลยสักนิด!"
“ หยู่ถิง เธอคงเข้าใจผิดไปแน่ๆ”
"ไม่ผิด ครั้งนั้นพี่เขยกับเธออยู่ในห้องด้วยกันครึ่งชั่วโมงที่บริษัทจัดการประมูลเฟยสื้อ คนรับใช้เข้าไปเตรียมอ่างอาบน้ำ ตอนออกมา ผู้หญิงคนนี้ใส่แค่ชุดคลุมอาบน้ำ นี่ยังไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าพวกเขาอาบน้ำด้วยกัน สวมเขาให้พี่อีกหรือ! "
สำหรับน้องภรรยาคนนี้ โล่เฉินหมดคำพูดใด ๆจะเอ่ย
แต่นี่ก็สามารถเข้าใจได้
ฉากในคืนนั้น เป็นเรื่องง่ายมากที่จะเข้าใจผิด
“หยู่ถิง ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”
“ แล้วนั่นมันอะไรกัน?” ดวงตากลมโตของหานหยู่ถิงจับจ้องไปที่โล่เฉิน ฟันเขี้ยวเผยออกมาให้เห็น ท่าทางดูเอาเรื่องอย่างยิ่ง
“เมื่อครู่เพิ่งจะรู้สึกชื่นชมนายอยู่บ้าง ตอนนี้สักนิดก็ไม่เหลือแล้ว พี่สาวฉันไม่รังเกียจนาย แต่นายกลับมีชู้ลับหลังพี่สาว นายคอยดูเถอะ ฉันจะให้แม่มาเดี๋ยวนี้”
พูดไป หานหยู่ถิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาเพื่อโทรออก
หานหยู่เยนรีบฉวยโทรศัพท์มือถือมาและพูดอย่างจริงจัง: "พอแล้ว อย่าเอะอะ ไม่มีหลักฐานแล้วจะไปใส่ร้ายคนอื่นง่ายๆได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อกี้เธอก็ช่วยพวกเราไว้ ทำไมถึงไม่มีมารยาทเลยสักนิด!”
"พี่ เธอเป็นเมียน้อย จะไปสุภาพกับเธอทำไม ทำไมพี่ถึงไม่เชื่อฉัน ฉันเป็นน้องสาวสุดที่รักของพี่นะ ฉันจะโกหกพี่หรือไง”
หานหยู่ถิงโกรธจนแทบจะร้องไห้ สองเท้ากระทืบไปมาไม่หยุด
ทันใดนั้น เธอก็ชี้ไปที่เซี่ยซือหานและเอ่ยหอบ "ไม่คิดเลยนะ หน้าตาก็ดีแต่ดันหน้าด้านขนาดนี้ โล่เฉินมีอะไรดี เงินก็ไม่มีงานก็ไม่มี สมองเธอป่วยหรือไงถึงได้อยากอยู่กับเขา”
"ฉันมีความสุข!"
พรูด
โล่เฉินแทบกระอักเลือด ยัยบ้านี่ยังก่อเรื่องไม่พออีกหรือไง ถึงได้ตอบกลับไปอย่างนั้น!
จบเห่
กระโดดแม่น้ำฮวงโหยังล้างตัวให้บริสุทธิ์ไม่ได้แล้ว
หานหยู่ถิงกลับหัวเราะและหันกลับไป “พี่ ได้ยินแล้วหรือยัง ตอนนี้เชื่อหรือยังว่าเธอคือเมียน้อย โล่เฉิน นายมันไอ้ชั่วสารเลว”
หานหยู่เยนแอบขมวดคิ้ว เธอมองไปที่โล่เฉิน ท่าทางไม่เชื่ออยู่บ้าง
"สวัสดีค่ะ ฉันยังไม่รู้ชื่อคุณเลย?”
“เซี่ยซือหาน”
“คุณเป็นเพื่อนกับโล่เฉินหรือ รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่หรือคะ ทำไมฉันถึงไม่ได้ยินโล่เฉินเอ่ยถึงมาก่อน?” หานหยู่เยนเริ่มที่จะป้องกันและไล่ถาม
ใครจะรู้ เซี่ยซือหานกลับไม่ยอมอ่อนข้อ เธอเพยิดคางอันบอบบางและเอ่ย “พวกเรารู้จักกันไม่นาน แต่ได้ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน”
บูม
หานหยู่เยนหน้าเปลี่ยนสี
ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันประโยคนี้มากพอที่จะอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองได้
"เธอช่วยหยุดหน่อย"
โล่เฉินดุ เขารีบอธิบายด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น: "หยู่เยน อย่าไปฟังเธอเลย ผมเคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้ครั้งหนึ่ง เธอรู้สึกขอบคุณก็เลยมาที่บริษัท อย่าได้คิดมาก”
“งั้นสิ่งที่ฉันเห็นที่บริษัทจัดการประมูลเฟยสื้อหมายความว่ายังไง?” หานหยู่ถิงยังไม่ยอมหยุด
"คืนนั้นฉันกำลังรักษาเธอ"
หานหยู่ถิงเย้ยหยัน "รักษา? เจ็บป่วยแบบไหนถึงต้องแช่อ่าง รักษาอาการป่วยะไร? โรคความต้องการทางสรีระน่ะสิ"
“ สาวน้อย หาเรื่องหรือไง”
“เธอกล้า”
มองดูสองคนที่กำลังทำสงครามน้ำลายกัน หานหยู่เยนก็ปวดหัว เธอโบกมือ “พอแล้วพอแล้ว หยุดพูดเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“ พี่ นี่ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกหรือ?” หานหยู่ถิงรู้สึกเหลือเชื่อ
"โล่เฉินกับคุณเซี่ยไม่มีอะไรระหว่างกันย่อมดีที่สุด แต่ถ้ามีก็ช่วยไม่ได้ จะให้ฆ่าทั้งคู่หรือไง? เอาเป็นว่าในใจพี่มีกฎเกณฑ์ดี เธออย่าได้ยุ่งอีกเลย”
“ใครจะอยากไปยุ่ง อยากทำอะไรก็ทำเถอะ รอให้พี่โดนเจ้าชั่วโล่เฉินนี่หลอกจนไม่เหลืออะไรแล้วนั่งร้องไห้ซะเถอะ”
หานหยู่ถิงโกรธจนออกจากบริษัทไป
หานหยู่เยนได้รับการอบรมอย่างดียิ่ง เธอรินน้ำชาให้กับเซี่ยซือหานแก้วหนึ่ง "ขออภัยด้วย น้องสาวของฉันอายุน้อยไม่รู้ความ คุณเซี่ยอย่าได้ถือสา”
“ คุณเชื่อในตัวโล่เฉินมากขนาดนี้เชียว?” เซี่ยซือหานประหลาดใจ
"แน่นอน"
"ฉันนับถือเลย"
เซี่ยซือหานปรบมือและอุทานชม
โล่เฉินลูบจมูก สีหน้ามีรอยยิ้มแขวนอยู่บางๆ ในใจไหลเวียนได้ด้วยกระแสความอบอุ่น
"ขออธิบายเลยแล้วกัน ร่างกายของฉันถูกโล่เฉินมองจนหมดเปลือกแล้วจริงๆ แต่ว่าเขาจริงจังอย่างยิ่ง ทำแค่รักษาฉันเท่านั้น ไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลย”
แม่เจ้าโว้ย ผู้หญิงคนนี้ จะสารภาพแล้วทำไมต้องพูดถึงเรื่องมองจนหมดเปลือกไปทำไมกัน
โล่เฉินแอบด่าในใจ
หานหยู่เยนแววตาสว่างวาบ เธอรู้ว่าโล่เฉินรักษาโรคเป็น ครั้งที่แล้วที่ตึกซิงหยุน พ่อของฉู่เฟิงก็ได้เขารักษา
“พี่เซี่ย ยังไงคุณก็เป็นผู้เสียหายนะ!”
หานหยู่เยนฉลาดอย่างยิ่ง
คำว่า "พี่สาว” ช่วยดึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเข้ามา
“ก็นั่นน่ะสิ แต่ช่วยไม่ได้นี่ ฉันสู้เขาไม่ได้ คุณเป็นภรรยาของเขา จะต้องช่วยฉันระบายความโกรธนี้นะ”
"ไม่มีปัญหา ฉันจะกลับไปสั่งสอนเขาคืนนี้”
เซี่ยซือหานเอ่ยต่อ “ฉันยังไม่หายจากอาการป่วย ยังต้องให้เขาช่วยลงมือรักษา ดังนั้นจากนี้ไปอีกสักพัก ก่อนที่ฉันจะหายดีฉันยังต้องติดตามเขา คุณอย่าได้ถือสา”
“แบบนี้นี่เองหรือ วางใจเถอะ ฉันจะจะไม่เข้าไปยุ่ง”
หานหยู่เยนมีเหตุผลอย่างมาก เธอเชื่อใจโล่เฉินอย่างมาก เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้แน่