บทที่ 70 ฉันกำลังรอคุณอยู่

บทที่ 70 ฉันกำลังรอคุณอยู่

คราวนี้ความรู้สึกในการเข้าสุสานแตกต่างจากครั้งที่แล้ว แม้ว่ามันจะยังคงเปียกชื้นและลึก แต่เหน็บหนาวกลับน้อยลงไปอยู่บ้าง

สุสานมีขนาดไม่ใหญ่ราวสิบตารางเมตร และมีโลงศพอยู่หลุมหนึ่ง

โล่เฉินเปิดฝาโลงออกดู ข้างในเป็นเพียงกองกระดูกสีขาว ไม่มีความผิดปกติอะไร ไม่มีแม้กระทั่งของล้ำค่า

“ดูเหมือนว่า มีแค่เมล็ดตุ๋ขุยที่ผิดปกติ”

ไม่นานนัก โล่เฉินก็ลงจากภูเขา

เมื่อมาถึงบ้านของหมู่ตัน โล่เฉินก็พบเงาร่างที่คุ้นเคย

"คุณมาที่นี่ได้อย่างไร?"

"รอคุณอยู่"

ฉู่เฟิงผอมไปไม่น้อย ดวงตาคู่นั้นสะท้อนให้เห็นถึงความผันผวนของชีวิต แฝงความเข้าใจความหมายของชีวิตอย่างลึกซึ้ง

โล่เฉินตบไหล่เขาแล้วถามว่า "อาการบาดเจ็บเป็นยังไงบ้าง?”

"มันแค่อาการบาดเจ็บภายนอก ใกล้หายแล้ว”

ในเวลานี้เอง หมู่ตันและหญิงสาวก็ออกมาพูดด้วยรอยยิ้ม "พี่เฟิง คุณโล่ เย็นแล้ว พวกคุณอยู่ทานข้าวกับเราที่นี่เถอะ ฉันจะไปซื้อกับข้าว”

"กำลังคิดในใจพอดี”

โล่เฉินและฉู่เฟิงนั่งอยู่ในสวน มองไปที่ทุ่งนาสีเขียวอร่าม

สายลมอุ่นยามเย็นพัดผ่านมา

ทั้งเงียบสงบและอบอุ่น

"สุขภาพนายท่านเป็นยังไงบ้าง?" โล่เฉินถาม

ฉู่เฟิงมีสีหน้าจริงจังขึ้น เขาเอ่ยอย่างซาบซึ้ง “กำลังอยากจะพูดเรื่องนี้อยู่พอดี ขอบคุณคุณที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ตอนนี้นายท่านสุขภาพดีขึ้นๆทุกวัน ราวกับอายุน้อยลงไปสิบปี”

"อย่างนั้นก็ดี ฉันกับนายท่านรู้จักกันมาสามปี เขาคือคนที่ฉันสามารถพูดคุยด้วยได้ หรือเรียกว่าเป็นเพื่อนต่างวัยฉันย่อมไม่สามารถทนมองความตายไม่ช่วยเหลือได้”

"คุณโล่ ดูเหมือนว่าคุณกำลังรอให้ผมไปหาคุณมาตลอด"

ดวงตาของโล่เฉินตาสว่างวาบ เขาแอบถอนหายใจ ฉู่เฟิงสมแล้วที่เป็นขุนศึกของต้ายเหรินจง ความคิดของตนถูกเขามองออกจนหมด

วันนั้น หลังจากช่วยฉู่เฟิง เขาก็ขอให้ฟ่านหงซางช่วยไปสืบเกี่ยวกับอดีตของฉู่เฟิง

ต่อมาจึงได้รู้ว่า:

ต้ายเหรินจงมีตำแหน่งเช่นนั้น ฉู่เฟิงมีความชอบไม่น้อย คนผู้นี้ทั้งกล้าหาญมีกลยุทธ์ โลกเกือบครึ่งหนึ่งของต้ายเหรินจงล้วนเป็นเขาที่ต่อสู้มาให้

ครั้งหนึ่งเมื่อต้องรับมือกับกองกำลัง ต้ายเหรินจงถูกตาต้องใจลูกสาวของกองกำลังอีกฝั่ง ซึ่งก็คือเหม่ยจวน และใช้กำลังข่มขู่เอาชีวิตพ่อแม่ของเหม่ยจวนเพื่อให้เธอแต่งงานกับเขา

ไม่คาดคิดว่า ฉู่เฟิงเองก็รักเหม่ยจวนตั้งแต่แรกเห็นเช่นกัน อีกทั้งเหม่ยจวนเองก็มีใจให้ ดังนั้น ฉู่เฟิงจึงแอบช่วยพ่อแม่ของเหม่ยจวนหลบหนี และแอบพาเหม่ยจวนหลบหนีไปด้วยกัน

โชคไม่ดีที่ต่อมาต้ายเหรินจงไล่ล่าตามฆ่าพวกเขา พ่อแม่ของเหม่ยจวนเสียชีวิต เหม่ยจวนเองก็ไม่ต้องการไปจากเมืองเจียงบ้านเกิด ฉู่เฟิงจึงได้แต่เสี่ยงชีวิตอยู่ต่อ

หลังอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆมาเป็นเวลาสิบปี สุดท้ายก็หนีไม่พ้นชะตากรรมของหยินและหยาง

เป็นเรื่องน่าเศร้า

"ฉันรอให้นายมาพบฉันจริงๆ แต่น่าเสียดายที่นายไม่มา"

ฉู่เฟิงยิ้มอย่างขมขื่น“ภรรยาที่รักจากไป ผมเศร้าโศกอย่างมาก สองวันที่ผ่านมานี้เพิ่งจะมีกำลังใจกลับขึ้นมา คุณโล่โปรดยกโทษให้ด้วยที่ผมมาช้า”

"นายบอกว่ามีกำลังใจ หมายถึงอะไร?”

โล่เฉินถามด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง “เป็นการเดินออกมาจากความเจ็บปวดที่ภรรยาจากไปและใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติ หรือว่าฟื้นคืนกำลัง ถือทวนทองอาชาเหล็ก สยบใต้หล้า?”

ฉุ่เฟิงตกอยู่ในภวังค์ แทนที่จะตอบคำถามโดยตรงเขากลับอธิบายว่า:

"ตอนนั้นผมไม่ได้ด้อยไปกว่าต้ายเหรินจง เขาเหี้ยมโหด ส่วนผมรักใคร่ลูกน้อง ตอนนั้นแค่ผมโบกมือขึ้นก็สามารถขับไล่ต้ายเหรินจงลงจากตำแหน่งและกลายเป็นลูกพี่ได้ เรื่องอาจจะไม่เป็นอย่างเช่นตอนนี้"

“น่าเสียดายที่ผมเห็นแก่ความสัมพันธ์มากเกินไป”

"ต้ายเหรินจงให้พลังอันยิ่งใหญ่กับผม เขาเชื่อใจผมมาโดยตลอด ส่วนผมกลับแย่งชิงว่าที่ภรรยาของเขา ในใจรู้สึกผิด ผมยอมแพ้ทุกอย่าง พาเหม่ยจวนหนีไป หวังว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องละเว้นพวกเราสักครั้ง แต่ว่า....”

ดวงตาของฉู่เฟิงฉายแววขมขื่น เขากัดฟัน “คุณโล่ หากเป็นคุณ คุณจะทำยังไง ละทิ้งทุกอย่างไหม?”

“ไม่!”

โล่เฉินตอบอย่างเด็ดขาด เขามองไปที่ท้องฟ้าสีเทาและพูดขึ้นประโยคเดียวว่า “มีแต่การกำลังที่แข็งแกร่งมากพอเท่านั้นถึงจะสามารถปกป้องคนที่คิดอยากจะปกป้องได้”

คำพูดนี้ดังก้องอยู่ในอากาศ

เป็นเวลานาน

ฉู่เฟิงตะลึงไป เขาถอนหายใจ "หากตอนนั้นผมมีสติแบบนี้ เหม่ยจวนก็คงไม่ตาย พ่อตาแม่ยายเองก็คงจะยังอยู่”

"ขอแสดงความเสียใจด้วย ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป”

"คุณโล่ ผมตัดสินใจแล้ว"

สุดท้ายก็มาถึงหัวข้อที่แท้จริง

โล่เฉินกำลังรอการมาถึงของตรงนี้อยู่ เขายืนขึ้น สองมือไพล่หลังและเอ่ยถาม “ตัดสินใจอย่างไร ลองว่ามาเถอะ”

แผ่นหลังของฉู่เฟิงตั้งตรง หมัดในมือกำแน่นจนเกิดเป็นเสียง

“ชื่อที่ผู้คนเรียกขานว่าราชาปีศาจฉู่ ตอนนี้ได้เวลากลับมาแล้ว!”