บทที่ 87 กลับกลอก

บทที่ 87 กลับกลอก

กึกกึกกึก

ส้งเชี่ยงเขย่าด้วยท่าทางน่าขบขันอย่างยิ่ง จากนั้นเสียง “ปึก” ก็ดังขึ้น ถ้วยลูกเต๋าถูกครอบลงกับโต๊ะ ในขณะที่หัวใจของทุกคนก็สั่นไปด้วยเช่นกัน

“ทายเถอะ” เหล่ากุ่ยเอ่ย

โล่เฉินมองไปที่แปดนิ้วหู และเห็นว่าเขาเพียงเอื้อมมือไปที่โต๊ะและทุบมันแรง ๆ หนึ่งที จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงลูกเต๋าในถ้วยเคลื่อนไหว

ทุกคนล้วนได้ยินอย่างชัดเจน

โล่เฉินขมวดคิ้ว เขาคิดว่า แปดนิ้วหูเป็นปรมาจารย์เสียอีก อาศัยชี่แท้ในจัดการกับลูกเต๋า แต่ตอนนี้เมื่อเห็นแล้วก็พบว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ก็แค่อาศัยความทักษะพิเศษบางอย่าง มาทำให้ลูกเต๋าเปลี่ยนไป

แน่นอนว่า คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทำได้แน่ นี่จะต้องใช้เวลาฝึกฝนมากกว่าสิบหรือยี่สิบปี พูดให้ถูกก็คือ ทักษะของแปดนิ้วหูไม่ใช่แต่อยู่ในระดับร้อยเล่ห์พันกลแล้ว

หากใช้ความสามารถแบบนี้ในการต่อสู้ ก็จะเก่งกว่าคนทั่วไปอย่างยิ่ง

“เยี่ยมมาก”

"ชมเกินไปแล้ว" แปดนิ้วหูสีหน้าไม่เปลี่ยน “คุณจะพูดก่อนหรือผมพูดก่อน?”

“ไม่รีบ ไม่รีบ”

โล่เฉินยิ้มเล็กน้อย นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ก็พบว่าถ้วยลูกเต๋าสั่นไปเล็กน้อย เขายิ้มและถามว่า "คุณหู คุณพูดก่อนเป็นยังไง?”

แปดนิ้วหูสีหน้าอึมครึม เขารู้ว่าลูกเต๋าเปลี่ยนไปแล้ว

“ไม่คาดคิดว่า น้องชายอายุยังน้อยแต่กลับประสบความสำเร็จแล้ว ผมแปดนิ้วหูนับถือนับถือ” แปดนิ้วหูด้านหนึ่งเอ่ยพูดไปอีกด้านก็ขยับข้อมือ

กึกกึก

ลูกเต๋าขยับอีกครั้ง

“คุณมีทักษะที่ยอดเยี่ยมไม่ธรรมดา เหตุใดถึงได้นำมาใช้ในการพนัน สูญเสียทักษะที่ดีไปโดยเปล่าประโยชน์ น่าเสียดายน่าเสียดาย”

นิ้วของโล่เฉินกระทบกับโต๊ะอีกครั้ง

กึกกึก

มันเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ฝูงชนกำลังงงงันไป

เมื่อมองไปที่ตรงกลางโต๊ะ ถ้วยลูกเต๋าสั่นอยู่ตลอดเวลา ลูกเต๋าข้างในก็เคลื่อนไหวไม่หยุด ช่างน่าทึ่งจริงๆ

หรือทั้งสองคนจะเป็นเซียนทั้งคู่?

“น้องชายคนนี้ก็เป็นเซียนพนันเช่นกัน”

ไม่รู้ว่าใครร้องขึ้นมาประโยคหนึ่ง ทันใดนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้น

"คิดไม่ถึงเลยว่า แปดนิ้วหู จะเจอคู่ต่อสู้เข้าให้แล้ว"

"เห็นได้เลยว่า ทั้งสองคนมีฝีมือไม่ต่างกัน ยากจะตัดสินผู้แพ้ชนะ "

"ฉันคิดไม่ออก ถ้วยลูกเต๋าและลูกเต๋าล้วนไม่มีปัญหา ทั้งสองแต่ใช้มือแตะลงบนโต๊ะก็สามารถควบคุมถ้วยลูกเต๋าได้ นี่แทบจะน่าทึ่งเกินไปแล้ว"

มีคนหัวเราะขึ้น "คุณพูดเรื่องไร้สาระอยู่หรือไง ถ้าคุณมองออก จะเรียกว่าเซียนพนันได้อีกหรือ! "

"มีเหตุผล! "

“รีบดูเร็วเข้า”

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้น

ภาพที่เห็นคือถ้วยลูกเต๋าสั่นไปมาอย่างแรงจนแตกออก ลูกเต๋าสามลูกถูกเปิดเผยต่อสายตาของสาธารณะ ราวกับเอลฟ์สามตัวกำลังเต้นไปมาอย่างไม่หยุด

เสียงชื่นชมสรรเสริญดังขึ้นมาอย่างไม่หยุด

โล่เฉินไม่ต้องการดึงดูดความสนใจมากเกินไป เขาใช้นิ้วกดลงและหยุดการขยับของแปดนิ้วหู ลูกเต๋าตกลงและหมุนไปต่อหน้าโล่เฉิน

เป็นเลขทั้งแถว หกหกหก

ฝูงชนตาค้าง ทั้งฉากเงียบกริบ

หลังจากเงียบไปชั่วสั้น ๆ เสียงปรบมือและหวีดร้องก็ดังกึกก้อง ต่อให้ไม่พูดแต้มออกมาแต่ใครๆ ก็รู้ว่า แปดนิ้วหูแพ้แล้ว

“คุณทักษะสูงส่ง ผมคนแซ่หูนับถือจากใจจริง”

"กล่าวเกินไปแล้ว"

โล่เฉินพยักหน้า นิสัยใจคอของแปดนิ้วหูไม่เลว แต่น่าเสียดายที่ความสามารถกลับไม่ได้ใช้ในทางที่ถูกต้อง

เขาถึงกับมีความคิดอยากจะรับเป็นศิษย์ขึ้นมาชั่ววูบเสียด้วยซ้ำ

แปดนิ้วหูไม่ใช่นักบู๊ แต่สามารถควบคุมความแข็งแกร่งของตนเองได้ เทียบแล้วยังยอดเยี่ยมกว่านักบู๊หลายๆ คน นอกจากนี้เขายังรู้จักใช้ทักษะพิเศษ

หากฝึกฝนบู๊ จะต้องได้ผลขึ้นเป็นสองเท่า

หากมีโอกาส ก็น่าลองคุยดู

โล่เฉินตัดสินอยู่ในใจ

"นายแพ้แล้ว! "

ในตอนนี้เอง ก็มีน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเขา เมื่อหันไปก็เห็นเป็นเหล่ากุ่ยกำลังเอ่ยยิ้มเยาะ “ไม่ได้เอ่ยแต้มออกมาก็คือแพ้แล้ว อย่ามาพูดถึงทักษะพันกลอะไรกับฉัน ฉันมองไม่ออกแล้วก็ไม่อยากจะมองด้วย”

แน่นอนว่า เหล่ากุ่ยกำลังกลับกลอก

ในใจหลายคนโมโห แต่กลับไม่กล้าพูดออกมา

พวกเขาไปทำให้เหล่ากุ่ยขุ่นเคืองไม่ได้ อีกทั้งที่นี่ก็คือถิ่นของเขา ต่อให้พวกเขาถูกจัดการ ก็ไม่อาจหาเหตุผลมาพูดอะไรได้

“ล้อเล่นหรือไง?” โล่เฉินเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ฉันพูดชัดเจนอย่างยิ่ง ไม่ได้เอ่ยแต้มออกมาก็คือแพ้ อย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉัน รีบๆ ตัดมือของนายแล้วไสหัวไปซะ”

เสียงจบลง ลูกสมุนก็กรูกันเข้ามาล้อมโล่เฉินและส้งเชี่ยงไว้ทันที

เพล้ง

มีดเล่มหนึ่งตกลงที่ปลายเท้าของโล่เฉิน

เหล่ากุ่ยเอ่ย “มีดเตรียมเอาไว้ให้นายแล้ว ลงมือซะ”

"ทำร้ายคนโดยเจตนามันผิดกฎหมายนี่ เบื้องหลังของนายเป็นใคร?”

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนุ่ม นี่มันถิ่นของฉัน ต่อให้ฉันฆ่านายทิ้งแล้วจะทำไมมิทราบ บนโลกนี้โหดร้ายจะตายไป ผู้ที่มีกำลังและอำนาจก็คือราชาแห่งสวรรค์"

เหล่ากุ่ยมองไปที่โล่เฉินอย่างดูถูกเหยียดหยาม หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง “ผู้อยู่เบื้องหลังฉันไม่ใช่คนที่นายจะสามารถจินตนาการได้ เห็นแก่หน้าของเชี่ยงเชี่ยง ฉันจะไว้ชีวิตนาย ยังไม่รับลงมืออีกหรือจะต้องให้ฉันลงมือเอง! "

"นายรู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร? "

"ทำไม ไอ้หนุ่มอย่างนายก็มีคนหนุนหลังเหมือนกันหรือไง”