ตอนที่ 90
บทที่ 90 สำนักผานหลง
October 31, 2026
บทที่ 90 สำนักผานหลง
รถจี๊ปออฟโรดขับข้ามเมืองไปยังชานเมืองและผ่านไปตามถนนบนภูเขาหลายกิโลเมตร ในที่สุดก็หยุดอยู่ตรงหน้าสิงโตหินยักษ์สองตัว
ชายร่างใหญ่สองคนที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างของสิงโตหิน เป็นนักบู๊ที่เฝ้าประตู
"สวัสดี โปรดแสดงตั๋ว? "
"นี่"
เสี้ยงฉ่ายเอ่อยื่นตั๋วสามใบออกมา หลังจากตรวจสอบไม่พบความผิดปกติ ผู้เฝ้าประตูก็ปล่อยไป
เมื่อเข้ามาด้านใน ก็เกินความคาดหมายของโล่เฉิน
เดิมคิดว่าสถานที่จะตั้งอยู่ในวิลล่านอกเมืองสักที่หนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะมักง่ายขนาดนี้ แค่ตั้งอยู่ในหุบเขา
พื้นที่หุบเขาราบเรียบขนาดไม่เล็กนัก ถูกกั้นเป็นหลายส่วนด้วยกำแพงพลาสติก
หุบเขาแบนและแบ่งออกเป็นหลายพื้นที่ด้วยกำแพงกันดินพลาสติก
มีเงาของมนุษย์เคลื่อนไหว ครึกครื้นอย่างยิ่ง
มีทั้งชายหญิงทั้งคนแก่และเด็ก อีกทั้งยังมีนักบู๊ขั้นสูงน่าเกรงขามทรงพลัง และยังมีผู้มีท่าทางราวกับเทพเซียนปรากฏตัวอยู่ด้วยและนั่นก็คือพวกนักพรต
นอกจากคนพวกนี้แล้ว ยังมีพวกคนแปลก ๆ อีกกลุ่ม
หลากหลายรูปแบบ ร้อยพ่อพันแม่
"ไต้ซือ มีสิ่งที่ชอบหรือไม่ คุณสามารถบอกฉันได้ ที่นี่นอกจากการแลกเปลี่ยนแล้วยังสามารถใช้เงินเข้าเจรจาซื้อขายได้ด้วย”
เสี้ยงฉ่ายเอ่อหัวเราะ “ครั้งนี้ฉันเอาเงินมาไม่น้อย โดยทั่วไปแล้วสามารถตอบสนองความต้องการของไต้ซือได้แน่ ถือเป็นการชดเชยเรื่องก่อนหน้านี้”
"เรื่องก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไร พวกเธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”
เสี้ยงเหยาเหยาเบ้ปากแดงก่ำของตน เธอแค่นเสียงเอ่ย “ไม่ใส่ใจแล้วยังมาทำท่าสูงส่งเย็นชา ตระกูลเสี้ยงของฉันถือว่าเมตตาเต็มที่แล้ว ทางที่ดีนายอย่าได้ทำตัวได้คืบเอาศอก”
โล่เฉินรู้สึกปวดหัวอย่างยิ่งจริงๆ เขาเหล่มองและเอ่ย "ฉันไม่เคยไปทำอะไรให้เธอโกรธ ทำไมต้องมาคอยหาเรื่องฉันอยู่ได้”
"ไม่รู้ ฉันก็แค่ไม่ชอบหน้านาย มาแสร้งทำตัวเป็นหมาป่าหางโต อวดเบ่ง ตระกูลเสี้ยงของฉันอุตส่าห์ทำตัวดีกับนาย แต่ท่าทีของนายกลับเป็นยังไงกัน! "
“พวกเธออยากทำตัวดีด้วยนั่นเป็นเรื่องของพวกเธอ ฉันจำเป็นต้องตอบรับหรือไง?”
ดวงตางดงามของเสี้ยงเหยาเหยาถลึงใส่เขา "แน่นอน"
“เยี่ยมจริงๆ”
โล่เฉินหมดคำพูด คุณหนูนางนี้ซนเกินไป เขามองไปที่เสี้ยงฉ่ายเอ่อและเอ่ย “เอาแบบนี้เถอะ พอกลับไปแล้วเธอไปบอกกับปู่ของเธอ คุณท่านเสี้ยงว่านางหนูนี้ให้ส่งมาให้ฉัน ฉันจะอบรมสั่งสอนสักหน่อย ให้เธอรู้จักปรับเปลี่ยนนิสัย”
ความสำคัญและการปรับเปลี่ยนเพื่อทำให้เธอเปลี่ยนอารมณ์ "
"หา? "
เสี้ยงฉ่ายเอ่อไม่รู้จะตอบยังไง
"นายบังอาจ" เสี้ยงเหยาเหยาตะคอกหน้าบึ้งตึง
โล่เฉินยักไหล่และพูดว่า "อย่ามาหาเรื่องฉัน ถ้าฉันไปพูดกับนายท่านเสี้ยงเอง เป็นไปได้อย่างยิ่งที่พวกเขาจะต้องตกลงแน่ ตกอยู่ในกำมือฉัน เธอลองคิดผลลัพธ์เอาเอง”
เสี้ยงเหยาเหยาตื่นตระหนก ความหวาดกลัวผ่านวาบไป
ทั้งสามคนยังคงเดินต่อไปข้างหน้า ในขณะเสี้ยงเหยานั้นสงบลงไปบ้างแล้วจริงๆ
"เร่เข้ามา มาดูเร็วเข้า การค้ายุติธรรม ร้านค้าเล็กๆ ถูกใจของเล่นอันไหนซื้อไปได้เลย”
"เดินผ่านไปผ่านมาอย่างได้พลาดเป็นอันขาด โอกาสเดียวมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น”
"เฮ้น้องชาย สีหน้าของคุณแดงก่ำ มีราศีสดใส โชคดีเหนือใคร สาวงามทั้งสองล้วนเป็นคู่ของคุณใช่หรือไม่ มามามา ที่นี่มีกระโถนอยู่อันหนึ่งเหมาะกลับพวกคุณ”
เถ้าแก่ร้านสวมชุดผ้าลินินเนื้อหยาบ ดวงตาตี่เล็กมีแววเจ้าเล่ห์ ในมือถือพัดขนนกเอาไว้ และเข้ามาขวางทางของพวกโล่เฉิน
"ลองดูกระโถนอันนี้"
"หน้าหลังล้วนใช้ได้ พวกเราคนหนุ่มสาวสมควรมีกลเม็ดใหม่ ๆ ให้มากหน่อย ยามดึกพาหญิงสาวทั้งสองร่วมใช้ด้วยกัน รับรองว่าสุขสมอย่างยิ่ง”
“น้องชาย เอาไปสักอันเถอะ?”
เสี้ยงฉ่ายเอ่อและเสี้ยงเหยาเหยารู้สึกโกรธและอับอายจนอดไม่ไหวเอ่ยด่าพร้อมกันทันที “ไอ้คนหยาบช้า มีที่ไหนกันมาขายกระโถนแบบนี้ ที่นี่คือสำนักผานหลง นายเอาของเล่นขยะพวกนี้มาขายตามใจชอบแบบนี้ คิดว่าที่นี่ห้างสรรพสินค้าหรือไง"
"คุณหนู ดูทำคำพูดคำจาของคุณเข้าสิกระโถนอันนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง"
โล่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม "ไม่ธรรมดาตรงไหน? "
เถ้าแก่พูดด้วยความภาคภูมิใจ "รักษาความสดใหม่"
“รักษา ความสดใหม่?”
"ไม่ผิด ปัสสาวะในนั้น แม้จะเป็นเวลาสิบวันหรือครึ่งเดือนก็ยังไม่เสื่อมสภาพ"
มุมปากของโล่เฉินยกยิ้ม “ไม่เปลี่ยนสภาพแล้วจะทำอะไรได้ สมองของฉันต้องดื่มมันหรือไง เถ้าแก่ ถ้าจะหลอกก็อย่าให้มันมากเกินไป”
เถ้าแก่พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่ใส่ปัสสาวะ ก็ใส่อย่างอื่นได้ ช่างเถอะ เปลี่ยนอันดีกว่าเปลี่ยนอัน"
"มามามา บนแผงล้วนเป็นของเล่นของฉันทั้งสิ้น ถูกใจอันไหนว่ามาได้”
เสี้ยงเหยาเหยาแทบทนอยู่ไม่ไหวอีกต่อไป เธอสูงศักดิ์ขนาดนี้ไหนเลยจะทนฟังเรื่องบัดสีแบบนี้ได้ นี่ถือเป็นการดูหมิ่นอย่างหนึ่ง เธอทนไม่ได้”
"ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"
โล่เฉินกำลังจะจากไป แต่ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น จากนั้นเขาก็ก้มลงไปหยิบปิ่นหยกที่ดูแปลกตาอยู่เล็กน้อยขึ้นมา
เถ้าแก่หัวเราะดัง “สายตาของน้องชายดีจริงๆ ปิ่นนี่เป็นของหายาก มันเป็นเครื่องประดับของฮองเฮาองค์หนึ่งในสมัยโบราณ ฉันใช้เงินจำนวนมากเพื่อให้ได้มันมา น่าเสียดายที่มีปิ่นเพียงอันเดียว คุณสามารถมอบให้กับสาวงามได้เพียงท่านเดียวนั้น”
"เอาแบบนี้เถอะ ฉันไม่โกงคุณ ราคาเดียวเลย ห้าแสนคุณเอาไปเลย”
"ห้าแสน? "
แม้ว่าเสี้ยงฉ่ายเอ่อจะเอาเงินมามาก แต่ก็ไม่ได้เอามาเพื่อใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย ปิ่นอันนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่ของโบราณ ก็แค่ของทำเลียนแบบขึ้นมาเท่านั้น
"คุณหนู ห้าแสนถือว่าผมขาดทุนแล้ว หากเอามันไปประมูลอย่างน้อยๆ ก็มีหนึ่งล้าน ตอนนี้ผมขาดเงินพอดี ดังนั้นก็เลยขายให้คุณแบบขาดทุนไปเลย”
"ขี้โกงเกินไปแล้ว พวกเราไปกันเถอะ"