บทที่92 โชว์ฝีมือเล็กน้อย

บทที่92 โชว์ฝีมือเล็กน้อย

การเจาะจงของป๋ายอู๋จี้ โล่เฉินและอีกสามคนไม่ค่อยสนใจ

แค่ตระกูลป๋าย แม้จะเป็นเจ้านายของหลินสุ่ยแล้วยังไงล่ะ ต่อหน้าตระกูลเสี้ยงก็เป็นแค่มด ในสายตาโล่เฉิน ยิ่งไก่อ่อนเข้าไปใหญ่

ป๋ายอู๋จี้หยุดอย่างพอประมาณจะดีที่สุด หากเขายังคงยุ่งอีก เขาไม่รังเกียจที่จะให้นายน้อยตระกูลป๋ายเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทน

"พี่โล่คะ"

หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เสี้ยงฉ่ายเอ่อรู้สึกว่าเธอและโล่เฉินใกล้ชิดกันมากขึ้น ดังนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเรียก

"ว่าไง?"

"ปิ่นนั้นไม่ธรรมดาเหรอ?ถ้านายอยากได้ ฉันจะติดต่อตระกูลไปจัดการ และให้ตระกูลป๋ายส่งปิ่นให้นายอย่างเชื่อฟัง"

เสี้ยงฉ่ายเอ่อพูดอย่างมีอำนาจมาก ตระกูลเสี้ยงมีความสามารถนี้จริงๆ

โล่เฉินส่ายหัวและยิ้มพูดว่า:"ไม่ ฉันดูผิดไปเอง ตอนแรกคิดว่ามันเป็นของดี ภายหลังถึงเห็นว่ามันเป็นแค่ปิ่นหยกเลียนแบบธรรมดา จึงหลอกป๋ายอู๋จี้ได้"

"ฮ่าฮ่าฮ่า พี่โล่ร้ายจริงๆ"

"จะว่าไปก็เป็นเพราะพวกเธอนั่นแหละ"โล่เฉินพูดอย่างเคร่งขรึม "นารีเป็นเหตุ มันเป็นรูปลักษณ์และออร่าของพวกเธอที่ดึงดูดป๋ายอู๋จี้ และฉันเป็นแพะรับบาป"

"เอางี้ พวกเธอใส่แมสสิ"

"ไม่เอา"เสี้ยงเหยาเหยาปฏิเสธทันที"นายเก่งมากไม่ใช่เหรอ คุณปู่ ลุงสาม และพี่สาวต่างก็ชื่นชมนาย งั้นนายต้องดูแลความปลอดภัยของพวกเรา ไม่ว่ายังไงเงินของตระกูลเสี้ยงเราก็ไม่ได้มีไว้ให้นายใช้ฟรีๆ"

"เธออย่าสร้างปัญหาให้ฉันก็พอ"

ตลอดที่ผ่านมา ไม่มีอะไรดีเลย

ข้างหน้า ก็เข้าสู่เขตบู๊ซุกแล้ว

บู๊ซุกในนี้ หมายถึง:นักบู๊และนักพรต

เขตนี้ก็โดดเด่นที่สุด สิ่งที่นักบู๊และนักพรตนำมา ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน อีกอย่าง เจ้าขุนมูลนายต่างก็สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนักบู๊ นักพรต

นี่คือพลังที่น่ากลัว

"เอ๊ะ"

ไม่นาน จากนั้นโล่เฉินก็เห็นแผงขายของ มีเครื่องประดับสำหรับชายและหญิง และกระดาษยันต์

ดวงตาของเสี้ยงฉ่ายเอ่อประกายขึ้น"กระดาษยันต์ที่วาดโดยนักพรต พี่โล่ เราไปดูกันเถอะ"

มีผู้คนมากมายอยู่หน้าบูธ แต่ละคนที่มีเอกลักษณ์พิเศษ และยังมีนักบู๊และนักพรตอยู่บ้าง

เจ้าของเป็นชายชราผมขาว มีเคราสีขาว แต่เขาไม่น่าจะอายุมากเกินไป ประมาณหกสิบ

เสื้อนักพรต

ดูมีชีวิตชีวา ร่างกายไม่ธรรมดา

"นักพรตเฒ่า ยันต์พิชิตมารนี้ขายยังไง?"

"จะพูดอีกครั้ง ไม่ขาย แลกเปลี่ยนได้เท่านั้น แลกเปลี่ยนกับสมบัติที่มีมูลค่าเท่ากัน หากไม่มีสมบัติ โปรดออกไปด้วยตัวเอง อย่ามาเกะกะคนอื่น"

ชายชรากล่าวอย่างเย็นชา ท่าทีของเขาไม่เป็นมิตรมาก

"หลีกไป!"

ในขณะนี้ มีชายร่างกำยำลุกขึ้นยืน

เป็นนักบู๊ ที่ฝึกฝนกำลังภายใน

แต่ว่ากำลังภายในนั้นน้อยมาก น่าจะบรรลุ แต่เมื่อเทียบกับคนธรรมดา มันก็แข็งแกร่งมากแล้ว

"นักพรต ข้าต้องการกระดาษยันต์ของท่าน ข้าไม่มีสมบัติใด ๆ เดิมทีจะให้เงินท่าน แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"

ขณะที่เขาพูด ชายร่างใหญ่คว้ากระดาษยันต์สามแผ่น ยัดใส่กระเป๋า และจ้องไปที่ผู้เฒ่า:"ข้าก็ไม่เอาเยอะ ถือว่ากระดาษยันต์สามแผ่นนี้ท่านให้ข้าแล้วกับ ถ้าท่านกล้าพูดว่าไม่ ข้าจะชกหัวท่านจนแตกไปเลย"

เผด็จการ หยิ่งผยอง

ผู้เฒ่ายังคงหรี่ตา ใบหน้าของเขานิ่ง และไม่พูด

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายร่างใหญ่ก็คิดว่าชายชรากำลังกลัวเขา หัวเราะอย่างภาคภูมิใจ และผลักทุกคนออกแล้วไปจากบูธ

ก่อนหน้านี้ทุกคนคิดว่าผู้เฒ่าไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้มีนักบู๊หนึ่งคนเอากระดาษยันต์เดินแกว่งไปมา และนักบู๊คนอื่นๆและนักพรตพลังต่ำก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหว

"นักพรตเฒ่า ฉัน……"

นักบู๊สองคนก้าวไปข้างหน้า

แต่หลังจากพูดออกไปไม่กี่คำ มีเพียงเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วโลก

ซ่า

เมื่อทุกคนหันหน้าไป ก็พบว่ามีคนไฟกลิ้งอยู่บนพื้นไม่ไกล

คนนั้นคือผู้ชายที่ฉกกระดาษยันต์เมื่อกี้

"อ๊าก!"

"ช่วยฉัน ช่วยฉันด้วย"

ชายร่างใหญ่ร้องโอดโอ้ย ไฟลุกทั้งตัว

ชายชุดดำที่รักษาระเบียบของสำนักผานหลงปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับถือถังน้ำสองสามถัง และสาดชายร่างใหญ่ลงบนร่างของเขา

"ฟู่!"

พอสาดไป ทำให้เปลวไฟมีความรุนแรงมากขึ้น

"อ๊าก"

เสียงกรีดร้องทำให้หนังศีรษะชา

"ช่วย ช่วย……"

ค่อยๆไม่มีเสียง

ประมาณห้านาที เปลวไฟก็ดับลง และชายคนนั้นก็กลายเป็นถ่านไหม้แล้ว

น่าตกใจ

ทุกคนรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่เย็นชา และคำพูดที่เย็นชาของผู้เฒ่าก็มาจากด้านหลัง

"กระดาษยันต์ของฉันไม่ได้จับต้องง่าย ดังนั้นควรเตรียมใจไว้ด้วย"

ตึ๋ง

หัวใจของทุกคนหดตัว และมีความคิดผุดขึ้นมาในใจพร้อม ๆ กัน

นักพรต ยุ่งไม่ได้!

โล่เฉินแอบพยักหน้า ผู้เฒ่าคนนี้ฝีมือไม่ธรรมดา

นักพรต ฝึกฝนพลังทางจิต นั่นคือพลังเนี่ยง พลังทางจิตของผู้เฒ่าแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาหลายเท่า และพลังของกระดาษยันต์ที่วาดนั้นไม่ธรรมดา

เมื่อกี้มันเกิดขึ้นโดยยันต์เพลิง ชายร่างใหญ่ก็ถูกเผาทั้งเป็น