บทที่97 ฉันก็จะทำความดี

บทที่97 ฉันก็จะทำความดี

สังหารคนของตระกูลหลง ก็มีแต่เสี้ยงเหยาเหยาที่ตกใจ คนอื่นก็ปกติ

ฉินต้าวจื่อหยิบเครื่องประดับสตรีสองสามชิ้นออกมาจากแขนเสื้อ เขามองไปที่เสี้ยงเหยาเหยาและพูดด้วยรอยยิ้ม:"ก่อนหน้านี้คุณผู้หญิงคนนี้บอกว่าชอบเครื่องประดับที่ฉันวาด ฉันยังมีอยู่บ้าง เอาไปก็ไม่ได้อะไร ให้เธอหมดเลย"

"หา จริงเหรอ?"

เสี้ยงเหยาเหยาดีใจมาก

มีวิธีการมหัศจรรย์ที่ฝังในเครื่องประดับเหล่านี้ๆ นอกเหนือจากผลลัพธ์วิเศษบางอย่างแล้ว ยังสวยงามมากและไม่มีวางจำหน่ายในตลาด

เสี้ยงฉ่ายเอ่อขยิบตา เสี้ยงเหยาเหยาไม่กล้าหยิบมันขึ้นมา และมองไปที่โล่เฉิน"เฮ้ฉันเอาได้ไหม"

"ตามสบาย"

โล่เฉินหัวเราะไม่มีเสียง ดูเหมือนว่าเสี้ยงเหยาเหยาจะกลัวเขาเล็กน้อย หลังจากสำนักผานหลง

"ฉันขอแค่ต่างหูสองอันเท่านั้น"

เสี้ยงเหยาเหยาไม่ได้โลภ เสี้ยงฉ่ายเอ่อก็เลือกสร้อยคอและโล่เฉินก็รับเครื่องประดับที่เหลือ

แม้ว่าเขาจะสามารถวาดยันต์ และทำหยกได้ แต่ก็ต้องการวัสดุ

ตัวอย่างเช่นการวาดยันต์ต้องใช้พู่กันและกระดาษยันต์ที่สั่งทำพิเศษ สิ่งเหล่านี้ยุ่งยากมาก และตอนนี้โล่เฉินก็ขี้เกียจเกินไปที่จะหามัน

แม้ว่าหยกที่ฉินต้าวจื่อทำจะไม่ดีสำหรับเขา แต่ก็มีพลังมากสำหรับคนธรรมดาและแม้แต่นักพรต

โล่เฉินตั้งใจจะให้พี่น้องหานหยู่เยน ให้ความคุ้มครอง

"ไต้ซือ ฉันจะไปล่ะ ฉันจะติดต่อคุณในวันหลัง"

"ขอบใจนะ"

ฉินต้าวจื่อดีใจมาก

โล่เฉินมีความสุข มันจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับเขา บางทีเขาอาจจะยืดเวลาได้โดยการนั่งลงและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ไปกันเถอะ เราควรจะกลับด้วย"

ทั้งหมดนั่งแลนด์โรเวอร์ และเหยียบไปตามถนนบนภูเขา

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ร่างสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าถนนบนภูเขา โดยหันหลังและถือดาบยาวไว้ในอ้อมแขน เหมือนนักดาบ

แม้จะนั่งอยู่ในรถ ก็ยังสัมผัสได้ถึงการจู่โจมของการฆาตกรรมที่ดุเดือด

"เอี้ยด"

เสี้ยงฉ่ายเอ่อเหยียบเบรกและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า:"เป็นทหารรับจ้างคนเดียวในเขตมืดมน เห็นท่าทีนี้คงจะมาจัดการกับพวกเรา มีคนขอให้เขาลงมือ"

"ต้องเป็นป๋ายอู๋จี้แน่ๆ"เสี้ยงเหยาเหยาพูดอย่างโมโห:"ไอ้ชั่ว ยังไม่ยอมแพ้อีก"

"กลัวอะไร มีพี่ชายอยู่ เทพขวางฆ่าเทพ พุทธเจ้าขวางฆ่าพระพุทธเจ้า"

อู๋จื่อเยว่ไม่สนใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองและเล่นโทรศัพท์มือถือของโล่เฉิน

ทันใดนั้น นักดาบชุดดำพูดว่า:"ลงมา"

"พี่โล่ ทำไงดี?"

"พวกเธออยู่ในรถ ฉันลงไปดู"

โล่เฉินพูดฝากไว้ แล้วโดดลงจากรถ

เดินเข้าไป เขาถามว่า:"ป๋ายอู๋จี้ขอให้นายลงมือสินะ มาฆ่าฉัน?"

"ฉันไม่รู้ตัวตนของนายจ้าง หน้าที่ของฉัน คือฆ่านาย จากนั้นก็พาผู้หญิงสองคนนั้นกลับไป"นักดาบชุดดำกล่าว

"นายมั่นใจว่าจะฆ่าฉันได้?"โล่เฉินยิ้มหยอกล้อ

นักดาบในชุดดำรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และตระหนักว่าโล่เฉินไม่ธรรมดา แต่เขามองไม่ออก มีความเป็นไปได้สองประการ:

อย่างแรกชายหนุ่มตรงหน้าแข็งแกร่งกว่าเขามาก

สองเขาเป็นขยะ และคนธรรมดาไม่มีอะไรให้มอง

นักดาบในชุดดำไปมั่วยุทธจักรมานานหลายสิบปี แม้แต่นักบู๊ที่มีกำลังภายในลึกล้ำเขาก็ฆ่าได้ ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาดูมีอายุ20กว่าปี จะแข็งแกร่งกว่าเขาได้อย่างไร

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นความเป็นไปได้ที่เป็นข้อสอง

"ให้นักบู๊หญิงออกมาเถอะ นายไม่จำเป็นต้องฝืน รู้ว่านายเกาะผู้หญิงกิน หรือว่ามาถ่วงเวลา แล้วผู้หญิงในรถก็ขอความช่วยเหลือ?"

นักดาบในชุดดำส่ายหัวอย่างเงียบๆ"น่าเสียดายที่ฉันจ้องไว้แล้ว หนีไม่ได้หรอก"

"ไม่รู้ว่านายเอาความมั่นใจมาจากไหน"

โล่เฉินหัวเราะ ดวงตาของเขาคมขึ้น:"ฉันถามนาย เคยทำเรื่องชั่วร้ายเพื่อรับรางวัลหรือไม่ ตัวอย่างเช่นทำร้ายผู้บริสุทธิ์"

"ไร้เดียงสา มีความสงสารที่ไร้สาระเช่นนี้ นายไม่รู้จักความโหดร้ายของโลกนี้ ส่งพวกเขาให้หลุดพ้น ฉันทำความดีจริงๆ"

"ทำความดี ฉันเข้าใจแล้ว"

รอยยิ้มบนใบหน้าของโล่เฉินค่อยๆจางหายไป โดยแลกกับความเฉยเมยที่ไม่เคยมีมาก่อน