บทที่96 สาขาตระกูลหลง

บทที่96 สาขาตระกูลหลง

"แค่เพื่อน อย่าพูดไร้สาระ"

โล่เฉินกลอกตา

อู๋จื่อเยว่แลบลิ้น แล้วลุกขึ้นเดินไปหาพี่น้องเสี้ยงฉ่ายเอ่อ

นิสัยของเธอเป็นคนใจกว้าง หรือเนื่องจากการฝึกฝนบู๊ จึงไม่กลัวที่จะคุ้นเคยคนอื่น เธอจับมือพี่น้องเสี้ยงฉ่ายเอ่อ และถามด้วยรอยยิ้ม:"พี่สาวทั้งสองสวยมาก คุณและอาจารย์ปู่เป็นแค่เพื่อนธรรมดาจริงๆเหรอคะ?"

"อื้ม ใช่"

เสี้ยงฉ่ายเอ่อพยักหน้า

เธอยังคงคิดถึงบทสนทนาระหว่างโล่เฉินและอู๋จื่อเยว่เมื่อกี้นี้ แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็สามารถเข้าใจได้จากคำเพียงไม่กี่คำ

โล่เฉินมีตัวตนที่ยอดเยี่ยม เขาถูกตามล่า เลยต้องถ่อมตัว

"จริงหรือ เห็นพี่สาวหลบสายตา หรือว่าชอบอาจารย์ปู่ของหนูเหรอ?บอกหนูสิ หนูจะช่วยพี่จีบนะ"

โล่เฉินทำอะไรไม่ถูก เด็กหญิงตัวเล็กๆคนนี้เขาเห็นเป็นน้องสาวไม่ก็ลูกสาวของเขาเอง นี่มันน่ารักจริงๆ

ตอนนี้ได้มาอยู่ข้างๆ มีความสุขมากจริงๆ

"เยว่เอ๋อ มานี่"

"ทำอะไรเล่า?"

ใบหน้าของโล่เฉินดูเคร่งขรึม และพูดว่า:"ความจริงมันโหดร้ายไปหน่อย ตันเถียนของเธอแตกสลาย ไม่สามารถซ่อมได้"

"หนูรู้"

"อาจารย์ปู่ไม่สามารถช่วยเธอฟื้นฟูตันเถียนได้ พลังของฉันยังไม่กลับคืนมา และสามารถรักษาเธอได้ เมื่อฉันมีกำลังเพียงพอ"

เขาไม่ได้หมายความเช่นนั้น

เสี้ยงฉ่ายเอ่อตกใจอีกครั้ง

พลังยังไม่ฟื้น?

หมายความว่าอย่างไร

ไม่ใช่ฝึกฝนบู๊และพรตแบบคู่กัน แล้วบู๊ถึงขั้นปรมาจารย์แล้ว พลังยังไม่เพียงพอหรือ? เป็นไปได้ไหมว่าคาถานั้นอยู่ในขอบเขตเทียนเซียนเช่นกัน

ไม่มีการฟื้นฟูในด้านนี้เหรอ?

เสี้ยงฉ่ายเอ่อคิดว่ามันอาจจะเป็นเรื่องจริง

เธอหายใจไม่ออก

ความลึกลับและพลังของโล่เฉินทำให้เธอประทับใจ และในสมองอดไม่ได้ที่จะโผล่คำพูดที่เมื่อกี้อู๋จื่อเยว่พูดออกมา ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเล็กน้อย

ข้างๆ เสี้ยงเหยาเหยาเห็นทุกอย่างในสายตา

เธอแอบถอนหายใจ พี่สาวผู้เย่อหยิ่งของเธอรู้สึกประทับใจกับไอ้บ้าตรงหน้าเธอ แต่จะว่า ไอ้บ้าคนนี้ก็เก่งมาก

ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

"อาจารย์ปู่ หนูไม่เสียใจเลย ตราบใดที่หนูสามารถอยู่กับคุณได้ ไม่สามารถฝึกฝนได้ตลอดชีวิตก็ไม่มีปัญหา อาจารย์ปู่ต้องปกป้องหนูนะ"

"นั่นเป็นเรื่องธรรมดา แต่หนูต้องเปลี่ยนแล้ว ต่อไปเรียกฉันว่าพี่ชาย"

อู๋จื่อเยว่รู้ว่าตัวตนของโล่เฉินนั้นพิเศษ และไม่สามารถเผยแพร่ต่อสาธารณะได้

"เยว่เอ๋อ ตัวตนของคนที่ขายเธอ รู้หรือไม่?"

น้ำเสียงของโล่เฉินนั้นเย็นชาผสมกับรังสีอำมหิต

อู๋จื่อเยว่เข้าใจเจตนาของโล่เฉิน เธอมีสติมาก ส่ายหัวและพูดว่า:"อาจารย์…...พี่ชาย ไม่ต้องหรอก รอค่อยชำระทีเดียว ตอนนี้พลังของพี่ยังไม่ฟื้นตัว อย่าเสี่ยงเลย ถ้าเปิดเผย ผลที่ตามมามันไม่อาจคาดคิด "

"ไม่เป็นไร ฉันมีมาตรการของตัวเอง"

เมื่อเห็นดวงตาที่แน่วแน่ของโล่เฉิน อู๋จื่อเยว่รู้ว่าเธอไม่สามารถห้ามปรามเขาได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงสารภาพ"ฉันเคยได้ยินว่าบุคคลนั้น ดูเหมือนจะมาจากตระกูลหลง"

"ตระกูลหลง"โล่เฉินขมวดคิ้ว

สามตระกูลในเมืองหลวง:ตระกูลกู่ ตระกูลหลง และตระกูลหลัน

เมื่อสิบปีก่อนไม่มีตระกูลหลัน แต่สงครามภูเขาเย่นหลิง ตระกูลหยุนประสบความสูญเสียอย่างหนัก หลันโย่วเวยถือโอกาสสังหารเจ้าบ้านตระกูลหยุน และควบคุมตระกูลหยุน

ต่อจากนั้นตระกูลหยุนถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลอย่างกะทันหัน

ตระกูลหลัน เกิดขึ้นเช่นนี้

เมื่อหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง แค่กระทืบเท้า ทั้งประเทศจีนก็สั่นสะท้าน เจ้าบ้านตระกูลหลงเป็นปรมาจารย์บู๊และมีพลังที่น่ากลัวในตระกูล

โล่เฉินไม่กลัวตระกูลหลง ถึงจะมีปรมาจารย์บู๊อีกสักกี่คน เขาก็ฆ่าได้

คนที่น่ากลัวคือหลันโย่วเวย นังปีศาจสาวคนนี้ฝึกฝน《วิชาสามชาติภพ》ไม่รู้ว่าเธอมาไกลแค่ไหนแล้ว

ถ้าเธอได้ข่าว แล้วมาที่เมืองเจียง เขาจะไม่มีทางหนี

"พี่ชาย"

"หืม?"

"มันเป็นสาขาของตระกูลหลง ไม่ใช่ตัวใหญ่ของเมืองหลวง"อู๋จื่อเยว่อธิบาย

เสี้ยงฉ่ายเอ่อถาม:"จื่อเยว่ เธอกำลังพูดถึงตระกูลหลงในจีนหลิงเหรอ?"

"ใช่"

เสี้ยงฉ่ายเอ่อมองไปที่โล่เฉินและอธิบายว่า:"พี่โล่ ตระกูลหลงในจีนหลิงและตระกูลเสี้ยง รวมทั้งตระกูลโล่ได้กลายเป็นสามตระกูลใหญ่ของจีนหลิง มีข่าวลือว่าเจ้าบ้านตระกูลหลงในจีนหลิงเป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลง"

"ลูกชายที่ถูกทอดทิ้ง?"