บทที่95 จื่อเยว่ ขอโทษ

บทที่95 จื่อเยว่ ขอโทษ

ออกไปจากเขตมืดมน เจอฉินต้าวจื่อ

"ไต้ซือ คุณเป็นอะไร?"

เห็นว่าอารมณ์ของโล่เฉินผิดปกติ ฉินต้าวจื่อถามอย่างระมัดระวัง

ไม่ได้รับการตอบรับ เขาพูดต่อว่า:"ไต้ซือ เมื่อกี้ฉันเห็นเจ้าของร้านนั้นสามร้อยล้านไม่ให้สาวเสน่ห์ แล้วเห็นคุณสนใจมาก เลยเอาพวกกระดาษยันต์ให้เขาไปหมด"

"ฉันก็ว่าทำไมจู่ๆเจ้าของร้านนั้นถึงเปลี่ยนความคิดได้ ที่แท้ไต้ซือฉินก็แอบช่วยไว้ ขอบคุณค่ะ"เสี้ยงฉ่ายเอ่อกล่าว

"เรื่องเล็กน้อย"

ฉินต้าวจื่อเห็นว่าโล่เฉินยังคงเย็นชาและเงียบ เลยพูดว่า:"ไต้ซือ ฉันจะไปก่อนนะ ไว้ติดต่อคุณวันอื่น"

โล่เฉินยังคงเงียบและเดินหน้าต่อไป

เสี้ยงฉ่ายเอ่อกล่าวอำลากับฉินต้าวจื่อ อุ้มเด็กสาว และตามหลังด้วยเสี้ยงเหยาเหยา ไม่มีใครกล้าพูด

ออกจากหุบเขา เจอพื้นที่กว้างๆในป่าภูเขา

โล่เฉินจับเด็กสาววางบนหินก้อนใหญ่ และเริ่มตรวจสอบสภาพร่างกายของเด็กสาว

"จุดตันเถียนแตกสลาย!"

"ยาพิษกร่อนกระดูก!"

"ตะปูฝังวิญญาณ!"

โฮ่

ทันใดนั้น ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

สองพี่น้องเสี้ยงฉ่ายเอ่อถูกพัดไปไกลกว่าสิบเมตร แต่โชคดีที่ลมแรงช่วยพยุงพวกเธอไว้ และไม่ได้รับบาดเจ็บ

ทั้งสองตัวสั่นและไม่กล้าเข้าใกล้

"หลันโย่วเวย เธอใจร้ายมากนะ!"

โล่เฉินกรีดร้องอย่างดุเดือด ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม

นังสีอำมหิตแผ่กระจาย และโลกก็เย็นยะเยือก

ใช้เวลาสักพัก กว่าทุกอย่างจะสงบ

"จื่อเยว่ ขอโทษ"

โล่เฉินคุกเข่าต่อหน้าก้อนหิน แล้วร้องไห้อย่างขมขื่น

ผู้หญิงคนนี้คืออู๋จื่อเยว่ เขารู้จักจนไม่รู้จะรู้จักยังไงแล้ว เธอเป็นลูกสาวของหัวหน้าหน่วยอ้านภายใต้คำสั่งของเขา ซึ่งเคยติดเขาเมื่อเธอยังเป็นเด็ก

อู๋จื่อเยว่มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม สิบปีก่อน เมื่ออายุแปดขวบเธอได้ฝึกฝนกำลังภายในของเธอแล้ว โล่เฉินเคยคาดการณ์ว่า จื่อเยว่จะกลายเป็นปรมาจารย์บู๊เมื่ออายุยี่สิบปี

นอกจากเขาแล้ว เป็นปรมาจารย์ที่อายุน้อยที่สุดในประเทศจีน

แต่ตอนนี้

โล่เฉินหลับตาลง และนึกถึงฉากคืนเมื่อสิบปีก่อนอีกครั้ง

…...

เมืองหลวง ภูเขาเย่นหลิง

ยามจื่อ เมื่อพิบัติอมตะของเขามาถึง ความแข็งแกร่งในการฝึกฝนของเขาก็ค่อยๆหายไป

ในเวลานั้นเอง ลูกศิษย์หลันโย่วเวยได้หักหลัง และรวมกลุ่มกับสามตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง เรียกปรมาจารย์หลายสิบคน และนักบู๊หลายพันคน เพื่อปิดล้อมภูเขาเย่นหลิง

นี่มันกะทันหันเกินไป

กะทันหันจนโล่เฉินไม่ทันตั้งตัว เธอเป็นศิษย์ที่เขาภาคภูมิใจที่สุด ซึ่งอยู่กับเขามายี่สิบปี และมองว่าเธอเป็นน้องสาว

หลันโย่วเวยรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโล่เฉิน ดังนั้นในคืนนั้น พลังของภูเขาเย่นหลิงจึงถูกทำลายทันที

แต่ว่า โล่เฉินก็มีแนวหลัง นั่นคือหน่วยอ้าน

ที่ซ่อนอยู่ในความมืด ไม่เคยเปิดเผยเพียง แต่เชื่อฟังคำสั่งของเขา

ผู้นำชื่ออู่เสินทง

ในคืนนั้น อู่เสินทงเป็นคนพาหน่วยอ้านเข้าสู่การต่อสู้อันนองเลือด เปิดทางเลือดให้กับเขา และหน่วยอ้านก็เกือบจะถูกกวาดล้างไปแล้ว

เมื่อออกจากเมืองหลวง

โล่เฉินได้ยินเสียงคำรามของท้องฟ้า

มันคืออู่เสินทงและปรมาจารย์บู๊หน่วยอ้าน คนอื่นๆที่ระเบิดตันเถียนของพวกเขาอย่างเฉียบขาด และเสียชีวิตพร้อมกับคู่ต่อสู้

…….

ลืมตาขึ้น

ดวงตาของโล่เฉินพร่ามัวไปด้วยน้ำตา อู่เสินทงยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเขา แต่เขากลับไม่สามารถดูแลลูกสาวได้

ในฐานะสตรีผู้เย่อหยิ่งแห่งสวรรค์ จุดตันเถียนแตกสลายกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ จะมีผลเสียขนาดไหน

และยังถูกยาพิษกร่อนกระดูก

นี่เป็นพิษที่น่ากลัว คนที่ถูกวางยารู้สึกว่า มีแมลงนับไม่ถ้วนกัดกินทั่วร่างกาย ในตอนเที่ยงของทุกวัน เมื่อแสงแดดถึงจุดสูงสุด อาการคันจะทนไม่ได้

ยังไม่จบ ยังมีตะปูฝังวิญญาณ

นี่คือวิธีการของนักพรต

ในระหว่างคิ้วของอู๋จื่อเยว่ มีตะปูเล็กๆอยู่หนึ่งนิ้ว ตะปูนี้ จะสร้างปัญหาทุกคืน เมื่ออากาศเย็นถึงจุดสูงสุด