บทที่99 หายไป

บทที่99 หายไป

เมืองเจียง ตระกูลหลิน

หลินชิงอี๋ตื่นขึ้นมาช้าๆ ในสภาพที่ดีมากและใบหน้าที่ปราศจากเลือดของเธอก็มีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย

"เสี่ยวอี๋ ลูกสุดที่รักของแม่ ในที่สุดลูกก็ตื่นแล้ว"

"แม่"

แม่ลูกกอดกันร่ำไห้

ในที่สุดหินก้อนใหญ่ในหัวใจของหลินหยุนเซียวก็ตกลงมา และหันกลับมาพูดว่า"เสี่ยวเฉิน ไม่พูดมาก ตอนเที่ยงอยู่นี่แหละ ไม่เมาไม่กลับ"

"ไม่มีปัญหา"

แม่โอบหลินชิงอี๋ไว้ และถามว่า:"ลูกรัก รู้สึกยังไงบ้าง มีความรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?"

"แม่ หนูรู้สึกผ่อนคลายมาก แม้กระทั่งรู้สึกมีสุขภาพดีและมีพลังมากกว่าเมื่อก่อน"หลินชิงอี๋บีบกำปั้นของเธอและพูดอย่างมีความสุข

"จริงเหรอ ดีมากเลย"

โล่เฉินยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ

นอกเหนือจากการสลายคาถาแล้ว เขายังใช้พลังจิตของเขาเพื่อจัดการร่างกายของหลินชิงอี๋อีกด้วย

ยัยนี้ชอบเสี่ยง เธอเดินป่าลึกไปทั่วทั้งภูเขา จริงๆแล้วร่างกายของเธอมีโรคร้ายบางอย่างที่ไม่ใหญ่หรือเล็ก ตอนนี้เธอยังเด็กไม่สามารถรู้สึกได้ เมื่อเธออายุมากขึ้น ก็จะรู้เอง

แต่ว่า สิ่งเหล่านี้ถูกขับออกโดยโล่เฉิน

"แม่ หนูมีข่าวดีจะบอก พี่เฉินตกลงที่จะให้หนูเป็นน้องสาวของเขาแล้ว"

"น้องสาว?"หญิงสาวมองแปลก ๆ

หลินหยุนเซียวลูบจมูก ดูเหมือนจะตระหนักถึงการเรื่องเรียกอาวุโส

โล่เฉินทำลายความอึดอัด และถามว่า:"เสี่ยวอี๋ บอกได้รึเปล่าว่าสถานการณ์ในตอนนั้นไหม? ตอนดึงรากยู่หลง มันเกิดอะไรขึ้น?"

"หา?"

หลินชิงอี๋หดคอ เหมือนว่าจะนึกถึงเรื่องที่น่ากลัวขึ้น บนหน้ายังมีความกลัวเล็กน้อย

"ช่างเถอะ ไม่พูดล่ะ"

โล่เฉินปัดมือ ไม่อยากให้หลินชิงอี๋เข้าสู่ในความกลัวอีกครั้ง

"พี่เฉิน พี่รักษาโรคร้ายให้แล้ว ฉันจะกลัวอะไรอีก!"

หลินชิงอี๋กล้าหาญมาก เอาชนะความกลัวของเธอ และนึกถึงฉากเมื่อสามเดือนก่อน

"ตอนนั้นเพื่อนของฉันสองสามคนและฉัน ได้ค้นพบรากยู่หลง เพราะมันสวยมาก และไม่เคยเห็นมาก่อน จึงคิดว่ามันเป็นสมบัติโดยธรรมชาติ"

"เติบโตบนกำแพงภูเขาสูงจากพื้นดินห้าหรือหกเมตร ฉันใจกล้าพอ เลยบอกจะเอามันออกมาเอง แต่เมื่อฉันดึงรากยู่หลงออก…..."

โล่เฉินอยากรู้อยากเห็นมาก และถามว่า:"เกิดอะไรขึ้น?"

"ยังไงซะ มันแปลกมาก"

หลินชิงอี๋ขมวดคิ้ว พยายามที่จะนึก:"ในเวลานั้นดูเหมือนว่าจะมีหัวกะโหลกสีดำอยู่ตรงหน้า มันคำรามและพุ่งเข้ามา ฉันตกใจจนล้มลงจากกำแพงภูเขา โชคดีที่ฉันเพื่อนฉันรับฉันได้"

"หัวกะโหลกศีรษะ?"โล่เฉินหลงอยู่ในความคิด

"ใช่ มันอาจจะเป็นภาพหลอนของฉัน จากนั้น เมื่อฉันกลับถึงบ้านฉันก็เข้าสู่อาการโคม่า และเริ่มมีอาการชัก"

โล่เฉินพยักหน้า:"อย่าพูดอะไรเลย ช่างมันเถอะ"

หลินหยุนเซียวเหลือบมองนาฬิกา และหัวเราะ:"ใกล้ถึงเวลาแล้ว ไปไปไป ไปโรงแรมข้างนอก เราไปดื่มกันเถอะ"

หลังจากวงเหล้าในตอนเที่ยงผ่านไป โล่เฉินอำลาครอบครัวหลินหยุนเซียวทั้งบ้าน และมาที่ชุมชนแออัดของเมืองเจียง

จุดมุ่งหมาย เพื่อมาเยี่ยมแม่ของส้งเชี่ยง

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อยื่นมือช่วยเขาแล้ว ก็ต้องช่วยให้สุด

"พี่โล่"

"เสี่ยวเชี่ยง พี่ชายเธอล่ะ?"โล่เฉินถาม

ส้งเชี่ยงทำหน้าเสียดาย แล้วพูดว่า:"พี่ชายออกไปทำงานแล้ว ไปจีนหลิง ไปเมื่อวาน"

"ไปทำงานที่จีนหลิง? เด็กคนนี้นะ! ทำงานในเมืองเจียงไม่ได้รึไง ไปไกลขนาดนั้น แล้วทิ้งแม่ไว้ให้เธอ ไม่มีความรับผิดชอบเลย"

"ไม่ ไม่ใช่นะ"

ส้งเชี่ยงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว และพูดอย่างจริงจัง:"พี่ชายจะไปทำงานหนัก เขาต้องการสร้างอาชีพ เพื่อให้แม่และฉันมีชีวิตที่ดีและออกจากชุมชนแออัดนี้"

"ช่างเถอะ มันเป็นทางเลือกของเขา ไม่มีใครสามารถเข้าไปยุ่งได้"

โล่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก

เมื่อมาที่ห้อง อาการของหญิงสาวก็ดีขึ้นมาก แม้ว่าเธอจะยังคงอ่อนแอและล้มป่วยอยู่มาก แต่การทำงานของร่างกายก็คงที่

ไตแย่ลงเล็กน้อย

เพราะยังไงก็เริ่มคืนชีพมาใหม่ จะต้องใช้เวลาสักพัก ไม่ใช่เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน ในช่วงนี้การทำงานของไตของหญิงสาวยังแน่กว่าปกติและมีสารพิษบางอย่างในเลือด

โล่เฉินใช้เวลา10นาที ในการทำความสะอาดสารพิษออกจากร่างกายของผู้หญิง

"ขอบคุณหมอเทพมาก ฉันรู้สึกได้ถึงการดีขึ้นฝนร่างกายของฉัน และผลที่ตามมา ก็น่าเหลือเชื่อมาก" หญิงสาวขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า

ส้งเชี่ยงเช็ดตา เธอมีความสุขมาก:"พี่โล่ ฉันไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไง ถ้างั้น ฉันตามพี่ไป ทำงานให้พี่แล้วกัน"