บทที่ 13

บทที่ 13 สร้างค่ายกลปลูกผัก

หลังจากที่แบ่งเงินทองกันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็มีความสุขกับสิ่งที่พวกเขาได้รับมา ตอนนี้พวกเขาต่างก็ปรึกษากันว่าวันต่อไปใครจะเป็นคนไปขายของซึ่งก็ตกลงกันได้ว่าการขายของยังคงให้เป็น หยางจิ้ว สะใภ้รองและสะใภ้สาม เพราะถือว่าได้เข้าไปในตลาดมืดแล้ว ไม่ต้องให้คนอื่นๆ เข้าไปอีก ซึ่งหยางซีซีและครอบครัวได้ใช้เวลาพูดคุยพักใหญ่ จากนั้นบรรยากาศก็ค่อยๆ เงียบลงเมื่อคุณแม่หยางเม่ยหันไปมองกองทองคำและเครื่องประดับที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างสงสัย สายตาของเธอจับจ้องไปที่หยางซีซี ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

"ลูกอยากได้ของพวกนั้นไปทำไมหรือสะใภ้สาม มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะแม่ว่า อีกอย่างหากมีเก็บเอาไว้ก็อันตรายด้วยหากว่าถูกคนของทางการค้นเจอ ในยุคนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้คนคือเสื้อผ้า อาหาร ของยังชีพต่างหาก ทำไมลูกถึงได้อยากได้ของพวกนี้กันแม่สงสัยจริงๆ"

คำถามของคุณแม่หยางเม่ยทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงไปชั่วขณะ เพราะพวกเขาทุกคนก็เห็นด้วยในสิ่งที่แม่หยางพูด หยางซีซีเงยหน้าขึ้นมองคุณแม่สามีและทุกคน เธอเข้าใจดีว่าในยุค 70 สิ่งของเหล่านี้ไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับอาหารและความอยู่รอด แต่สำหรับเธอแล้ว ทองคำและเครื่องประดับเหล่านี้กลับมีความหมายมากกว่านั้น หยางซีซีจึงได้เอ่ยขึ้นมาว่า

“ทองคำและเครื่องประดับเหล่านี้ไม่ว่าเวลาไหนมันก็มีค่าในตัวของมันเสมอค่ะคุณแม่ ตอนนี้ที่ทุกคนคิดว่าเป็นของไม่มีค่าเพราะว่าพวกเขาขาดแคลนปัจจัยพื้นฐานในชีวิต แต่หากว่าวันหนึ่งทุกอย่างกลับมาดีขึ้น ของเหล่านี้ก็จะกลับมามีค่ามีราคาอีกครั้ง ฉันจึงอยากจะฉวยโอกาสตอนที่คนไม่ต้องการเก็บพวกมันเอาไว้เยอะๆ หน่อย ส่วนเรื่องของการเก็บรักษาก็ไม่เป็นปัญหาหรอกค่ะ ฉันจะทำที่เก็บของเหล่านี้เองค่ะ”

หยางซีซีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจในสิ่งที่ทำ เธอพยายามอธิบายให้คุณแม่หยางเม่ยเข้าใจว่าการเก็บสะสมทองคำและเครื่องประดับในช่วงเวลานี้ ไม่ใช่เพียงแค่การแสวงหาผลประโยชน์ แต่ยังเป็นการวางแผนสำหรับอนาคตที่อาจจะดีขึ้นอีกด้วย และยังแนะนำพี่สะใภ้ทั้งสองให้เริ่มเก็บของเหล่านี้ด้วยเลย ในอนาคตของเหล่านี้จะกลับมา มาค่ามีราคาดั่งเดิมหรืออาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ซึ่งเมื่อทุกคนได้ยินสิ่งที่สะใภ้สามพูดพวกเขาก็เริ่มจะคิดตามแล้ว และตั้งใจว่าต่อไป หากเจอพวกทองคำ เครื่องประดับพวกเขาจะซื้อเอาไว้ตามน้องสะใภ้สามเลย

เมื่อพูดเสร็จเธอก็หยิบหนังสือพิมพ์ที่สะใภ้รองซื้อมาและกองสมบัติเข้าไปเก็บในห้อง ก่อนที่จะออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็นำผลไม้ทั้ง 3 ชนิดออกมา โดยเธอแกะสตอเบอรี่และองุ่นแบ่งออกมา 3-4 ผล เพราะในกล่องมีเพียง 10 ผลเท่านั้น ส่วนองุ่นก็มี 2 พวงไม่ใหญ่มากที่เหลือก็ให้ครอบครัวแบ่งกันชิม

พวกเขาเป็นชาวนายากจนมากที่สุดในหมู่บ้านไหนเลยจะเคยกินผลไม้ราคาแพงแบบนี้ มีเพียงหยางฟู่เหยาเท่านั้นที่เคยกิน ดังนั้นเมื่อได้กินสตอเบอรี่และองุ่นพวกเขาจึงได้ชื่นชอบมากแม้ว่าพวกมันจะผลไม่ใหญ่แต่รสชาติก็ถือว่าไม่เลว เมื่อทุกคนได้ชิมผลไม้ทั้งสองชนิดแล้ว หยางซีซีก็เอ่ยถึงแผนการของเธอทันที

“ผลไม้เหล่านี้ฉันกะจะเอามาปลูกที่ส่วนหลังบ้านของพวกเราค่ะคุณพ่อคุณแม่ เพราะตอนนี้นอกจากเนื้อสัตว์แล้ว พวกผักผลไม้ก็ราคาแพงขึ้นเช่นกัน อย่างสตอเบอรี่กล่องเล็กนี้ ราคา 15 หยวน ซึ่งแพงกว่าเนื้ออีกนะคะ ดังนั้นฉันจึงอยากจะปลูกและนำไปขายพร้อมกับเนื้อเสียเลย เพราะฉันเห็นในตลาดมีน้อยมาก ฉันจึงอยากจะปลูกผลไม้ราคาแพงเหล่านี้ขายด้วยเลย ทุกคนเห็นว่าอย่างไรคะ” หยางซีซีเอ่ยขึ้นมา

“พี่เห็นด้วยนะน้องสะใภ้สาม เพราะจากที่ดูเกือบทั่วตลาดในวันนี้ผลไม้แทบจะไม่มีเลย ว่าแต่ว่าเราจะปลูกตรงไหนได้เล่าเพราะพื้นที่ของบ้านเราก็เล็กนิดเดียว” หยางฟู่เหยาเป็นคนเอ่ยสนับสนุนน้องสะใภ้ในขณะนั้นสามีของเธอก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของภรรยารักของตัวเองตลอดเวลา

“ฉันจะใช้พื้นที่หลังบ้านเรานี่แหละค่ะ ตอนนี้หลังบ้านทำแปลงผักใหม่แล้วใช่หรือเปล่าคะคุณแม่”

หยางซีซีหันมาถามแม่สามี ซึ่งคุณแม่หยางที่เป็นคนคุมงานก็พยักหน้าว่าทุกอย่างเรียบร้อย

“เรื่องปลูกผลไม้ฉันจะจัดการเองนะคะ ส่วนเรื่องการขายเนื้อพรุ่งนี้ฉันคิดว่าเราน่าจะออกแต่เช้าหน่อย เพราะเท่าที่ดูแล้วในตอนเช้าคนน่าจะเยอะกว่าวันนี้”

“แต่ว่าวันนี้หิมะตกหนักมากพวกเราจะขึ้นเขาไปฆ่าหมูที่นั่นได้อย่างไรน้องสะใภ้สาม” เป็นพี่ใหญ่ที่มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วบอกถึงความกังวลออกมา

หยางซีซีมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก สายลมพัดโชยมาพร้อมกับความหนาวเย็นยามฤดูหนาว ดั่งที่พี่ชายคนโตได้เตือนไว้ การออกไปข้างนอกในสภาพอากาศเช่นนี้คงเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง

สายตาของเธอทอดมองไปยังแปลงผักหลังบ้าน แม้พื้นที่จะไม่กว้างมากนัก เพียงพอแค่สำหรับการปลูกผักสวนครัวเล็กๆ น้อยๆ ของครอบครัวเท่านั้น ทันใดนั้นความคิดสายหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว หยางซีซีอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ใบหน้าแสดงออกถึงความคิดที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน