บทที่ 14

บทที่ 14 อยากรู้อนาคตให้อ่านหนังสือ (พิมพ์)

หยางซีซีเอนหลังพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับคำพูดของหยางซีซีคนนั้น...น้องสาวที่ถูกทิ้งให้อยู่ในเงาของการใช้แรงงานอย่างทารุณของบ้านป้าและลุง

"น้องสาวถูกรังแกอยู่ที่ปักกิ่งอย่างนั้นหรือ..."

หยางซีซีพึมพำเบาๆ ดวงตาของเธอหรี่ลงราวกับกำลังมองทะลุผ่านกาลเวลาและระยะทางไปยังอีกฟากหนึ่งของประเทศความทรงจำเกี่ยวกับน้องสาวของร่างนี้ผุดขึ้นมาในหัว เธอจำได้ว่าลุงป้าที่ส่งเธอมาทำงานใช้แรงงานแทนลูกลูกของตัวเองเป็นคนอย่างไร คนแบบนี้ย่อมไม่มีทางปฏิบัติต่อน้องสาวของร่างนี้ด้วยความเมตตาแน่ๆ และการที่วิญญาณของหยางซีซีคนนั้นต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์ของน้องสาวต้องเลวร้ายมาก

"แต่จะทำยังไงดีล่ะ..."

หยางซีซีครุ่นคิดหนัก ปักกิ่งอยู่ไกลจากที่นี่มากแค่ไหนกันแน่ เธอเองก็ไม่เคยไปมาก่อน ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะพาดหัวมีคำว่า

"ปักกิ่ง"

เธออ่านคำนี้ออกมาเบาๆ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

ทันใดนั้นเอง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอสามารถที่จะเห็นอนาคตของคนและสิ่งของได้เพียงแค่สัมผัส หยางซีซีมองดูหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ซึ่งเป็นถูกส่งมาจากปักกิ่ง ดังนั้นเธอจึงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา หยางซีซีจ้องมองหนังสือพิมพ์ในมือสีหน้าและแววตาของเธอนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่าในมือของเธอนั้นคือกุญแจไขไปสู่อนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น ด้วยพลังของหัตถ์เทวะที่สืบทอดมาจากอาจารย์ เธอสามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ เพียงแค่สัมผัสสิ่งของชิ้นนั้น

"ว่ากันว่าอยากรู้อนาคตให้อ่านหนังสือ" หยางซีซีอยากรู้อนาคตเช่นกันดังนั้นเธอจึงได้ หยิบ หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ขึ้นมาเธอจะ ‘ดู’ อนาคตของประเทศนี้ผ่านหนังสือพิมพ์เล่มนี้นั้นเอง เธอจะใช้พลังของตนเองเพื่อดูอนาคตของประเทศจีนผ่านหนังสือพิมพ์เล่มนี้

เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสหน้าหนังสือพิมพ์ จากนั้นพลังของฝ่ามือหัตถ์เทวะก็ถูกท่าเทไปที่ปลายนิ้วเรียว ที่กำลังลูบไล้ปัดผ่าน ไปตามตัวอักษรแต่ละตัวราวกับกำลังปลุกให้ตัวหนังสือเหล่านั้นมีชีวิตชีวาขึ้นมา ทันใดนั้นเอง ภาพและตัวอักษรต่างๆ เริ่มเบลอและเคลื่อนไหวราวกับภาพยนตร์ฉายสโลว์โมชั่น ตัวอักษรเหล่านี้ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป วันเวลาไล่ขึ้นไปเรื่อยๆจาก วันที่ 19 ธันวาคม ปี 1975 ที่เป็นวันที่ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ กลายเป็น

วันที่ 19 มกราคม ปี 1976….

วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 1976

วันที 19 มีนาคม 1976…..

วัน เดือน ปี ที่อยู่ในหนังสือพิมพ์ไหลผ่านตาของหยางซีซีอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเหตุการณ์ที่พาดหัวข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เช่นกัน สายตาของหยางซีซีกวาดผ่านเรื่องราวและข้อความอย่างรวดเร็วเช่นกันเธอไม่พลาดสักข้อความที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้ลง ความเร็วของการไหลของหน้าหนังสือพิมพ์นั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเดือน กันยายน ปี 1976 ข่าวใหญ่ที่พาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ทำให้หยางซีซีจำเป็นต้องหยุดอ่านทันที สิ่งที่เธอมองเห็นในพาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 9 เดือนข้างหน้านั้นก็คือ ...

“การอสัญกรรมของท่านผู้นำของประเทศ”

หยางซีซีรีบหยุดและเข้าไปดู รายละเอียดของข่าวที่พาดหัวข่าวทันที ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็พรั่งพรูเข้ามาผ่านสายตาของเธออย่างรวดเร็ว เห็นภาพผู้นำประเทศนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยท่อต่างๆ รายล้อม ภาพเหล่านี้ชัดเจนราวกับภาพยนตร์ที่ฉายอยู่ตรงหน้า บนท้องถนนเธอเห็นฝูงชนมหาศาลกำลังเดินขบวนไปตามท้องถนน พร้อมกับป้ายประท้วง พวกเขาตะโกนเรียกร้องเสรีภาพและความเท่าเทียมกัน เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วเมือง ทำให้เธอรู้สึกถึงความร้ายแรงและความวุ่นวายของประเทศที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอเห็นเหตุการณ์ที่จัตุรัสเทียนอันเหมินที่เป็นเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญและน่าเศร้าของจีน เหตุการณ์นี้เริ่มต้นจากการประท้วงของนักศึกษาและประชาชนที่เรียกร้องประชาธิปไตยและการปฏิรูปต่างๆ ประชาชนและทหารปะทะกันจนเกิดการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินมากมาย

หยางซีซีมองจ้องที่ข่าวนี้ด้วยความตกใจ ผู้นำประเทศถึงแก่อสัญกรรมนั้นจึงได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในประเทศอย่างมากมาย จากนั้นภาพการพาดหัวข่าวก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็เริ่มดูเหตุการณ์อื่นๆ ต่อทันที เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นทั้ง น้ำท่วม ภัยพิบัติ ภัยแล้ง การปล้นฆ่า การเสียชีวิตของบุคคลนั้น บุคคลนี้ การสังหารคนที่คอรัปชั่นประเทศมีให้เห็นบ่อยมาก การทะลายแก๊งต่างๆ การค้าขายสินค้าแปลกใหม่เริ่มเข้ามาเรื่อยๆ ภาพวันเดือนยังคงไหล ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอเห็นตัวหนังสือพาดหัวข่าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าชัดเจนราวกับถูกขีดเขียนด้วยแสงไฟนีออน