บทที่ 15

บทที่ 15 เตรียมตัวเดินทางไปปักกิ่ง

"ถ้าอยากได้เงินก้อนโตเร็วๆ คงต้องพึ่งพาพลังของหัตถ์เทวะแล้วล่ะนะ"

หยางซีซีกระซิบกับตัวเองอย่างมั่นใจ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น

ค่ำวันนั้นหยางซีซีได้บอกกับพ่อสามีว่าเธอต้องการที่จะเดินทางไปปักกิ่ง ให้คุณพ่อช่วยไปขอใบออกนอกพื้นที่ให้เธอด้วย โดยเธอจะออกเดินทางในอีก 3วันข้างหน้า คุณแม่หยางเมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้สามต้องการจะเดินทางกลับบ้านจึงได้ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อหยางซีซีจึงได้บอกกับคุณแม่หยางว่าเธอเคยสัญญากับน้องสาวเอาไว้ว่าหากตั้งตัวได้จะไปรับมาอยู่ด้วย ดังนั้นเธอคิดว่าตอนนี้น่าจะถึงเวลาแล้ว และไม่ให้คุณแม่หยางเป็นห่วงหากว่าน้องเธอมาอยู่ด้วยเธอจะหาบ้านเช่าให้น้องเธออยู่เองเพราะว่าบ้านนี้ก็ทั้งเล็กและแคบ หากว่ามีเพิ่มมาอีกคนน่าจะอยู่กันลำบาก เมื่อคิดถึงตรงนี้หยางซีซีจึงได้เอ่ยกับคุณพ่อหยางว่า

"คุณพ่อคะ หากว่าพวกเราต้องการจะสร้างบ้านใหม่จะทำได้หรือเปล่าคะ เพราะว่าบ้านเราก็เก่าและคับแคบมากแล้ว หากว่าขยับขยายออกไปหน่อยก็น่าจะดี”

“ความจริงแม่ก็คิดอยู่เหมือนกันนะ เอาอย่างนี้ตาเฒ่าตอนที่ไปทำหนังสือของออกนอกพื้นที่กับหัวหน้าก็ลองถามเรื่องการจัดสรรพื้นที่ดินดูนะว่าทำได้หรือเปล่า หากว่าได้ก็ของจองกับเขาเลยหากว่าต้องจ่ายเงินมากหน่อยก็จ่ายไป แล้วก็ลูกสะใภ้แม่ว่าให้เจ้าใหญ่กับสะใภ้ใหญ่ไปเป็นเพื่อนลูกที่ปักกิ่งเถอะนะหากว่าไปคนเดียวแม่เป็นห่วง” คุณแม่หยางสั่งสามีเสร็จก็หันมาบอกความประสงค์กับลูกสะใภ้สามของอีกครั้ง ก็นะการไปปักกิ่งนั้นต้องนั่งรถถึง 2 วัน ผู้หญิงไปคนเดียวมันอันตรายจะตายไป เธอจึงไม่อยากให้ลูกสะใภ้สามของเธอไปคนเดียว

“เอาอย่างนั้นหรือคะคุณแม่”

“เอาอย่างนั้นหล่ะ ผู้หญิงเดินทางคนเดียวพี่ก็เป็นห่วงเหมือนกัน” เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ที่พูดขึ้นมา ดังนั้นความเห็นจึงเป็นเอกฉันท์ที่พวกพี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่และตัวเธอจะเดินทางด้วยกัน ส่วนพี่รองก็ให้ไปขายของเช่นเดิม

ค่ำวันนั้นหลังจากที่ช่วยกันเก็บผลไม้ ออกผลดกและสุกได้ที่ ทุกคนก็ช่วยกันจัด คัด แยก และทำความสะอาดและแบ่งสำหรับนำไปขาย และเช็คดูเนื้อว่ามีจำนวนเท่าไหร่ โดยหยางซีซีทำตะกร้ามิติแยกสำหรับใส่ผลไม้อย่างเดียวอีก 1ตะกร้าและเธอจะเป็นคนขายตะกร้าผลไม้นี้เอง ให้พี่รองและพี่สะใภ้รองขายเนื้อเช่นเดิม หยางซีซีเฝ้ามองดูทุกคนในครอบครัวช่วยกันทำงานด้วยรอยยิ้ม พี่สะใภ้รองกำลังต้มน้ำร้อนเพื่อนำมาชงชาให้ทุกคนอยู่ในครัวโดยมีพวกเด็กๆ ที่ยังไม่อยากจะนอนเข้าไปช่วย และแน่นอนว่าพวกเขาได้ลูกอมกระต่ายอีกคนละเม็ด และเธอได้ยินเสียงพี่สะใภ้สามสั่งพวกเขาให้แปรงฟันหลังจากที่กินเสร็จแล้ว เสียงหัวเราะคิกคักดังออกมาเป็นระยะๆ บรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ทำให้หยางซีซีรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างยิ่ง ครอบครัวของหยางนั้นแตกต่างจากครอบครัวอื่นๆ ที่เธอเคยได้ยินมา หลายครั้งที่ได้ยินเรื่องราวของครอบครัวที่แตกแยกเพราะความขัดแย้งระหว่างพี่น้อง หรือระหว่างลูกสะใภ้กับแม่สามี และหลายครอบครัวก็แก้ปัญหาด้วยการแยกบ้าน แต่สำหรับครอบครัวของเธอแล้ว ทุกคนรักใคร่กลมเกลียวกันเป็นอย่างดี

เธอรู้สึกโชคดีได้มาเจอครอบครัวแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกังวลใจกับความลับเรื่องพลัง และความสามารถพิเศษของเธอที่เป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา ยิ่งในยุคนี้พวกเขาอาจจะมองว่าเธอเป็นพวกแม่มดหมอผีก็เป็นได้ หากมันถูกเปิดเผยออกไป อาจจะนำมาซึ่งความยุ่งยากหรืออันตรายได้มาสู้คนในครอบครัวรวมทั้งตัวเธอได้ เธอไม่อยากจะเห็นครอบครัวของเธอต้องเดือดร้อนเพราะความสามารถของเธอเพราะหากมีคนรู้ละก็มีสิทธิ์ถูกจับเข้าคุกเลยทีเดียว

‘การเป็นคนดีก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถเก็บความลับได้เสมอไป’

คำพูดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของหยางซีซี เธอรู้ดีว่าคนเราทุกคนล้วนมีความอ่อนแอ และการจะให้ใครสักคนเก็บความลับไว้ตลอดไปนั้นเป็นเรื่องยาก

ในที่สุดเธอจึงตัดสินใจใช้พลังของหัตถ์เทวะ เพื่อสร้างกำแพงป้องกันความลับนี้ของเธอเสียเลยเพราะไม่อยากจะมาแก้ไขทีหลัง หยางซีซียกมือขึ้นมาช้าๆ มองดูฝ่ามือของตัวเองที่เปล่งแสงระยิบระยับ เธอจดจ่อความคิดไปที่ความต้องการที่จะให้ทุกคนในบ้านรักษาความลับและไม่สามารถที่จะแพร่งพรายความลับออกไปได้ โดยหากมีความคิดเกี่ยวกับการพูดถึงความสามารถของเธอ ให้พวกเขามีอาการลืมเลือนไม่สามารถจดจำหรือนึกถึงภาพใดๆ ที่เกี่ยวกับพลังของเธอได้เลย

ทันทีที่ความคิดนั้นชัดเจน น้ำใสๆ ที่มีประกายวิบวับราวกับดวงดาวก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากปลายนิ้วของเธอ เธอควบคุมน้ำให้ไหลลงไปในแก้วน้ำเล็กๆ ที่วางอยู่ข้างๆ ด้วยความระมัดระวัง

เมื่อได้น้ำวิเศษนี้แล้ว หยางซีซีก็รีบนำไปผสมลงในหม้อน้ำร้อนที่พี่สะใภ้รองกำลังต้มอยู่ เธอทำอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น เมื่อผสมน้ำเสร็จแล้ว เธอก็ช่วยพี่สะใภ้รองยกหม้อน้ำออกไปดื่ม จากนั้นก็รีบช่วยพี่สะใภ้รองยกน้ำร้อนออกมาชงชาให้ทุกคน และยังนำน้ำกานี้ไปชงนมให้กับเด็กๆ ที่บ้านได้ดื่มกันทุกคนด้วย เมื่อมั่นใจว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านได้ดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์กันหมดทุกคน หยางซีซีโล่งใจเล็กน้อยที่สามารถแก้ปัญหาได้ แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ ที่ทำเช่นนี้แต่เพื่อปกป้องครอบครัวและความลับของตัวเอง เธอจำเป็นต้องทำเช่นนี้

รุ่งเช้าอากาศสดใสมากเหมือนว่าเมื่อวานหิมะไม่ได้ตกหนักอย่างไรอย่างนั้น หยางซีซีพร้อมด้วยพี่สะใภ้รองและพี่รองหยางจิ้ว เมื่อเตรียมของทุกอย่างครบและกินอาหารเช้าเรียบร้อย และวันนี้คุณแม่ได้ห่อซาลาเปาไส้เนื้อลูกใหญ่ให้พวกเขาถือไปด้วย 10 ลูกด้วยกัน เพราะหากว่าขายของได้ช้าพวกเขาจะได้กินรอท้อง ซึ่งหยางซีซีก็ให้พี่สะใภ้รองรับมาถึงแม้ว่าความจริงพวกเธอสามารถจะอดทนได้ แต่ว่าในเมื่อมันไม่จำเป็นต้องอดทนก็ไม่ต้องอดทนจริงไหม....พวกเขาสามคนต่างพากันเตรียมตัวเดินไปรอรถจากแทรกเตอร์จากหัวหน้าหมู่บ้าน รถแทรกเตอร์เก่าคร่ำคร่าของหัวหน้าหมู่บ้านค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านหลีฮวา เสียงเครื่องยนต์คำรามดังกึกก้องไปทั่ว เส้นทางที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ทำให้รถกระเด้งไปมาอย่างน่าหวาดเสียว แต่หยางซีซีกลับนิ่งเฉย เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาคู่สวยฉายแววคิดถึงอนาคต