บทที่ 3

บทที่ 3 ฝ่ามือหัตถ์เทวะ

หยางซีซียังคงมองฝ่ามือของตนเองด้วยความความดีใจ ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกกว้างราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น นางค่อยๆ ยกมือขึ้นมาแนบแก้มเบาๆ เพื่อสัมผัสความรู้สึกนี้และให้แน่ใจว่าวิชาหัตถ์เทวะอันแสนวิเศษนั้นได้ตามนางมาสู่ยุคนี้ด้วยจริงๆ

ทันใดนั้น นางก็ได้ยินเสียงลมหนาวพัดกระหน่ำผ่านบ้านไม้หลังเก่า ผนังบ้านสั่นไหวและครางเบาๆ เมื่อรับแรงลม หยางซีซีเงยหน้าขึ้นมองไปที่ผนังบ้านที่เก่าที่แทบจะบังแดดลมไม่ได้ สีหน้าของนางแสดงความเป็นห่วง ก่อนจะก้มหน้าลงมองเด็กน้อยทั้งสองอีกครั้ง

เด็กๆ กำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียงเตาและขยับเข้าหาร่างของเธอ แต่ทว่าความหนาวเย็นจากลมหนาวที่รุนแรงก็ทำให้พวกเขาเหมือนจะสู้ไม่ไหว ริมฝีปากของเด็กน้อยทั้งคู่เริ่มซีดและสั่นเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงความหนาวเหน็บที่พวกเขาต้องทน หยางซีซีรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นภาพนั้น นางค่อยๆ ลูบใบหน้าของเด็กน้อยทั้งสองเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน ราวกับกลัวว่าพวกเขาจะตื่นจากการหลับ

เมื่อเห็นว่าผิวหน้าของเด็กๆ เริ่มผ่อนคลายลง นางใช้ฝ่ามือที่ตอนนี้มีพลังของหัตถ์เทวะวิ่งวนอยู่ ลูบไปที่เสื้อผ้าของเด็กๆ อย่างเบามือ ทันใดนั้น เสื้อผ้าที่เคยเก่าและบางก็กลับกลายเป็นเสื้อผ้าใหม่ที่หนาและอบอุ่นขึ้นนางไม่รอช้า ห่มผ้าผืนใหม่ที่อยู่ในมือทับให้เด็กๆ อีกชั้นหนึ่ง ผ้าห่มนั้นดูหนาและนุ่ม ราวกับสามารถกักเก็บความอบอุ่นจากไฟในเตาและจากพลังของหัตถ์เทวะได้อย่างสมบูรณ์ เด็กน้อยทั้งสองขยับตัวเล็กน้อย พยายามหาท่าที่สบายที่สุดก่อนจะหยุดนิ่งลงอีกครั้ง ราวกับว่าพวกเขารู้สึกอบอุ่นและสบายใจในท่าทางใหม่ที่ปรับแล้ว

หยางซีซีมองอาการของพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อจัดการกับปัญหาเล็กๆ ตรงหน้าเสร็จ ตอนนี้หยางซีซีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสำรวจห้องเล็กๆ รอบตัวอีกครั้ง ความรู้สึกหดหู่เข้าครอบงำจิตใจเมื่อเห็นข้าวของเครื่องใช้ที่เก่าและชำรุดทรุดโทรม นางรู้สึกถึงความยากลำบากของชีวิตครอบครัวนี้เป็นอย่างยิ่ง แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าลอดผ่านฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศมากระทบใบหน้าของนาง ทำให้นางรู้สึกถึงความเหงาและโดดเดี่ยวห้องเล็กๆ ที่แทบจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกจากตู้เสื้อผ้าเก่าๆ และโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียงเตา ที่ขาโยกเยก

หยางซีซีขมวดคิ้วเล็กน้อยความรู้สึกเจ็บปวดเกิดขึ้นใจนางอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่เคยคิดว่าชีวิตของตนจะต้องมาเผชิญกับความยากลำบากเช่นนี้ เมื่อก่อนนางคือฮองเฮาผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินมีทุกอย่างครบครัน พระราชวังที่งดงามอลังการ เครื่องประดับเพชรนิลจินดา เสื้อผ้าที่ปักด้วยดิ้นทองคำ อาหารการกินที่คัดสรรอย่างดีที่สุดมาให้นางทั้งนางกำนัล บ่าวทาสล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ตลอดเวลา แต่ทว่าตอนนี้...รอบตัวนางเต็มไปด้วยความทรุดโทรม บ้านหลังเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ และข้าวของเครื่องใช้ที่เก่าจนแทบจะใช้งานไม่ได้ นางรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในโลกที่แตกต่างออกไปราวกับนางกำลังฝันร้ายอยู่อย่างไรอย่างนั้น