บทที่ 4

บทที่ 4 ตระกูลหยาง

เมื่อแสงสีขาวค่อยๆ ดับลง นางรู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่ามากกว่าที่เคย ตอนนี้หลังจากที่นางได้รับพลังการเยียวยาจะหัตถ์เทวะแล้ว ราวกับว่าร่างกายของตัวเองคล้ายจะสามารถเปล่งแสงออกมาได้อย่างไรอย่างนั้น หยางซีซีรู้สึกดีมากทีเดียว ตอนนี้นางมีฝ่ามือหัตถ์เทวะนางจะกลัวอะไรกับความลำบากยากแค้นกันเล่า…

เอาหล่ะ!!! ทีนี้ก็มาดูกันว่าสวรรค์เตรียมอะไรให้นางบ้าง หลังจากที่ส่งนางมาอยู่ในยุคที่ยากลำบากเช่นนี้….

หยางซีซีลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่างบานเก่า เธอค่อยๆ เปิดมันออกทันทีที่หน้าต่างเปิดเสียงลมหนาวพัดหวือหวาจนหน้าต่างไม้สั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆสีเทา หิมะสีขาวบริสุทธิ์ปกคลุมไปทั่วทุ่งนาจนกลายเป็นสีขาวโพลนราวกับผืนผ้าใบขนาดใหญ่ เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาเบาๆ เหมือนกับขนนกที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้า ลมหนาวพัดกระหน่ำเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับเกล็ดหิมะเล็กๆ ที่ปลิวว่อนไปมา เธอเบือนหน้าหนีลมหนาว แล้วมองออกไปยังทุ่งนาที่อยู่ด้านนอก บ้านเรือนของชาวบ้านส่วนใหญ่สร้างด้วยอิฐดินเผาหลังคาปูกระเบื้องสีเทา ดูเก่าแก่และทรุดโทรม ผนังบ้านหลายหลังเริ่มแตกร้าวเพราะสภาพอากาศที่หนาวเย็นและแห้งแล้ง ไกลออกไปเธอมองเห็นภูเขาเป็นเงาตะคุ่มๆ สีดำเรียงรายอยู่ มีภูเขาด้วยหรือ!!

จากนั้นหยางซีซีก็มองไปที่ แปลงผักเล็กๆ ที่ครอบครัวของเธอน่าจะปลูกเอาไว้เพื่อยังชีพถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนา ผักต่างๆ ที่เคยเขียวขจีกลับเหี่ยวเฉาลงเพราะความหนาวเย็น กิ่งใบหักพับลงมาเกาะกันเป็นกลุ่ม ทำให้ดูน่าหดหู่ยิ่งนัก ต้นไม้ยืนต้นเรียงรายอยู่แต่ละต้นใบนั้นได้ร่วงหล่นหมดแล้ว หยางซีซีถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก และแห้งแล้งหนาวเหน็บเช่นนี้

พลางคิดในใจว่าช่างเป็นบททดสอบที่หนักหน่วงจริงๆ ทั้งการทะลุมิติมาอยู่ในโลกอนาคตที่เธอไม่คุ้นเคย ทั้งสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งยากลำบาก จากนั้นหยางซีซีก็เงยหน้าขึ้นมาท้องฟ้าอีกครั้งเหมือนอยากจะตั้งคำถามว่า...พวกท่านทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน!! เธอยืนต่อว่าสวรรค์อยู่เพียงครู่เดียวก็ต้องรีบปิดหน้าต่างเพราะว่าตอนนี้ลมพัดอากาศหนาวเข้ามาในห้องทำให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองเริ่มขยับตัวด้วยความหนาวเย็นอีกครั้ง

หยางซีซีเดินวนไปเวียนอยู่ภายในห้องเล็กๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ทำให้เธอต้องหยุดนิ่งค้างคาอยู่กับที่ ความคิดของเธอดึงย้อนกลับไปยังวันแรกที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวตระกูลหยาง ครอบครัวชาวนาที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

เธอจำได้ว่าเมื่อครั้งแรกที่เดินทางมาถึงบ้านหลังเล็กๆ นี้ เธอรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยเพราะอยู่ๆ ก็ต้องแต่งงานและย้ายมาอยู่ในครอบครัวที่มีคนมากมาย ทำให้เธอไม่คุ้นชินมากนัก เพราะที่ผ่านมา 2 ปีที่เธอมาใช้แรงงานที่นี่นั้นเท่ากับว่าเธอใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาตลอด แต่ด้วยความเมตตาของพ่อแม่สามีและพี่น้อง ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจและปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้อย่างรวดเร็ว พี่สะใภ้ใหญ่แม้จะดูเข้มงวดบ้าง แต่ก็เป็นคนใจดีเสมอมา เธอคอยสอนวิธีการทำครัว การเย็บปักถักร้อย และการดูแลบ้านเรือนให้กับเธอทำให้เธอนั้นค่อนข้างที่จะสนิทสนมกับพี่สะใภ้ใหญ่มากพอสมควร

ครอบครัวตระกูลหยางนั้นมีสมาชิกหลายคน หยางซีซีค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับสมาชิกภายในบ้านว่ามีใครบ้างตระกูลหยางนั้นเป็นครอบครัวที่อพยพหนีโรคระบาดมาจากทางเหนือ พวกเขาเร่ร่อนมาจนกระทั่งถึงหมู่บ้านหลี่ฮวาและได้ปักหลักที่นี่ ครอบครัวตระกูลหยางนั้นเหลือคุณปู่คุณย่าและคุณพ่อหยางเฉินกับน้องสาวคนเล็กหยางจิ้ง ส่วนคนอื่นๆ ในตระกูลต่างก็เสียชีวิตจากโรคระบายจนหมด

เพราะว่าพวกเขาเร่ร่อนมาไกลทำให้ไม่เหลือทรัพย์สินใดๆ เลย ครอบครัวต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ ดังนั้นในหมู่บ้านหลีฮวาแห่งนี้สามารถพูดได้เต็มปากว่าครอบครัวตระกูลหยางนั้นเป็นครอบครัวที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้านก็ว่าได้ พวกเขานั้นทั้งไม่มีที่นา และคนในตระกูลก็เหลือเพียง 4 คนที่รอดมาได้ ไม่มีใครอยากจะยกลูกสาวให้แต่งด้วย กว่าพ่อหยางเฉินจะได้แต่งงานก็อายุได้ 28 ปีแล้ว (ปีนี้เขาอายุ 55 ) และเขายังได้แต่งกับคนที่อายุแก่กว่าตัวเองอีกตัว แต่จะทำอย่างไรได้ ถึงจะได้เมียแก่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแต่ง แล้วเพราะเขาแต่งงานช้า ทำให้เขามีลูกช้ากว่าเพื่อนๆ ที่อายุใกล้เคียงกับเขาอยู่บ้าง

ส่วนน้องสาวของพ่อหยางเฉินหยางจิ้งได้แต่งงานตอนอายุมากเช่นกันเธอแต่งไปกับพ่อม่ายลูกติดและย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านกลางภูเขาที่ไกลหมู่บ้านหลี่ฮวาพอสมควร

คุณแม่หยางเม่ยปีนี้อายุ 57 ปี เธอเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลจาง ครอบครัวของเธอมีลูกสาวหลายคน มีลูกชายน้อยพวกเขาจึงได้ให้ความสำคัญกับลูกชายมาก โดยไม่สนใจลูกสาว พวกเขาคิดว่าลูกสาวหลานสาวที่มีนั้นเป็นตัวขาดทุน มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร และเพราะต้องการให้เธอทำงานรับใช้ที่บ้านตระกูลจาง ตอนแรกพ่อแม่ของเธอไม่คิดจะให้เธอแต่งงานออกมาด้วยซ้ำ เพราะพวกเขากลัวจะไม่มีแรงงานเอาไว้ใช้นั้นเอง ทำให้เธอนั้นมีอายุมากถึง 30 ปีแล้วในตอนที่แต่งเข้าตระกูลหยาง

ในตอนนั้นน้องชายคนเล็กของเธอต้องการที่จะแต่งงานกับคนในเมือง พวกเขาจำเป็นต้องใช้เงิน ครอบครัวของเธอซึ่งกำลังเผชิญกับปัญหาทางการเงิน ได้ตัดสินใจขายเธอให้กับตระกูลหยางเพื่อแลกกับเงินสินสอดสิบหยวน ในยุคนั้นเงินสิบหยวนถือเป็นจำนวนเงินที่มากมายสำหรับครอบครัวชาวนาอย่างพวกเขา แต่สำหรับเธอแล้วมันคือการถูกขายไปยังครอบครัวที่ยากจนกว่า และต้องแต่งงานกับชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าถึงสองปี ความรู้สึกเจ็บปวดและอับอายแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงสินค้าที่ถูกต่อรองราคาและขายเธอถูกบังคับให้แต่งงานกับชายที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน และต้องเข้ามาอยู่ในครอบครัวที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน ความรู้สึกผิดหวังและสิ้นหวังทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว แต่ด้วยความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอจึงพยายามปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่

ในตอนนั้นไม่มีครอบครัวไหนอยากจะยอมรับสาวเทื้ออายุมากขนาดเธออยู่แล้ว นอกจากตระกูลหยางที่ยากจนที่สุดและมีลูกชายเป็นหนุ่มเทื้อเช่นกัน เธอจำได้ว่าในวันแต่งงาน ไม่มีพิธีรีตองใดๆ มีเพียงการเซ็นสัญญาและการมอบเงินสินสอดเท่านั้น ครอบครัวของเธอรีบกลับบ้านไปโดยไม่เหลียวหลังมามองเธอแม้แต่ครั้งเดียว เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและถูกทอดทิ้งอย่างที่สุด แต่เธอก็ต้องกัดฟันสู้ต่อไป เพื่อความอยู่รอดของตัวเองและเพื่อไม่ให้เป็นภาระของครอบครัวหยาง