บทที่ 6

บทที่ 6 มันจะต้องเป็นความลับของครอบครัวเราตลอดไป

“สะใภ้สามเธอทำได้อย่างไร!!!!”

น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปนั้นสั่นเทาด้วยความตกใจและตื่นตะลึง

วันนี้คุณแม่หยางเม่ยตื่นขึ้นมาแต่เช้า เมื่อเดินมาใกล้ห้องครัวเธอได้ยินเสียงของลูกสะใภ้คุยกันที่ห้องครัวเรื่องการทำอาหาร เลยคิดจะออกไปเก็บไข่มาเพิ่มให้พวกเขาเสียหน่อยเพราะจากที่ได้ยินแว่วๆ รายการอาหารนั้นไม่มีเนื้อสัตว์หรือไข่เลย ไหนๆ วันนี้เธอก็เห็นว่าลูกสะใภ้สามนั้นลุกจากเตียงมาได้แล้ว เธอก็อยากจะให้ลูกสะใภ้สามได้กินของดีเสียหน่อย เพราะหลายวันที่ผ่านมานั้นสะใภ้สามนอนป่วยมาตลอดกินได้น้อยด้วย ยิ่งเธอเป็นคนขี้โรคเอะอะอะไรนิดหน่อยก็ปวดหัว ก็เป็นไข้ หยางเม่ยจึงอยากจะให้เธอได้กินไข่บำรุงร่างกาย ความรู้สึกเอ็นดูลูกสะใภ้ของหยางเม่ยนั้นมีที่มาจากอดีตอันขมขื่นของเธอเอง เมื่อครั้งยังสาวเธอถูกครอบครัวขายให้กับตาเฒ่าหยางของเธอ ความรู้สึกถูกทอดทิ้งและความเจ็บปวดจากอดีตได้ฝังรากลึกอยู่ในใจของเธอ

ถึงแม้ว่าเมื่อเธอมาอยู่ที่ตระกูลหยางพวกเขาจะดูแลเธออย่างดี แต่ความฝังใจมันก็ยากที่จะสลัดให้หลุดได้ง่ายๆ ดังนั้นเมื่อมีลูกสะใภ้แต่งเข้ามาเธอจึงดูแลเอาใจใส่พวกเธอทั้งสามมาก มากกว่าลูกชายของตัวเองก็ว่าได้ เพราะเธอยังหวังให้เหล่าลูกสะใภ้เหล่านี้คลอดหลานสาวมาให้เธออยู่ดังนั้นเธอจำเป็นต้องบำรุงเหล่าลูกสะใภ้ทุกคนให้ สำหรับลูกสะใภ้ทั้งสามคนของเธอนั้น นับว่าเธอเป็นคนที่โชคดีมากคนหนึ่งที่ได้สะใภ้ดีทุกคน แม้ว่าพวกเธอที่แต่งเข้ามาโดยไม่มีสินเดิมติดตัวมาเลยสักคน แต่ว่าพวกเธอแต่ละคนไม่มีใครเห็นแก่ตัว และเอาเปรียบกันเลย ไหนจะดูแลบ้านเรือนได้อย่างดี จนแบ่งเบาภาระของเธอลงได้มากจริงๆ เธอเห็นถึงความอ่อนโยน ความอดทน และความรักที่พวกเธอมีให้กับครอบครัวหยาง คุณแม่หยางเม่ยอยากให้ลูกสะใภ้ของเธอมีความสุขในครอบครัวนี้จริงๆ เธอจึงมักจะหาโอกาสดูแลเอาใจใส่พวกเธออยู่เสมอ โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกิน เธอจะคอยสังเกตว่าลูกสะใภ้แต่ละคนชอบทานอะไร และพยายามหาอาหารบำรุงร่างกายมาให้พวกเธอทานอยู่เสมอเท่าที่ความสามารถในการหาอาหารของพวกผู้ชายในบ้านของเธอจะทำได้

วันนี้เธอจึงลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉง เธอเดินไปยังเล้าไก่หลังบ้านอย่างรวดเร็ว ด้วยความตั้งใจที่จะเก็บไข่สดๆ มาเพิ่มให้ลูกสะใภ้ได้นำไปปรุงอาหาร ‘ลูกสะใภ้สามเพิ่งจะแต่งงานมาได้ไม่นาน ยังต้องบำรุงร่างกายให้แข็งแรง’ หยางเม่ยคิดในใจพลางหยิบตะกร้าใส่ไข่ขึ้นมา ไข่สดๆ สักฟองคงจะช่วยบำรุงร่างกายของลูกสะใภ้ได้บ้าง คุณแม่หยางเม่ยคิดเพราะความหวังที่จะมีหลานสาวสักคนเป็นแรงผลักดันให้หยางเม่ยดูแลเอาใจใส่ลูกสะใภ้ทั้งสามเป็นอย่างดี เธอเชื่อว่าหากลูกสะใภ้มีสุขภาพแข็งแรงและมีความสุข ก็จะสามารถให้กำเนิดลูกสาวที่น่ารักมาเป็นแก้วตาแก้วใจของเธอได้

"ฉันจะไม่ยอมให้ลูกสะใภ้ของฉันต้องลำบากเหมือนที่ฉันเคยเป็นมาเด็ดขาด"

หยางเม่ยกล่าวกับตัวเองอย่างมั่นใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านพร้อมกับตะกร้าไข่ที่เก็บมาได้ ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวหยางอาจจะดูแปลกประหลาดในสายตาของคนภายนอก เพราะอย่างที่ทราบกันว่าในสังคมชนบท หรือสังคมยุคนั้นพวกเขาจะให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แต่สำหรับคุณแม่หยางเม่ยแล้ว นี่คือครอบครัวที่เธอเลือกที่จะสร้างขึ้นมาด้วยความรักและความผูกพัน แม้ว่าความรักของเธอจะไม่ได้มอบให้กับลูกชายโดยตรง แต่เธอก็ได้มอบให้กับลูกสะใภ้ทั้งสามอย่างเต็มเปี่ยม

หยางเม่ยเดินถือไข่ไก่สดๆ ยิ้มแย้มแจ่มใสมาตามทาง เมื่อเห็นลูกสะใภ้สามกำลังเดินตรงไปยังแปลงผัก เธอยกมือขึ้นเพื่อจะทักทายลูกสะใภ้สามตามปกติ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไป ดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่หยางซีซีทำอยู่ ลูกสะใภ้สามของเธอไม่ได้กำลังเก็บผักอย่างที่เธอคิด แต่เธอกำลังยื่นมือออกไปสัมผัสต้นผักแต่ละต้นราวกับจะส่งพลังบางอย่างให้พวกมันแต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับภาพที่ทำให้เธอถึงกับอ้าปากค้าง ตะกร้าใส่ไข่ที่ถืออยู่ก็ร่วงหลุดจากมือของเธอทันที

หยางซีซี ยืนอยู่ท่ามกลางแปลงผักที่ดูราวกับสวนสวรรค์ ฝ่ามือของหล่อนวางอยู่บนใบผักกาดขาว ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความสุขและความสงบ ราวกับกำลังถ่ายทอดพลังบางอย่างให้กับพืชผัก พืชผักทุกต้นดูมีชีวิตชีวา ส่องประกายระยิบระยับราวกับมีดวงจันทร์น้อยๆ ส่องแสงอยู่ภายใน

หยางเม่ยรู้สึกว่ากับเห็นวิญญาณ เธอถึงกับถอยหลัง 2-3 ก้าวทีเดียว ตั้งแต่เกิดมาจนเธออายุ 50 กว่าปีเธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน พืชผักที่เคยดูเหี่ยวเฉา กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวาเกินกว่าที่พืชพรรณใดที่เธอเคยพบเห็นมาก่อน ทำให้ขาทั้งสองข้างของหยางเม่ยราวกับถูกปักไว้กับพื้น เธอใจสั่นระรัว หายใจไม่ทั่วท้อง ความรู้สึกตื่นตกใจและสงสัยผสมปนกันไปหมด เธอพยายามจะเข้าใจในสิ่งที่เห็น แต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้

หลังจากตั้งสติได้สักพัก หยางเม่ยแม้ว่าจะมีทั้งความตกตะลึง สังสัยและในนั้นมีความหวาดกลัวปนเปอยู่เล็กน้อย แต่เธอก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหยางซีซีอย่างเงียบๆ เธอสังเกตดูแปลงผักอย่างละเอียด พืชผักทุกต้นดูมีชีวิตชีวาผิดจากเดิม ใบไม้สีเขียวเข้มดูมันวาว ฟักทองจากที่ยังไม่ออกลูก ตอนนี้ลูกของมันพองเหมือนกับลูกโป่งที่ถูกสูบลมเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น มันโตเต็มที่และสมบูรณ์แบบราวกับถูกโอบอุ้มด้วยแสงสว่างสีทองลูกใหญ่มากจนแม้กระทั่งเธอก็คงจะไม่สามารถที่จะอุ้มขึ้นมาได้แน่

หยางเม่ยรู้สึกใจสั่นคลอน เธอไม่เคยเห็นสิ่งใดที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แปลงผักทีละก้าว สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่ลูกสะใภ้สามที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมหัศจรรย์นี้

“นี่มัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่สะใภ้สาม ทำไมลูกถึงทำให้ผักมันงามแบบนี้ได้”

มือของคุณแม่หยางเม่ยสั่นสะท้านขณะที่เธอเดินไปดูฟักทองยักษ์ที่ออกลูกเกือบ 50 ลูก กองเต็มสวนก็ว่าได้ จากนั้นเธอก็ก้มลงเพื่อดูหัวใช่เท่าที่น่าจะใหญ่กว่าขาของเธออีก...

"แม่...แม่เห็นหมดเลยเหรอคะ?"

เสียงของหยางซีซีสั่นเบาๆ เธอเองก็ตกใจเช่นกันที่อยู่แม่สามีก็มายืนอยู่ด้านหลังและเห็นสิ่งที่เธอทำจนหมด ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นฮองเฮามาก่อนแต่เมื่อถูกจับได้ในระยะเผาขนแบบนี้เธอก็หาคำอธิบายไม่ถูกไปไม่เป็นเหมือนกัน จึงได้แต่ เออ อ่า อยู่แบบนั้นเป็นนานจึงได้ สามารถเอ่ยทักทายแม่สามีออกมาได้

"สะใภ้สาม ละ..ลูกทำได้อย่างไรกัน"