บทที่ 7

บทที่ 7 กินเนื้อ กินเนื้อ กินเนื้อ

“เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะคุณพ่อคุณแม่!!”

หลังจากที่ทุกคนมากันครบและอาการตื่นเต้นจากการเห็นสวนผักเก่าๆ โทรมๆ ของพวกเขากลายเป็นเหมือนสวนสวรรค์ทุเลาลงบ้างแล้ว หยางซีซีก็เริ่มแต่งเรื่อง เออ...เริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับมือวิเศษของเธอให้กับครอบครัวได้รู้กัน

“คุณพ่อกับคุณแม่ของน้องสะใภ้สามที่ตายไปหลายปีแล้วมาเข้าฝันและให้พรวิเศษอย่างนั้นหรือ?”

เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ที่ได้ฟังเรื่องราวที่หยางซีซีเล่าเอ่ยถามออกมา และคำถามของเธอก็แทนใจของทุกคนในบ้านเลยทีเดียว

หยางซีซีพยายามเล่าเรื่องราวของตนด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความศรัทธาและความอัศจรรย์ใจ อย่าลืมว่าเธอคือฮองเฮามาก่อนนะ การเล่าเรื่องให้คนเชื่อถือจะไปอยากอะไร..จริงไหม!!

“พวกพี่ก็ทราบว่าฉันนอนป่วยอยู่หลายวัน ในตอนนั้นวิญญาณของฉันได้หลุดออกจากร่างไปแล้วค่ะ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในอุโมงค์มืดๆ แล้วก็เห็นแสงสีทองสว่างอยู่ข้างหน้า ฉันเลยเดินตามแสงนั้นไปเรื่อยๆ แสงสีทองนั้นสว่างจ้าราวกับดวงอาทิตย์ มันดึงดูดให้ฉันเดินเข้าไปหาอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกเหมือนถูกมันดูดกลืนเข้าไป ทันใดนั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อของฉันจากคุณพ่อคุณแม่ของฉัน ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์ ร่างกายที่เบลอๆ ก็กลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้งพวกท่านบอกให้ฉันกลับมา ท่านบอกว่ายังไม่ถึงเวลาของฉันที่จะไปอยู่ที่นั่น พอหันไปมองก็เห็นท่านทั้งสองยืนอยู่ตรงประตูประตูหนึ่ง”

หยางซีซีเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย และเธอทำสีหน้าเหม่อลอยและมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกับพยายามนึกถึงเรื่องราวในความฝันนั้น…

“ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นประตูอะไร แต่คุณพ่อคุณแม่บอกให้ฉันรีบออกมาและก่อนที่ฉันจะออกมา คุณแม่ได้จับมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ ในตอนที่แม่จับมือฉันนั้น ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่ท่านมีให้ฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย คุณแม่ของฉันให้พรให้มือของฉันมีพลังวิเศษ สามารถทำให้สิ่งของที่ตายแล้วหรือเหี่ยวเฉา กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นพืช ผัก ผลไม้ หรือแม้กระทั่งสัตว์เล็กๆ น้อยๆ และเพียงแค่สัมผัสสิ่งของหรือบุคคล ก็สามารถทราบเรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นกับสิ่งนั้นๆ หรือทำนายเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้ นอกจากนี้มือคู่นี้ยังมีพลังในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บของคนและสัตว์ได้ ทั้งยัง สามารถควบคุมสภาพอากาศ หรือทำให้พืชผลเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็วและที่สำคัญอีกประการคือมีพลังในการสร้างสิ่งของขึ้นมาใหม่ได้จากความคิดหรือจินตนาการเพียงแค่สัมผัสเท่านั้น”

หยางซีซีกล่าวพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย

“เมื่อแม่ของฉันให้พรเสร็จ พ่อก็ผลักฉันออกจากประตูนั้น พอฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องนอนแล้วค่ะ พอเช้ามาฉันก็เลยลองมาทดลองกับแปลงผักดู แล้วก็เป็นอย่างที่ทุกคนเห็นนี่แหละค่ะ”

หยางซีซีเงยหน้าขึ้นมองพี่สะใภ้ใหญ่ ที่มองเธออยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อและศรัทธา ขณะที่เล่าเรื่องหยางซีซียังทำท่าทางประกอบโดยมองไปที่เพดานราวกับกำลังนึกถึงเหตุการณ์ หรือยกมือขึ้นมาลูบมือของตนเองเบาๆ เพื่อแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกตื่นเต้นและประหลาดใจ

“ให้ชีวิตกับสิ่งมีชีวิตให้เติบโตได้อย่างนั้นหรือ แล้วหากว่าแม่มีไข่ ลูกสะใภ้สามสามารถทำให้มันโตเป็นแม่ไก่ได้หรือเปล่า”

จู่ๆคุณแม่หยางเม่ยก็เอ่ยขึ้นมา เพราะตอนที่เธอเห็นหยางซีซีทำให้ผักที่แคระแกร็นเติบโตจนกระทั่งออกผล ออกดอกนั้นเธอใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเท่านั้นเอง เมื่อเธอพูดเสร็จทุกคนก็หันไปมองที่หยางซีซีอีกครั้งทันที

“ไข่อย่างนั้นหรือ....ได้สิคะคุณแม่ เอามาลองดูเลยค่ะ”

เธอจะทำให้ไข่ฟักเป็นตัวและทำให้มันโตเร็วเพื่อเป็นอาหารให้ครอบครัวในวันนี้เลย

“เออ…และหากว่าคุณแม่มีเนื้อก็สามารถนำมาได้นะคะ แต่ว่าหากเราทำให้เนื้อหมูมีชีวิตที่บ้าน เพื่อนบ้านจะต้องรู้แน่ค่ะ หากว่าคุณแม่อยากได้เนื้อ พวกเราไปที่ภูเขาและฉันจะทำให้เนื้อชิ้นนั้นกลายเป็นหมูตัวเป็นๆ ให้”

เมื่อทุกคนได้ยินที่สะใภ้สามพูดดวงตาของพวกเขาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที กินเนื้อ อย่างนั้นหรือ กินเนื้อ...พวกเขาไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว พอมีคนพูดถึงตอนนี้ทุกคนต่างก็น้ำลายสอกันหมดแล้ว ทุกคนหันไปมองคุณแม่ทันทีเพราะเธอเป็นคนคิดเรื่องนี้ขึ้นมา ช่างสมกับเป็นผู้นำครอบครัวจริงๆ พวกเขาถึงกับลืมไปแล้วว่าคุณพ่อหยางก็นั่งอยู่ใกล้นี่เอง

“ถ้าอย่างนั้นสะใภ้สามลองทำให้ไข่โตก่อนเถอะ แต่เอะ..ไข่ที่มีวันนี้ตกแตกหมดแล้วนี่น่า พอดีแม่ตกใจตอนที่เห็นผักมันโตมากนะตะกร้าใส่ไข่ก็เลยหลุดมือ”

คุณแม่หยางเม่ยพูดด้วยความเสียดาย และเสียใจที่ตัวเองทำให้ไข่แตก

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้ไก่มันออกให้ใหม่ก็ได้ค่ะคุณแม่ เอาผักกาดที่สวนไปให้มันกิน ฉันคิดว่าเดี๋ยวมันก็ออกไข่ให้เราอีก”

“ทำได้จริงๆ หรือน้องสะใภ้สาม”