บทที่ 8

บทที่ 8 ต้องการหาเงินเข้าบ้าน

บรรยากาศอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วห้องกินข้าวของบ้านหลังเล็กของตระกูลหยาง เสียงเคี้ยวอาหารเบาๆ ผสมผสานกับเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขของเด็กๆ ทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาผิดจากวันปกติ

"เฮ้อ...ฉันไม่เคยได้กินเนื้ออิ่มขนาดนี้มาก่อนเลย"

หยางจิ้ง ผู้เป็นคนพูดน้อยที่สุดของบ้านเอ่ยขึ้นเบาๆ คำพูดสั้นๆ นี้สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกของทุกคนในบ้านได้เป็นอย่างดี วันนี้เป็นวันที่พิเศษจริงๆ เพราะพวกเขาได้กินเนื้อไก่กันอย่างเต็มที่ ไก่ 2 ตัว ทำอาหารออกมาได้มากมายและคุณแม่ก็ให้พวกเขากินกันเต็มที่เลยจริงๆ หลังจากที่ต้องอดอยากมานาน ต้องทราบว่าในยุค 70 ที่อาหารการกินนั้นขาดแคลนมาก การได้กินเนื้อสัตว์สักมื้อถือเป็นเรื่องที่หรูหราสำหรับครอบครัวชาวนาอย่างพวกเขามาก

เมนูอาหารวันนี้จัดเต็มตั้งแต่โจ๊กไก่แบบเข้มข้นคนละสองชาม หรือหากใครไม่พอก็เติมได้อีก น้ำแกงไก่รสเข้มข้น ไก่ผัดขิงหอมกรุ่นกินเข้าไปแล้วทำให้ร่างกายอบอุ่น ผัดผักกาดขาวที่รสชาติทั้งหวานทั้งกรอบ และอาหารจานพิเศษที่แม้จะปีใหม่ก็ยากที่จะได้กินนั้นคือ ไก่ทอดพริกเกลือกรอบนอกนุ่มใน ซึ่งเป็นเมนูพิเศษที่คุณแม่หยางเม่ยใจดีอนุญาตให้พี่สะใภ้ใหญ่ใช้น้ำมันในการปรุงอาหารได้อย่างเต็มที่ เพราะการทอดนั้นต้องใช้น้ำมันเยอะมาก ดังนั้นการจะทำอาหารจานนี้จึงเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับบ้านของพวกเขา เพราะอย่างที่ทุกคนทราบพวกเขาต้องประหยัดใช้น้ำมันกันอย่างมาก

นอกจากนี้ พี่สะใภ้ใหญ่ยังได้เจียวน้ำมันจากไขมันไก่ที่เหลือออกมาอีกด้วย กลิ่นหอมของน้ำมันเจียวลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน ทำให้ทุกคนยิ่งรู้สึกหิวและตื่นเต้นกับอาหารมื้อนี้เป็นพิเศษ และต้องทราบว่าเนื้อไก่ที่ออกจากไข่ที่แม่ไก่ได้กินผักวิญญาณนั้นแตกต่างจากเนื้อไก่ธรรมดาอยู่แล้ว เพราะว่ามันให้พลังงานมากกว่าเนื้อไก่ปรกติมาก

เพราะทันทีที่พวกเขารับประทานเนื้อไก่วิญญาณเข้าไป พลังงานจากผักวิญญาณจะถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย พวกเขาทุกคนต่างรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างชัดเจน ร่างกายที่เคยรู้สึกเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย และหนาวเย็น ก็กลับมารู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า สมองก็ปลอดโปร่ง คิดอะไรออกง่ายขึ้น รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ร่างกายที่เคยรู้สึกเหนื่อยล้าจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง สมองที่เคยมึนงงก็กลับมาปลอดโปร่ง และความรู้สึกโดยรวมจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หยางจิ้งนั่งเคี้ยวเนื้อไก่ในปากช้าๆ ราวกับต้องการให้รสชาติของเนื้อไก่นั้นแทรกซึมเข้าไปในทุกอนูของต่อมรับรสของเขาก็ว่าได้ เขาคิดวนไปวนมาถึงรสชาติอันแสนอร่อยนี้เขาอยากจะจำความรู้สึกนี้เอาไว้ให้มาก ๆ ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในวันที่ยากลำบากเหล่านี้ จะเป็นความทรงจำที่ติดอยู่ในใจไปตลอดกาล

หยางจิ้งกัดชิ้นเนื้อไก่ที่ทั้งกรอบนอกและฉ่ำด้านในเข้าไปอีกคำใหญ่ รสชาติหอมหวานของเนื้อไก่ยังคงอบอวลอยู่ในปาก แต่ความสุขกลับถูกกลบด้วยความรู้สึกเศร้าที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เมื่อเขาหันไปมองภรรยาคนสวยของเขา หยางฟู่เหยา ที่กำลังนั่งเคียงข้างกันอยู่ ใบหน้าที่เคยสวยงามของเธอตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและซอสจากการกินไก่ แต่ว่าดวงตาของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงสุข แต่หยางจิ้งกลับมองเห็นความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น เธอต้องทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน ทั้งดูแลบ้าน ทำนา และเลี้ยงลูกน้อย

สายตาของหยางจิ้งหันไปยังลูกชายตัวน้อยที่กำลังกัดกินน่องไก่ชิ้นโตอย่างมีความสุข ใบหน้าของลูกชายก็เปื้อนเปรอะไปด้วยคราบอาหารเช่นเดียวกับแม่ เมื่อเห็นภาพสองแม่ลูกที่น่ารักนี้ หยางจิ้งก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

ความรู้สึกผิดกัดกินใจเขาอย่างรุนแรง เขาคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาที่เขาไม่สามารถเป็นสามีที่ดีให้กับภรรยาได้ เขาไม่สามารถหาเงินมาให้ครอบครัวได้มากพอ ทำให้ภรรยาและลูกต้องลำบากหิวโหยมาตลอด เขาเป็นผู้ชายที่ไร้ความสามารถ ไม่สามารถปกป้องคุ้มครองครอบครัวของเขาได้

“ผมเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องเลย…” หยางจิ้งกระซิบเบาๆ กับตัวเอง

ยิ่งมองใบหน้าของเธอผมเผ้ารุงรังเล็กน้อยจากความรีบร้อนทำให้ใจของเขาเจ็บปวด เขาอยากจะทำทุกอย่างเพื่อให้ภรรยาและลูกและครอบครัวของเขามีความสุข แต่เขาก็ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน

ในขณะที่ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของหยางจิ้ง เขาก็รู้สึกได้ถึงมือเล็กๆ ของลูกชายที่มากอดเขาไว้เบาๆ ดวงตาใสๆ ของลูกมองมาที่เขาด้วยความรัก หยางจิ้งก้มลงมองลูกชายที่ร่างกายผอมแห้ง เขาอายุ 8 ขวบแล้ว แต่เพราะได้รับอาหารน้อยทำให้เขาไม่สูง แขนขาแห้งเล็ก ซึ่งก็เหมือนกันกับหลานอีก 4 คนที่เหลือของเขาที่มีสภาพไม่ต่างกันนัก

ในขณะที่เขากำลังมองไปที่ครอบครัวของเขาแต่ละคน หยางซีซีก็มองเขาเช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงคิดว่าเธอเข้าใจความรู้สึกของพี่รองหยางจิ้งคนนี้ในวันนี้มาก จากนั้นเธอก็มองไปที่สมาชิกในครอบครัวทีละคน แต่ละคนมีร่างกายผอมแห้ง ผิวพรรณกร้านจากการทำงานหนัก แม้แต่พี่สะใภ้รองที่เคยเป็นสวยมากคนหนึ่งมาตอนนี้ก็ดูเหนื่อยล้า ร่างกายทรุดโทรมลงมากทีเดียว..จากนั้นสายตาของหยางซีซีก็ตกลงที่ลูกน้อยทั้งสองของเธอ เจ้าใหญ่หยางอี้เฟยและเจ้ารองหยางจิว เพราะขาดสารอาหารมากทำให้ พวกเขาแทบจะเหมือนเด็กแคระก็ว่าได้แขนขาเล็กและตอนนี้เจ้าหยางจิวยังพูดไม่ชัดเลยทั้งๆ ที่เขาอายุ3ขวบแล้ว หยางซีซีถอนหายใจเบาพลางป้อนโจ๊กให้กับเจ้าเล็กหยางจิวอีกหนึ่งคำ ซึ่งเขาก็อ้าปากเหมือนลูกนกรอให้คุณแม่ป้อนโจ๊กแสนอร่อยอยู่นั้นเอง ป้อนเสร็จเธอก็ฉีกเนื้อไก่เป็นชิ้นเล็กๆ วางใส่ถ้วยให้เขาหยิบกินเอง ซึ่งตอนนี้หน้าตาก็มอมแมมไม่ต่างจากทุกคนก็ว่าได้....

บรรยากาศในห้องครัวเงียบลงไปชั่วขณะ ทุกคนต่างนั่งเอนหลังพิงผนังไม้เก่าๆ ดวงตาของพวกเขามองออกไปนอกหน้าต่างไม้บานเดียวที่เปิดออกรับลมหนาว พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่มีอยู่

“เอาหละค่ะทุกคน ตอนนี้พวกเรามาคิดกันดีกว่าว่าจะทำอย่างไรกับผักที่เหลือของพวกเรา”