ตอนที่ 6 ข้อเสนอ

เกือบเที่ยงคืนกว่า ๆ แต่โรสก็ยังข่มตานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งร้องโวยวายอยู่เพียงลำพัง สุดท้าย หญิงสาวเบื่อจึงเดินออกจากห้องลงมาอยู่ข้างล่าง เสียงร้องสะอื้นเบาๆ ดังมาจากภายในห้องครัว เธอเอื้อมมือไปเปิดไฟก่อนที่มองเห็นป้าโซเฟียนั่งขดตัวอยู่ข้าง ๆ มุมฝั่งหนึ่งของห้อง

“ป้าคะ” เสียงสั่นของหญิงสาวมองผู้เป็นป้าด้วยความตกใจ หญิงสาวย่อตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปหาโซเฟีย “ป้าเป็นอะไร...”

“โรส...” นางโซเฟียส่ายหน้าไม่ตอบ เพราะไม่มีใครทำอะไรหล่อนมันเป็นกรรมเสียมากกว่า

“ป้าคะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ป้า...”

โซเฟียเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะมองหลานสาวเพียงคนเดียวด้วยความรักและห่วงใย “โรส ป้าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดร้ายแรง...หมอบอกว่าป้าต้องเขารับการปลูกถ่ายไขกระดูกให้เร็วที่สุด...ป้าขอโทษที่ปิดบังเรา ป้าคิดว่าเงินแค่นี้ที่มีจะสามารถรักษาพอ แต่ป้า...”

“ไม่จริงใช่ไหมคะ ?” โรสถาม เธอไม่คิดว่าป้าที่เลี้ยงดูแลเธอมาแต่เด็กจะมาป่วยเป็นโรคร้ายทั้งที่ผ่านมาสุขภาพของป้าเธอแข็งแรงดีมาตลอด

“ป้าคะ ป้าจะต้องหายนะคะ หนูจะดูแลและออกค่ารักษาทั้งหมดให้ป้าเอง”

หญิงสาวขยับตัวเข้าไปกอดนางโซเฟีย เธอเหลือเพียงป้าคนเดียวเท่านั้นที่เป็นญาติของเธอ

“โรส ป้าไม่ต้องการจะรักษา เงินที่มีโรสต้องเก็บเอาไว้ เพียงแต่ป้าโทษตัวเองที่พระเจ้าไม่ยุติธรรม...ฮือ ๆ” โซเฟียพูดกับหลานสาว เพราะนางก็อายุมากแล้วอีกอย่างถึงเวลาที่นางจะต้องไปอยู่กับสามีแล้วก็ได้

“ป้าคะ ป้าจะต้องหายนะคะ ป้าอย่าทิ้งหนูไปไหนนะคะ” หญิงสาวร้องสะอื้นบอกผู้เป็นป้า

“โรส...”

“ป้าคะ ยังไงเรื่องเงินหนูจะเป็นคนจัดการเองค่ะ ป้าเข้ารับรักษาเถอะนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นซึ่งทำให้นางโซเฟียนั้นดูเครียดยิ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก ค่ารักษาใช้ว่าจะน้อย ๆ สักที่ไหน ลำพังเงินที่หลานสาวหามาใช้ในแต่ละเดือนยังไม่พอเลย

โรสรู้ว่ามีเงินก้อนอยู่จากที่เธอนำสร้อยของวิวเลี่ยมไปขายเงินส่วนนั้นที่สามารถใช้พักรักษาตัวของป้าเธอได้สักระยะหนึ่งแต่มันไม่ใช่ทั้งหมดเพราะต้องมีค่าหมอและค่ารักษาพยาบาลอื่น ๆ อีกมากมาย

“โรสยังไงเงินที่มีก็ไม่พอหรอกนะ ป้าอยากให้โรสเก็บเอาไว้”

“ไม่ค่ะ หนูหาได้ ป้าแค่เข้ารับการรักษาก็พอค่ะ” หญิงสาวพูด พร้อมกับกอดผู้เป็นป้าแน่นไม่ยอมปล่อย

โซเฟียเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของหลานสาวที่รักอย่างแผ่วเบา

“โรส..แต่...”

“หนูว่าดึกแล้ว คุณป้าไปพักผ่อนนะคะ” หญิงสาวตัดบทพูดพร้อมกับช่วยพยุงป้าโซเฟียขึ้นเดินไปส่งที่ห้องนอนแล้วกลับมายังห้องของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง

โรสไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปยังถังขยะเมื่อตอนหัวค่ำเพิ่งปาการ์ดของเขาทิ้งลงไป เธอหยิบขึ้นมาอ่าน

อันโตนีโอ ซอฟฟ์

“คงเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วสินะ” โรสพึมพำเบา ๆ เพราะเงินจากการที่เธอไปลวงหนุ่ม ๆ มานั้นไม่พอต่อค่ารักษาแน่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงวางการ์ดไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือก่อนที่จะเดินกลับมานอนเช่นเดิม แม้พยายามข่มตาหลับเท่าไหร่เรื่องมากมายทำให้เธอไม่สามารถนอนหลับได้ลงจริง ๆ

แสงแดดผลัดขึ้นบอกวันใหม่ หญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อยไปทำงานในตอนเช้าตามเวลาปกติหลังจากที่โทรนัดเพื่อคุยกับ ชายหนุ่มเรื่องข้อเสนอที่เขายื่นให้เธอเมื่อวาน โรสเลิกงานเร็วหนึ่งชั่วโมงเพื่อกลับมาที่บ้านเปลี่ยนชุด ที่แรกว่าจะใส่ธรรมดา แต่เปลี่ยนใจ...เธอแต่งตัวในชุดเดรสสีเลือดหมูเกาะอกสั้นเหนือเข่า พร้อมแต่งหน้าทาปาก เธอสำรวจตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไป สายตามองป้าโซเฟียที่นอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะก้าวเดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว