ตอนที่ 7 บังคับ

“ไม่ค่ะ คุณต้องบอกก่อน ไม่อย่างงั้นฉันก็ไม่ทำงานกับคุณ” โรสพูดขึ้นเธอจ้องมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง

“งั้นก็แล้วแต่คุณตัดสินใจ ผมไม่ชอบบังคับใคร” อันโตนีโอพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจชายหนุ่มกำลังรู้ตัวว่าเขาไม่ควรที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้ และเขาเองก็ไม่ชอบบังคับใครด้วยถ้าหากไม่เต็มใจ

มาเฟียหนุ่มมองเธอก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไป โรสไม่มีทางเลือกเธอจำต้องเดินมาเพื่อดักหน้าและพูดให้รู้เรื่อง วินาทีนั้นความหวาดกลัวต่อเขาก็หายไปทันที

“เดี๋ยวค่ะมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ คุณจะเดินหนีฉันไปไหน” อันโตนีโอเลิกคิ้วมองเธอ

“คุย ?”

“ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณจะให้ฉันทำงานอะไร”

อันโตนีโอยิ้มเล่ห์ที่มุมปากนึกอยากลองอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาก้าวเข้าไปหาเธอในขณะที่หญิงสาวนั้นก็ค่อยขยับออกห่างที่ละนิด มือแกร่งนั้นเอื้อมไปดึงเธอเขามาประชิดแผ่นอกกว้าง ก่อนที่จะโอบเธอไว้

“คุณ !”

“คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมจะให้คุณทำงานอะไร”

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใบหน้านั้นยิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาเลย

“ใช่ค่ะ” โรสตอบ “เออ...ปล่อยฉันด้วยค่ะ”

“ผมกำลังให้คำตอบอยู่นี่ไง”

โรสมองใช้มือทั้งสองข้างดันเขาออกห่าง

“ไม่แล้ว ! ฉันไม่อยากทำงานกับคุณแล้ว ปล่อยฉันจะกลับ”

อันโตนีโอมองหญิงสาวที่แสนจะยั่ว ครั้งแรกที่เจอเธอยังใจกล้ายั่วเขาอยู่เลยวันนี้ทำไมถึงไม่ใจกล้ายั่วเขา ? ก็ล่ะนะขนาดไม่ยั่วเธอยัง...

“คุณไม่อยากรู้อย่างงั้นหรือ ยั่วผมสิแล้วผมจะบอกคุณ”

“ไม่ค่ะ !” ตอบโดยที่ไม่ต้องคิดนาน

‘โรส เธอควรจะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!’

หญิงสาวเตือนตัวเองในใจ

อันโตนีโอมองลึกเข้าไปนัยน์ตาของหญิงสาว แววตาสดใสยิ่งทำให้เขาอยากค้นหามากขึ้น ชายหนุ่มมองเธอก่อนโน้มใบหน้าเข้าใกล้มากขึ้น แต่หญิงสาวกับเอนตัวออกห่างทั้งยังใช้มือดันอกออก

“วันนั้นยังยั่วผมอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ทำไมวันนี้ไม่ยั่วผมแล้วล่ะ ห้องนี้มีแค่เราสองคนนะ” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ใช่แล้ว...แค่เราสองคน !

อันโตนีโอหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนที่จะค่อย ๆ คลายวงแขนออก เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมาที่รู้สึกมีความสุขมากมายขนาดนี้ โรสมองเขาหัวเราะด้วยความแปลกใจก่อนรีบก้าว

ถอยออกห่างให้ไกลมากที่สุดเพื่อความปลอดภัย

มาเฟียหนุ่มเดินกลับมานั่งที่โซฟากลางห้องอีกครั้งหนึ่ง ในขณะที่สายตาของโรสนั้นยังจ้องมองเขาด้วยความหวาดระแวงอยู่

“นั่งลงสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่

หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ลังเลและระแวง ก่อนเดินเข้ามาในลงที่โซฟา ดูเหมือนว่าจะห่างกันมากจนอันโตนีโอแทบหลุดหัวเราะอีกครั้งหนึ่ง

“ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง ทีวันนั้น...”

“เข้าเรื่องเลยดีไหมคะ ?” เธอพูดแทรกขึ้นเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นอีก “ฉันขอทราบรายละเอียดงานที่คุณจะให้ทำก่อนได้ไหมคะ”

“นางแบบ”

“นางแบบ ?” โรสทวนคำพูดชายหนุ่ม

“ใช่ ผมไม่บังคับคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนวันนี้ผมมีธุระ” เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินเตรียมจะออกจากห้อง

“เดี๋ยวค่ะ” หญิงสาวพูดขึ้นก่อนที่จะก้าวเข้ามาหาชายหนุ่ม “ฉันยังคุยไม่จบเลย เออ...”