ตอนที่ 8 ยอมรับ

เช้าวันรุ่งขึ้น

โรสพาป้าโซเฟียไปเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ให้หลังอีกสามวันป้าของเธอจะเข้าบำบัดเคมีและปลูกถ่ายไขกระดูกซึ่งการปลูกถ่ายไขกระดูกนั้นป้าของเธอยังต้องรอจากทางแพทย์เก็บกระดูกจากของป้าเธอเพื่อแยกเซลล์ต้นกำเนิดและเซลล์เม็ดเลือดขาว อาจจะใช่เวลาถึงสี่หรือห้าวัน

ภายในห้องพักคนป่วย โซเฟียนอนอยู่บนเตียงสีขาวในขณะที่โรสยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงหลังจากที่พยาบาลนั้นเดินออกไป หญิงสาวจึงหันมายิ้มให้

“โรส ความจริงแล้ว...”

“ไม่ว่ายังไงป้าจะต้องหายนะคะ” เธอพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของผู้เป็นป้า “ป้าคะ ระหว่างที่ป้ารักษาตัว หนูจะไปทำงานที่เมืองนอกค่ะ”

“หมายความว่ายังไง โรส...บอกป้ามาสิ ทำไมต้องไปทำงาน

ไกลขนาดนั้นด้วย แล้วที่ไหน ? เพราะป้าใช่ไหม เพราะป้าทำให้หลานต้องลำบากใช่ไหม” นางโซเฟียพูดขึ้นมองสีหน้าของหลานสาวด้วยความไม่สบายใจ

“ไม่ค่ะ ไม่เกี่ยวกับป้า หนูก็แค่อยากลองหางานที่มั่นคงทำเท่านั้นค่ะ ป้าไม่ต้องห่วงหนูนะคะ”หญิงสาวพูดเพื่อให้ผู้เป็นป้าสบายใจ

“โรส ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ป้าไม่อยากให้เราต้องลำบาก...”

“ป้าคะ หนูจะดูแลตัวเองค่ะ ป้าอยู่ที่โรงพยาบาลต้องดูแลตัวเองมาก ๆ นะคะ หนูอาจจะต้องเดินทางเร็ว ๆ นี้ค่ะ” โรสพูดกับโซเฟีย เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปทำงานที่อิตาลีระหว่างที่ป้าของเธอรักษาตัวที่โรงพยาบาล ที่นั่นคงจะทำให้เธอมีเงินเก็บมากพอหลังจากที่ป้าเธอออกจากโรงพยาบาล

“โรส...” นางโซเฟียมองใบหน้าของหลานสาวด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้โรสทำงานเพิ่มมากกว่าเดิมและยังต้องไปในที่ไกล ๆ

“หนูรักป้านะคะ” โซเฟียยิ้มรับออกมา เธอรักหลานสาวเหมือนลูกแท้ ๆ แม้ว่าน้องสาวของเธอจะฝากฝังให้ดูแลก่อนจากไปก็ตาม

“ป้าคะ หนูไปทำงานที่นั่นไม่รู้ว่ากี่เดือนจะกลับมา ป้าต้อง

ดูแลตัวเองนะคะ”

“โรสก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ”

“ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะป้า” โรสพูดพร้อมกับมองครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เธอเดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อนั่งรถไปหาชายหนุ่มที่โรงแรม หลังจากที่เมื่อเช้าเขา ส่งข้อความมาหาให้ไปพบอีกครั้งหนึ่งคงเป็นเพราะเมื่อวานยังคุยเรื่องงานยังไม่เสร็จ

/

/

/

/

/

เกือบบ่ายอันโตนีโอนั่งรออยู่ภายในห้องของโรงแรม หลังจากที่เขาเลื่อนเที่ยวบินวันนี้จากตอนเช้ามาเป็นตอนเย็นแทน เพราะต้องคุยรายละเอียดที่ค้างไว้กับเธออีกในบางเรื่อง จริง ๆ เขาก็อยากมั่นใจว่า เธอจะไม่มาเปลี่ยนใจก็เท่านั้น...