บทที่7 ความเสียใจของลุงซุย

ภายในอพาร์เม้นท์

จ้าวเทียนได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้น้องสาวฟัง โดยมีการปรับเปลี่ยนเนื้อหาเกี่ยวกับที่มาของความเก่งกาจของตน ว่าได้รับการสั่งสอนมาจากชายชราคนหนึ่งที่เห็นในพรสวรรค์ของเขา แต่ท่านได้สั่งห้ามเขา ไม่ให้ประกาศให้คนอื่นรู้ เพราะท่านชอบความเงียบสงบ

“ เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละ…เสี่ยวเหมยน้องมีอะไรสงสัยอีกไหม ” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ พี่เทียนหมายถึง…พี่ได้เรียนรู้วิชาเซียนจากชายชราท่านหนึ่ง แล้วใช้วิชาเหล่านั้นไปรักษาปู่ของพี่ลี่เฟย จนได้ของขวัญเป็นอพาร์เม้นท์ห้องนี้มา ”

“ หนูเข้าใจถูกใช่ไหม…” จ้าวหยูเหมยพูดขึ้นด้วยสีหน้าว่างเปล่า

“ น้องเข้าใจถูกแล้ว ” เขาตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

…

จ้าวหยูเหมยลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินมากอดพี่ชายที่หน้าสงสารของเธอ ด้วยสีหน้าที่เศร้าโศก เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้พร้อมกับพูดว่า

“ พี่ไม่ต้องกลัวหนูจะดูแลพี่เอง ไม่ว่าพี่จะเป็นยังไง พี่ก็คือพี่ชายคนเดียวของหนู หนูจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนแน่นอน ” เธอเอามือลูบไปที่แผ่นหลังของจ้าวเทียนเบาๆ เหมือนปลอบประโลม พี่ชายของเธอคงทนความเสียใจไม่ไหวจนเป็นบ้าไปแล้ว เธอต้องปกป้องพี่ชายเอาไว้

…

ลมหายใจของจ้าวเทียนเริ่มหนักขึ้น เขารู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีความเป็นพี่ชายของเขาพังทลาย นี่น้องสาวคิดว่าฉันเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม

!!

ขอยอมรับว่าในอดีต เขาอาจจะเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องและพึ่งพาไม่ได้ แต่ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว ตัวเขาไม่อ่อนแอเช่นในอดีตอีกแล้ว

ตอนนี้เขาผู้เคยเป็นถึง องค์มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์ ถูกน้องสาวตนเองปฏิบัติราวกับเป็นคนบ้า แค่คิดก็อับอายจนต้องแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

โป้กก!

“ โอ้ย…พี่ตีหนูทำไมเนี่ย ” จ้าวหยูเหมยร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด เธอเอามือทั้งสองกุมหัวเอาไว้ มองไปทางพี่ชายด้วยสีหน้าน้อยใจ หรือแม้แต่พี่ชายที่เป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็ยังรังแกเธอ

“ เสี่ยวเหมย น้องหยุดคิดอะไรเหลวไหลเลยนะ พี่ไม่ใช่คนบ้า! ” จ้าวเทียนกัดฟันพูดขึ้น

“ ดูนี่…พี่จะแสดงอะไรให้ดู !” เขายกฝ่ามือขึ้นหันไปทางแก้วน้ำของน้องสาว ที่อยู่ห่างไป1เมตร

วูป หมับ!

แก้วน้ำใบนั้นถูกพลังบางอย่าง ทำให้ลอยเข้ามาอยู่ในมือของจ้าวเทียนทันที เมื่อมองไปทางสีหน้าตกตะลึงของน้องสาว เขาก็มีรอยยิ้มเล็กๆ แล้วโชว์ออฟต่อทันที

แกร่ก!

แก้วน้ำในมือของจ้าวเทียน ถูกพลังปราณบดขยี้จนแตกสลายกลายเป็นฝุ่น ถูกสายลมพัดหายไปจนหมด

“ เป็นไงบ้าง…น้องเชื่อพี่แล้วใช่ไหม ” จ้าวเทียนพูดขึ้นอย่างถือดี เขามองเศษฝุ่นที่ปลิวไปตามลม วิชานี่มันยอดเยี่ยมจริงๆเพียงแค่ระดับรวมลมปราณก็ทำให้ แก้วกลายเป็นฝุ่นได้

หากเป็นวิชาอื่นบนโลกมนุษย์ แก้วใบนั้นคงแค่แตกเป็นชิ้นเล็กๆเท่านั้น ไม่ได้สลายไปจนหมด

อืม…

ทำไมเงียบ…

จ้าวเทียนค่อยๆหันกลับไปมองน้องสาว ที่ตอนนี้ กำลังเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก น้ำตาหยดเล็กๆไหลลงจากหางตาไม่หยุด ปากของเธอเบะขึ้นกำลังจะร้องไห้ออกมา

“ แง แง แก้วใบนั้น…พ่อให้เป็นของขวัญวันเกิดหนู ” เธอปล่อยโฮ ออกมาทันที

“ พี่…พี่ขอโทษ ” เขาพึ่งนึกออกแก้วใบนั้นเป็นของขวัญจากพ่อที่เสียไป น้องสาวเขาชอบมันที่สุด แล้วเขาพึ่งบดขยี้มันเป็นฝุ่นต่อหน้าเธออีกด้วย

นี่ฉันทำอะไรลงไป…

…

ตลอดการปกครองแดนสวรรค์มากกว่าแสนปี นี่เป็นครั้งแรกที่มหาเทพตี้เทียนผู้ยิ่งใหญ่ ได้ก้มหัวขอโทษเด็กสาวคนหนึ่ง

ผ่านไป1ชั่วโมง

หลังจากที่ปลอบใจจนน้องสาวของเขาสงบลง จ้าวเทียนก็ได้ให้สัญญากับเธอ ว่าพรุ่งนี้จะไปดูเธอเล่นเปียโน ในงานนิทรรศการดนตรี ที่โรงเรียน ซึ่งเขาก็คิดจะไปจัดการเรื่องค่าเทอมของน้องสาวให้เรียบร้อย

โรงเรียนที่น้องสาวของเขาเรียนอยู่นั้น เป็นโรงเรียนของคุณหนูตระกูลผู้ดี ซึ่งตั้งแต่ที่บ้านเขาล้มละลาย ก็ได้ค้างค่าเทอมมาสามเดือนแล้ว

หากไม่ใช่เพราะน้องสาวของเขาเป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก ทั้งยังมีความสามารถด้านดนตรีสูง ก็คงจะโดนไล่ออกไปนานแล้ว

แกร่กๆๆ