ไอ้พวกคนน่ารังเกียจ

ด้านหลังของเขาตามมาด้วยบุรุษอีกหลายคน บุรุษคนหนึ่งสวมอาภร์สีม่วง เป็นผ้าไหมชั้นดีศีรษะสวมกว๊านหยกสีขาวเนื้อดีแกะลวดลายกิเลน หยกห้อยเอวคือชิ้นที่นางขโมยมันไปจำนำเมื่อวันก่อน เขาคือเว่ยเซียวหยางคนสารเลวที่ทำลายร่างเดิม ซ่งจื่อเหยียนเดินไปหาเย่วหลีก่อนจะยกเท้าถีบไปที่ยอดอกเหวินเปียวทันที จนเขาเซไปหลายก้าว

เว่ยเซียวหยางตาลุกทันทีที่คนของตนถูกทำร้าย เขาเดินเข้ามาหานางจับคางบบีบอย่างแรง แต่ซ่งจื่อเหยียนไม่หวาดกลัวนางสบสายตาอย่างไม่ยอมแพ้ เว่ยเซียวหยางเอ่ยเสียงเข้ม

“กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคนของข้า ซ่งจื่อเหยียน”

”แล้วเจ้าเล่า เว่ยเซียวหยาง เลี้ยงสุนัขเช่นไรปล่อยกันคนไปทั่ว หรือว่าเจ้าเองก็ไม่ต่างจากสุนัขของตน”

“ซ่งจื่อเหยีน..กล้าเรียกชื่ออ๋องเช่นข้าตรงๆ ใครให้ความกล้าเจ้ากัน”

“ต้องมีใครให้ความกล้าข้าด้วยหรือ คนเช่นท่านมีอันใดให้น่าเคารพหรือ ก็แค่ตำแหน่งติดตัวมาตอนเกิด อยากฆ่าข้าก็ควรลงมือเลย ทางที่ดีอย่าให้ข้าเป็นฝ่ายลงมือก่อน”

เว่ยเซียวหยางเหวี่ยงนางไปข้างๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้กลางห้อง เขามองเห็นตะกร้าใบใหญ่ มีมีดเล่มใหญ่ใส่เอาไว้ นางแต่ตัวผิดไปมิได้ใส่ชุดสวยงามเช่นคืนนั้นที่เขาเจอ นางแต่งกายเตรียมพร้อมที่จะไปไหนสักที่ เว่ยเซียวหยางเอ่ยปากกับคนตรงหน้า

“จวนของข้ากลายเป็นแปลงผักเป็นเล้าไก่เล้าหมูไปตั้งแต่เมื่อไหรกัน ทำจนเละเทะไปหมด”

“ข้าหรือทำจนเละเทะ นี่เว่ยเซียวหยางท่านเปิดตาสุนัขของท่านมองให้ดีๆ นะแปลงผักอยู่ด้านใน เล้าไก่เล้าหมูอยู่ด้านหลัง ตรงไหนที่ท่านบอกว่าสกปรกเละเทะ นั่นคืออาหารท่าน กินเศษหินดินทรายได้กลืนเลือดราษฎรได้ แต่ข้าไม่ใช่ เพราะข้าไม่ใช่ขุนนางจไปอมงบหลวงเช่นพวกท่านคงทำไม่ได้”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ กล้าดูถูกว่าข้ารังแกราษฎรกินเลือดเนื้อชาวบ้านอมงบประมาณหรือ”

“เฮ้อ..ช่างเถอะ ท่านมาวันนี้ต้องการอะไรถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าจะไปแล้ว พี่เย่วเล่อ เย่วหลีไปกันเถอะ”

ซ่งจื่อเหยียนต้องการให้เย่วหลีไปแจ้งแก่ทางบ้านป้าหูว่าวันนี้จะฝากซ่งจื่อห่าวนานหน่อยจนกว่าเว่ยเซียวหยางจะไป แต่นางยังไม่ทันเดินไปไหนก็ถูกเขารวบตัวมานั่งบนตัก เหล่าองครักษ์ต่างก้มหน้าไม่กล้ามองท่านอ๋องของพวกเขา เว่ยเซียวหยางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนี้เหมือนกัน เขารู้สึกว่านางกำลังท้าทายและเขายอมไม่ได้ ซ่งจื่อเหยียนดิ้นออกจากตักเขาแต่เว่ยเซียวหยางกดนางไว้

“ปล่อยข้าเว่ยเซียวหยาง เอามือโสโครกของท่านออกไป”

“ดีนี่ข้าโสโครกหรือ ซ่งจื่อเหยียนเจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าเราเป็นอะไรกัน มีเมียที่ไหนไม่ให้สามีแตะต้องตนเอง”