พบหน้าอีกครั้ง2

จวนนอกเมือง

ซ่งจื่อเหยียนที่ตื่นมาตั้งแต่เช้าแล้ว วันนี้นางเก็บผักกับไข่ส่งเหลาอาหารตามเดิม เย็นนี้จะมีรถม้าของทางเหลาต่างๆ มารับเอง นางไม่อยากเสี่ยวเข้าเมืองหลวงอีก จังหวะเจอไอ้อ๋องสุนัขนั้นอีกจะรอดยาก ดูท่าฉลาดไม่น้อย เย่วเล่อเดินมาหานางก็ยามซื่อแล้วเพื่อเรียกไปกินข้าว

“คุณหนู..ไปทานมื้อเช้าได้แล้วเจ้าค่ะ บ่าวกำลังจะพาคุณชายไปบ้านป้าหู คุณหนูบอกว่ะขึ้นเขามิใช่หรือเจ้าคะ”

“อืม....พี่เย่วเล่อเราสามคนไม่มีนายบ่าวหรอก ต่อไปใช้ชีวิตกันเช่นพี่น้องทั่วๆ ไปเถอะ ว่าแต่เย่วหลีล่ะ”

“เมื่อวานได้รวงข้าวมาเยอะ นางก็เลยไปเก็บอีก นันไงมาแล้วแบกหลังแอ่นมาเชียว”

“รถม้าคันเก่าข้าขายไปแล้ว อีพักหนึ่งรถม้าคันใหม่จะมาส่งน่ะ เห้นท่านลุงหุบอกว่าเมื่อวานมีคนมาถามหาข้า ดีที่บุตรชายของเขาเอารถม้าไปในเมือง มิฉะนั้นหากคนสองคนนั้นจำได้ถูกเปิดโปง”

เย่วหลีเดินเข้ามา เหงื่อซึมใบหน้าน้อยๆ ซ่งจื่อเหยียนใช้แขนเสื้อตนเอเงซับเหงื่อให้นางอย่างเบามือ ก่อนจะใช้มือเรียวสวยจับปอยผมทัดหูให้เด็กน้อยตรงหน้า เย่วหลียิ้มให้นาง

ทั้งสามคนนั่งกินมื้อเช้าด้วยกันหลังจากที่อิ่มแล้ว ซ่งจื่อเหยียนก็ให้นมบุตรชายจนอิ่ม เมื่อเจ้าตัวน้อยหลับแล้วก็เอาใส่ตระกร้าจาก ครึ่งชั่วยามรถม้าที่สั่งไว้ก็มาส่ง ซ่งจื่อเหยียนอุ้มตะกร้าบุตรชายใส่ในรถม้า ก่อนจะบังคับไปทางบ้านลุงหูเพื่อเอาตัวน้อยไปฝากเลี้ยง นางจะขึ้นเขาไปหาพันธ์ไม้บางอย่าง

“พี่เย่วเล่อ...ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลยวันนี้พวกท่านนำเมล็ดพันธ์ที่ข้าเก็บรวบรวมใส่ในหีบให้หน่อย ข้ารู้สึกเหมือนพวกเราจะได้ย้ายบ้าน”

จากนั้นนางก็บังคับรถม้าไปยังบ้านของลุงหู ซ่งจื่อเหยียนไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังเดินทางมาหานาง และเป็นคนที่นางเกลียดขี้หน้าอย่างมากอีกด้วย เมื่อมาถึงก้เรียกหาคนด้านใน

“ท่านป้าหู พี่สะใภ้หูข้าเองจื่อเหยียนเจ้าค่ะ”

“อ้อๆๆ อาซ้อซ่งเจ้ามาแล้วหรือ”