พบหน้าอีกครั้ง1

ทางด้านเว่ยเซียวหยางที่กำลังรอองครักษ์สองพี่น้องมารายงานเรื่องเด็กหนุ่มคนนั้นก็กำลังวางแผนงาน มีผู้อพยพหนีน้ำท่วมเดินทางเข้ามาเมืองหลวงมากขึ้น เขาหารือกับฮ่องเต้และบรรดาขุนนางแล้วว่าจะ จัดหาสถานที่ให้พวกเขาพำนักชั่วคราว อีกอย่างต้องสร้างที่พักให้กับบรรดาหมอและขุนนางที่ไปดูแลอีกด้วย

เหวินเปียวและเหวินชางขี่ม้ามาถึงก็ให้คนดูแลรับเอาไป จากนั้นทั้งคู่ก็ไปเขาเฝ้าชินอ๋อง ใบหน้าของน้องชายบวมใช่น้อย แม่หนูเย่วเล่อนี่มือหนักจริงๆ เหวินเปียวก็เหลือเกิน ตัวเองอายุสามสิบแล้วยังไปหาเรื่องเด็กน้อยอีก นางอายุสิบแปดสิบเก้าเองกระมัง ให้เด็กสั่งสอนได้ข้าล่ะเชื่อเจ้าเลย ทั้งคู่มาหยุดที่หน้าห้องหนังสือก่อนจะรายงาน

“ท่านอ๋องกระหม่อมองครักษ์เหวินชางกับองครักษ์เหวินเปียวกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้ามาได้” เสียงตอบกลับจากผู้เป็นนายดังมาจากด้านใน องค์รักษ์สองพี่น้องจึงเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นท่านอ๋องของพวกเขากำลังดูแผนที่รอบเมืองหวงอยู่เหวินชาวคำนับก่อนจะเอ่ยรายงาน

“ทูลท่านอ๋อง....พวกเรากลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้งถามหาเด็กหนุ่มคนนั้น แต่ปรากฏว่าท่านลุงแซ่หูคนนั้นบอกว่า เด็กหนุ่มมักจะมากับบิดาเพื่อมาซื้อยา สองพ่อลูกเดินทางมากเมืองต่ง ห่างจากเมืองหลวงถึงห้าร้อยลี้ และจะมาพักที่บ้านลุงหูทุกครั้ง เมื่อได้ยาแล้วก็จะกลับไปพ่ะย่ะค่ะ”

“เมืองต่งหรือ? เมืองต่งว่ากันว่ามีหมอเทวดาชื่อดังหลัวเทียนอยู่มิใช่หรือ เหตุใดต้องดั้นด้นมาถึงเมืองหลวงกัน ช่างเถอะข้ามีเรื่องสำคัญกว่านั้น เหวินเปียว..เจ้าเป็นอะไรไปยืนก้มหน้าไม่เอ่ยวาจา”

เว่ยเซียวหยางสังเกตคนสนิทที่ตั้งแต่มาถึงไม่ยอมเงยหน้าสบตาเขา เหวินเปียวที่ได้ยินคำถามผู้เป็นนายก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา เว่ยเซียวหยางที่เห็นใบหน้าลูกน้องคนสนิทบวมแดงเป็นรอยฝ่ามือก็แคลงใจ

“เจ้าไปโดนอะไรมา รอยฝ่ามือดูแล้วคล้ายมือสตรีอีกด้วย เหวินเปียวลับหลังข้าเจ้าไปทำเรื่องที่บุรุษไม่สมควรทำมาหรือเปล่า”

“ทูลท่านอ๋องกระหม่อมมิได้ทำเรื่องผิดต่อคำสอนของพระองค์แต่อย่างใดพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ตอนที่ผ่านจวนร้างบังเอิญเจอกับสาวใช้ของคุณหนูน่ารังเกียจคนนั้นจึงมีเรื่องกันนิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

“จวนร้าง? ...คุณหนูน่ารังเกียจหรือ เจ้าหมายถึงบุตรสาวซ่งฮั่นเหลียงสตรีน่าตายคนนั้นหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ นางยังอยู่ที่นั่นไม่ได้ไปไหน คงไม่มีที่ไปกระมังพ่ะย่ะค่ะ ที่จวนก็ไม่มีใครต้องการนาง จวนร้างของท่านอ๋องแม้จะไกลจากเมืองหลวงแต่ก็กว้างขวางใหญ่เสียกว่าจวนซ่งสามจวนมารวมกัน ตอนนี้พวกนางคงคิดว่าเป็นบ้านตนเองไปแล้ว แค่สาวใช้ยังอวดดีถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจว่าทำไม่เจ้านายของนางถึงได้ หึ”