หาบุรุษผู้นั้นให้เจอ

ซ่งจื่อเหยียนที่นอนกอดบุตรชายอยู่แต่นางยังไม่หลับ อยากรู้จังว่าถ้าไอ้บ้านั่นรู้ว่าหยกหายไปจะทำเช่นไร นางไม่สนใจหรอกหลานชายเปิดบ่อน มีคนเอาหยกของท่านอามาจำนำที่อ เรื่องนี้คงบันเทิง

ซ่งจื่อเหยียนวางแผนจะออกจากเมืองหลวงในอีกไม่กี่เดือน ตอนนี้บุตรชายได้หกเดือนแล้ว อีกสักสองเดือนค่อยหาทางไป

นางเคยแอบไปดูลาดเลาเอาไว้ ตอนที่นางไปที่กรมที่ดินก็ได้ดูแผนที่และแผนผังของเมืองต่างๆ ด้วย เมืองจ้านกั๋วเหมาะที่สุดสำหรังลงหลักปักฐาน อยู่ไกลจากเมืองหลวงหนึ่งพันแปดร้อยลี้ เดินทางด้วยรถม้าไปจนถึงท่าเรือเมืองป๋าย นั่งเรือต่ออีกสิบวันก็ถึง

ที่สำคัญที่ดินยังไม่ค่อยมีคนจับจอง หากบอกว่ากันดารก็อาจจะจริง ไปถึงค่อยวางแผน เงินสองแสนตำลึงน่าจะพอให้ใช้จ่ายจนตาย แต่ว่านางยังอยากมีเงินมากกว่านี้อีก

ซ่งจื่อเหยียนนอนคิดถึงอดีตที่ผ่านมา เธออายุยี่สิบสามก็เข้าฝึกทางการทหาร ได้อยู่หน่อยข่าวกรองห้าปี อยู่น้องชายก้ได้ไปเป็นCEOต้องไปดูแลงานที่ต่างประเทศ หลี่จื่อเหมาไปอยู่อังกฤษกับภรรยา หลานๆ อายุเพิ่งจะสี่ขวบกับห้าขวบ ทำให้เธอต้องลาออกจากหน่วยงานแล้วมาเลี้ยงหลาน

หลี่จื่อเหยียนจึงได้สมัครเป็นครูพละที่โรงเรียนประถมที่หลานๆ เรียนอยู่ เพื่อดูแลพวกเขาใกล้ชิด การทำงานที่หน่วยข่างวกรองบางทีไม่ได้กลับบ้านเป็นเดือนๆ ไม่เหมาะกับการดูแลเด็กเธอจึงต้องลาออก

“เฮ้อ อาเหมามารับหลานๆ ไปเรียนที่อังกฤษ ฉันกำลังว่าจะไปเปิดฟิตเนส และรับเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวสักหน่อย ต้องมาตายเพราะคบบ้าคลุ้มคลั่งนี่นะ เวรกรรมจริงๆ เลย”

ตอนนั้นหลี่จื่อเหยียนที่ไปนั่งกินอาหารอยู่ดีๆ ก็มีเหตุกราดยิงที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ดีที่เป็นวันหยุดจึงไม่มีนักเรียน แต่คนร้ายก็ยังไม่หยุดคลุ้มคลั่ง กลับวิ่งออกมากราดยิงผู้คนที่สัญจร และหนึ่งในนั้นก้คือเธอที่กำลังนั่งกินหม้อไฟอยู่ดีๆ

ตอนนี้เธอคือซ่งจื่อเหยียน หญิงสาวอายุสิบแปดที่คลอดบุตรชายมาหนึ่งคนโดยไร้พ่อของลูก นอนสักตื่นเดี๋ยวค่อยลุกมาทำมื้อเย็น ซ่งจื่อเหยียนนอนกอดบุตรชายหลับไปแล้ว นางไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีคนกำลังหาตัวนางอยู่ถึงสองคน

ทางด้านองค์ชายห้าที่วันรุ่งขึ้นต้องไปรับซ่งซยาอวิ๋นมาเป็นชายารอง เพราะนางเป็นบุตรอนุมิใช่บุตรเมียเอกดังนั้นจึงไม่อาจยกย่องได้ เดิมทีเขาต้องการบุตรภรรยาเอกพี่สาวนางซ่งจื่อเหยียน แต่นางกลับตัดสินใจโง่ๆ ปีนเตียงเสด็จอาเสียก่อน นางงามล่มเมืองเชียวล่ะ หากครั้งนั้นเขาไม่ได้ไปตระกูลซ่งด้วยธุระบางอย่าง เขาคงไม่ได้เจอสตรีที่งามที่สุดในแคว้น ซ่งซบาอวิ๋นที่ทุกคนยกย่องยังงามไม่ได้ครึ่งพี่สาวเลย

เว่ยหยางหมิงมาตรวจดูความเรียบร้อยในบ่อนของตน เสด็จพ่อเข้มงวดนักห้ามบรรดาองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์มอมเมาชาวบ้านด้วยอบายมุขต่างๆ แต่เงินมันหอมหวานใครกันไม่เอา เสด็จอาเป็นผู้ตรวจการจะรู้หรือไม่ หากเขารู้คงไม่อยู่เฉยหรอก เพราะเขาเปิดบ่อนใต้จมูกเสด็จอาเลยนะ

ขณะกำลังจะไปถึงบ่อนของตนก็เจอกับคนของเขามาดักรอ เกาเหว่ยดีใจที่ได้หยกเนื้อดีมาหนึ่งชิ้น เขารีบมารอเจ้านายทันที เว่ยหยางหมิงเห็นเขาทำสีหน้าดีใจขนาดนั้นก็แปลว่าทางบ่อนวันนี้คงได้กำไรมากมาย

“องค์ชายๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“มีเรื่องดีๆ หรือเกาเหว่ย”

“กระหม่อมได้ของดีมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ของดีอันใดของเจ้ากัน”

“นี่พ่ะย่ะค่ะ เป็นหยกจักพรรดิ เนื้อนับว่าดีนัก แกะสลักลวดลายกิเลนไฟ ของหายากเลยพ่ะย่ะค่ะ เวลาร้อนพกไว้ร่างกายจะเย็น เวลาหนาวพกไว้ร่างกายจะอุ่น คนที่นำมาจำนำบอกว่าวันพรุ่งจะมาไถ่คืน หยกนี้กระหม่อมเอาไปตีราคาที่โรงประมูลท่านอ๋องมาราคาสูงถึงห้าแสนตำลึงนะพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยหยางหมิงที่รับเอาหยกชิ้นนั้นมาดูก็เหงื่อแตกพลั่กทันที นี่มันหยกที่เสด็จปูพระราชทานให้เสด็จพ่อและเสด็จอาคนละชิ้นเท่านั้น เกาเหว่ยไปเอามาจากไหนกัน หยกนี่พกติดเอวเสด็จอาตลอดเวลาเลยนะ

“เจ้าไปได้มาจากไหนกันเกาเหว่ย”