จัดการบ่อนองค์ชายห้า

เสียงเกือกม้ากระทบกันมาแต่ไกลๆ มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมานาง ซ่งจื่อเหยียนบังคับม้าเข้าข้างทาง นางต้องหลบให้เขาไปก่อน ดูท่าทางทหารเหล่านั้นเกรงใจพวกที่มาใหม่มากนัก ซ่งจื่อเหยียนนั่งก้มหน้า นางไม่อยากให้ผิดสังเกต แต่กลับไม่พ้นสายตาดุจเหยี่ยวของคนบนหลังม้าไปได้ เขากระตุกบังเหียนมาทางนางก่อนจะเอ่ย

"เจ้าเป็นคนที่ไหน มาในเมืองแต่เช้าเช่นนี้"

ซ่งจื่อเหยียนเงยหน้าขึ้นก่อนจะนึกออก นี่มันไอ้อ๋องสุนัขเว่ยเซียวหยางนี่นา คนที่ทำให้ร่างเดิมตั้งครรภ์และคลอดลูกจนตาย หืมไอ้สารเลวนี่ อยากข่วนหน้านักเชียว ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

"ข้าน้อยมาส่งผักขอรับ ท่านพ่อป่วยจึงจะรีบมาส่งและรีบซื้อยากลับไป มิทราบว่าใต้เท้ามีเรื่องอันใดสงสัยในตัวข้าน้อยหรือไม่ขอรับ"

เว่ยเซียวหยางพยักหน้า คนของเขาไปตรวจดูรถม้าค้นจนข้าวของกระจาย แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติ ซ่งจื่อเหยียนจึงเอ่ยถามเขาที่กำลังจะไป

"ใต้เท้าท่านนี้ คนของท่านรื้อข้าวของๆข้าน้อยจนเละเทะ นี่เป็นเงินที่จะไปซื้อยามาต่อลมหายใจบิดาข้าน้อย พวกท่านจะไม่รับผิดชอบหรือขอรับ แม้จะแค่สิบตำลึงแต่ก็เป็นชีวิตคนนะขอรับ"

เว่ยเซียวหยางหันกลับมาสบตากับบุรุษที่เมื่อสักครู่ยังเอาแต่ก้มหน้าอยู่เลย มาตอนนี้กล้าเงยหน้าสบตาเขาแล้วหรือ ก่อนจะกระตุกม้ามาใกล้ๆ

"เจ้าว่าของเหล่านี้ถึงสิบตำลึงเชียว ไม่แพงไปหน่อยหรือ"

"ใต้เท้าผักกาดนั่นท่านปลูกเองได้ไหมขอรับ ไข่ไก่นั่นท่านเบ่งออกมาเองได้ไหมขอรับ"

เหวินเปียวเห็นคนน่าตายบังอาจถามเจ้านายตนเองก็ชักกระบี่มาพาดที่คอของเขาทันที ซ่งจื่อเหยียนยังคงไม่หลบสายตาจากเว่ยเซียวหยาง เขาบอกให้เหวินเปียวเอากระบี่ลงก่อนจะเอ่ยกับนาง

"แน่นอนผักกาดข้าปลูกไม่ได้ ไข่ไก่ข้าก็เบ่งออกมาเองไม่ได้ แล้วอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องสิบตำลึงเช่นไร"

"ใต้เท้าหากท่านทำได้ย่อมไม่แพง แต่ว่าอะไรที่ตนเองทำไม่ได้ย่อมมีราคา วันนี้ข้าน้อยต้องการแค่ค่าเสียหายจากสินค้าสิบตำลึง และค่าปรับที่จะถูกทางร้านอาหารปรับเนื่องจากส่งสินค้าไม่ได้อีกสิบห้าตำลึง มิทราบว่าท่านจะชดใช้อย่างไรดี"

"บังอาจ..ใต้เท้าคือท่านผู้ตรวจการ ต้องมาชดใช้ให้เจ้าด้วยหรือ"

ซ่งจื่อเหยียนมองหน้าองครักษ์ของเขา ไอ้ปากดีนี่ด่าร่างเดิมกับสาวใช้ของนางไว้เยอะเชียว จดเข้าบัญชีหนังหมาอีกคนแล้วกัน จากนั้นก็เอ่ยต่อ

"ฝ่าบาทให้ความสำคัญกับอาหาร ราษฎรอดอยากแต่คนของท่านผู้ตรวจการกลับเหยียบย่ำอาหารเหล่านี้ ฝ่าบาทรู้หรือไม่ว่าขุนนางพระองค์นั้นไม่เห็นทุกข์สุขของราษฎรในสายตา"

เว่ยเซียวหยางหยิบตั๋วเงินห้าสิบตำลึงออกมาส่งให้บุรุษตรงหน้า ซ่งจื่อเหยียนรับเอามาพร้อมกับหาเงินทอนแต่เขาไปไกลแล้ว นางจึงไม่สนใจ วันนี้ทำเขาสงสัยแล้วตอนกลับต้องระวังตัวสักหน่อย ไม่เช่นนั้นหากเขาให้คนตามไปอาจเปิดเผยตัวเองได้

เมื่อได้เงินก็เข้าร้านธัญพืชทันที นางต้องตกลงกับร้านอาหารทั้งในเมืองและนอกเมืองใหม่เสียแล้ว ลดราคาลงให้พวกเขาสักหน่อย แต่ให้ไปรับของเอง หากออกมาบ่อยๆจะเสี่ยงไม่น้อย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็เข้าไปยังร้านผ้าที่นางเป็นพันธมิตรออกแบบลายผ้าให้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษรูปงาม ถือพัดโบกไปมา

"เจ้าแต่งเช่นนี้แล้วรูปงามนักอาเหยียน"

"ขอบคุณพี่ฟ่านหลินเจ้าค่ะ ข้าต้องไปธุระฝากท่านให้คนขับรถม้ากลับบ้านข้าด้วย"

ฟ่านหลินพยักหน้า นางรู้จักเด็กคนนี้ได้สามเดือนกว่าแล้ว ลายผ้าที่นางออกแบบมาให้ล้วนงดงาม จนตอนนี้การค้าของสกุลซ่งกำลังเดือดร้อน พวกเขาหาตัวคนออกแบบของานนางอยู่แทบจะพลิกแผ่นดิน ไม่รู้ว่าสตรีคนนี้มีความแค้นอันใดกับตระกูลซ่ง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่นางต้องไปรู้ แค่ค้าขายปกติก็พอ

ซ่งจื่อเหยียนให้รถม้าไปที่บ้านป้าหู เพราะห่างจากตำหนักถึงสามลี้และมีเพียงหลังเดียว นางเดาถูกเว่ยเซียวหยางให้คนตามรถม้าไปจริงๆแต่ขากลับไปนั้นเหตุใดมีรถม้าสองคัน พวกเขาเจรจากันคนในบ้านไม่นานก็กลับออกมา เห็นบุรุษวัยกลางคนที่กำลังไออย่างหนัก แปลว่าป่วยจริงๆจึงกลับมารายงาน