เปลี่ยนแซ่

ทางด้านซ่งจื่อเหยียนที่หยุดพักค้างคืนที่ฮวากู่เพราะบุตรชายไม่สบายกำลังศึกษาแผนที่การเดินทางไปเมืองจ้านกั๋ว จากเมืองกู่ไปจ้านกั๋วน่าจะใช้เวลาเดือนครึ่งเกือบสองเดือนเพราะนางมีลูกอ่อน เย่วเล่อมาเคาะประตูเรียกนางจึงเก็บจดหมายและตั๋วเงินเอาไว้ ก่อนจะไปเปิดประตูให้

“พี่ใหญ่ท่านยังไม่นอนหรือ”

“คุณหนู เอ่อ น้องรองพี่อยากถามว่าพวกเราจะไปที่ใด เจ้ามีเป้าหมายหรือเปล่า แล้วจื่อห่าวดีขึ้นหรือยัง”

“จื่อห่าวดีขึ้นมากแล้ว ข้าวางแผนจะไปเมืองจ้านกั๋วน่ะ ที่นั่นอุดมสมบูรณ์ไม่น้อยข้าลองสืบค้นมาแล้ว”

“อืม..ว่าแต่พวกเราจะไปทำมาหากินอันใด หยกก็ขายไปหมดแล้ว”

“เรื่องนี้พี่อย่ากังลเลย ข้ามีทางออกแน่นอน พี่เย่วเล่อท่านไปพักผ่อนเถอะ รอจื่อห่าวหายป่วยเราจะเดินทางต่อ เข้าฤดูหนาวแล้ว หากหิมะลงจะเดินทางลำบาก”

“อืม..เจ้าก็พักผ่อนเยอะๆ เล่า ที่จริงจวนร้างก็ไม่ได้แย่ เสียดายเพียงแค่ตอนนี้มีคนต้องการมันคืน”

“พี่เย่วเล่อ....บางทีเมืองจ้านกั๋วอาจดีกว่าเมืองหลวงก็ได้ในความคิดของข้าคนชนบทผู้คนจริงใจกว่า พี่ดูอย่างครอบครัวป้าหูสิ พวกเขาอยู่นอกเขตเมืองหลวงคบค้ากับพวกเราจริงใจเพียงใด”

เย่วเล่อพยักหน้า ซ่งจื่อเหยียนจะไปที่ตำบลตอนเช้าเพื่อขอทำเรื่องฐานะใหม่ นางต้องการกลับไปใช้สกุลเดิมมารดาคือแซ่จาง เปลี่ยนจากซ่งจื่อเหยียนเป็นจางจื่อเหยียน ทางด้านสกุลซ่งรอนางตั้งหลักปักฐานเสียก่อนนางจะทำลายทุกอย่างไม่ให้เหลือซาก ส่วนเว่ยเซียวหยางแม้ว่าไม่ได้ร้ายกาจแต่ก็ไม่น่าคบหา เขารู้เต็มอกว่านางถูกวางแผนให้ร้ายแต่กลับเลือกจะผลักไสร่างเดิม แม้ไม่รู้เหตุผลที่เขารังเกียจสตรีแต่ไม่ว่าอย่างไรเขาควรเป็นสุภาพชนมากกว่านี้

ซ่งจื่อเหยียนนอนหลับกอดบุตรชายตั้งแต่วันพรุงนี้จะไม่มีซ่งจื่อเหยียนอีกต่อไป คงมีเพียงจางจื่อเหยียนแม่หม้ายสามีตายกับพี่สาวน้องสาวเท่านั้น