รู้ความจริงเรื่องบุตร

หลังจากที่ซ่งจื่อเหยียนไปแล้วเว่ยเซียวหยางก็กลับมาถึงจวนปลายยามอู่ เขาไม่เห็นนางกับสาวใช้จึงคิดว่าพ่อบ้านมารับนางไปแล้ว ส่วนเหวินเปียวได้แต่แอบคิดถึงร่างนุ่มนิ่มที่นอนกอดมาตลอดทั้งคืนหากเสร็จเรื่องเขาจะไปอี้โจว เว่ยเซียวหยางเรียกหาเหวินชางมาพูดคุยเพียงลำพัง

"นางว่าอย่างไรบ้าง"

"มิได้เอ่ยอันใดพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องเหตุใดไล่นางไปกระหม่อมอยากรู้เหตุผล ที่จริงนางอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เกะกะ ขอเพียงสั่งไม่ให้พวกนางมาเพ่นพ่านก็ไม่น่ามีปัญหา"

"ซ่งชุนท่านอาของนางติดต่อซื้อขายแร่เหล็กกับต่างแคว้น เหวินชางข้าไม่ได้แต่งงานกับนาง หากสกุลซ่งได้รับผลจากเรื่องนี้นางจะรอดหรือในเมื่อนางแซ่ ข้าแค่อยากชดเชยที่เคยล่วงเกินนางจึงปล่อยนางไป"

"แล้วน้องสาวนางคุณหนูรองคนนั้น"

"นางแต่เข้าตำหนักองค์ชายห้าแล้ว ที่สำคัญหยางหมิงเป็นคนเช่นไรมิใช่เจ้าไม่รู้ หลานชายข้าผู้นี้งามเพียงรูปลักษณ์เท่านั้น เขาเห็นแก่ตัวเพียงใดสะสมอนุไว้เต็มจวน ซ่งซยาอวิ๋นคนนั้นเกรงว่าทางที่เดินคงมีแต่น้ำตาเสียแล้ว"

สามคนนายบ่าวนั่งทำงานกันไปจนเลยมื้อเที่ยงไปแล้ว เสียงเอะอะจากด้านนอกดังเข้ามาจนถึงข้างในจวน

"นี่ๆ ท่านขุนนางข้ามาหาอาซ้อซ่งนางกลับมาจากค้าขายหรือยัง"

"ท่านป้าท่านนี้อาซ้อซ่งคือใครกัน หรือว่าท่านหมายถึงคุณหนูใหญ่ซ่งจื่อเหยียน"

"ข้าไม่รู้จักคุณหนูอะไรนั่น ข้ามาหาอาซ้อซ่ง"

ก่อนจะมาที่นี่ป้าหูเปิดถุงเงินมาก็เห็นตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงสี่ใบ นางตกใจจนหน้าซีดหรือว่าอาซ้อซ่งจะหยิบถุงเงินผิดใบมาให้ นี่อาจเป็นเงินที่นางต้องไปลงทุนหรือเปล่าจึงจะนำมาคืน เว่ยเซียวหยางได้ยินทหารยามเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนจึงให้เหวินเปียวออกไปดู

"เจ้าไปดูหน่อยเหวินเปียว"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เหวินเยวรับคำสั่งเรียบร้อยก็เดินไปยังหน้าจวน ให้ทหารพาท่านป้าหูเข้ามาก่อนเขาจะเอ่ยถาม

"ท่านป้าท่านนี้มาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือไม่"เหวินเปียวถามหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ป้าหูถามหาซ่งจื่อเหยียนกับเขา

"เอ่อคุณชายท่านนี้...อาซ้อซ่งนางอยู่หรือไม่"

เว่ยเซียวหยางที่กำลังนั่งเขียนแบบผังใหม่เงี่ยหูฟังองครักษ์ของเขากับหญิงชาวบ้าน

"นางไม่อยู่หรอก นางจากไปแล้ว ท่านป้ามีเรื่องอันใดหรือ"

"ห๊า นางจะไปได้อย่างไร บุตรชายนางมีไข้เมื่อคืน นางพาลูกเดินทางทั้งๆ ที่ป่วย ห้าย ผู้หญิงคนนี้เด็กป่วยเพียงนั้นรีบร้อนอะไรกันหนักหนา"

เพล้ง!!! เว่ยเซียวหยางที่จิบชาอยู่ถ้วยหลุดมือทันทีก่อนจะเดินมาหาป้าหูเอ่ยเสียงเข้ม