อยู่ๆก็ต้องมาเป็นคุณแม่ลูกหนึ่ง

ซ่งจื่อเหยียนกับสาวใช้ทั้งสองคนใช้ชีวิตในจวนกันอย่างอัตคัดไม่น้อย ไม่เคยมีเงินทองมามอบให้ บ้านเดิมยิ่งแล้วใหญ่ มีครั้งหนึ่งที่ซ่งซยาอวิ๋นกับมารดาเลี้ยงของนางมาหาเพื่อเยาะเย้ยถึงที่ แต่ทั้งสามคนนายบ่าวก็ยังทำใจไม่ตอบโต้ พวกนางจะทำอันใดได้ในเมื่อเจ้าของจวนยังทอดทิ้งพวกนางไม่ไยดี

ป้าหูกับสามีเป็นครอบครัวเดียวที่อยู่บริเวณนี้ พวกเขาสงสารสามคนจึงมักมอบอาหารให้บ่อยๆ ซ่งจื่อเหยียนขายหยกได้มาก็มอบไว้ให้สองสามีภรรยาสิบตำลึงเพื่อเป็นค่าอาหารของพวกนาง หากวันใดพวกเขาเข้าเมืองก็จะมาถามว่าต้องการสิ่งใด ในที่สุดวันที่ถึงกำหนดคลอดก็มาถึงซ่งจื่อเหยียนเจ็บท้องมานานกว่าสามชั่วยามแล้ว

"อ๊าย..เจ็บจังเลย เมื่อไหร่จะคลอดสักที ฮือๆๆเด็กดีอย่าทรมานแม่นักเลย"

"คุณหนูเจ้าคะ ป้าหูกำลังมา อดทนหน่อยนะเจ้าคะ"

"ฮือๆๆ พี่เย่วเล่อ ข้าเจ็บอ๊ายย โอย เจ็บเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว"

เสียงร้องไห้อย่างทรมานของซ่งจื่อเหยียนทำเอาจางเย่วเล่อถึงกับปาดนน้ำตา นางเป็นสินเดิมของมารดาคุณหนู เลี้ยงและเล่นกันมาตั้งแต่คุณหนูอายุห้าขวบ บัดนี้นางสิบเจ็ดแล้ว แต่กับต้องมาเจอชะตากรรมเลวร้าย ซ่งจื่อเหยียนร้องไห้ไม่หยุด นางเจ็บมากเหลือเกิน ป้าหูมาถึงแล้วเย่วหลีกำลังไปต้มน้ำร้อน เสียงครวญครางด้านในยังคงดังออกมาอยู่เป็นระยะๆ

ซ่งจื่อเหยียนนึกถึงหน้ามารดาก่อนจะเรียกหานาง

"ฮือๆ ท่านแม่ช่วยเสี่ยวเหยียนด้วยเจ้าค่ะ เสี่ยวเหยียนไม่ไหวแล้ว ท่านแม่ได้โปรดมารับลูกที"

"อาซ้อซ่ง..ท่านเบ่งอีกทีนะ เบ่งอีกหน่อยเอ้า ฮึบบบบ"

"ฮึบบ อ๊ายยยยย" ซ่งจื่อเหยียนเบ่งจนสุดแรง ในที่สุดนางก็แน่นิ่งไป เย่วเล่อกับเย่วหลีทั้งสองคนเห็นคุณหนูตนเองสลบไปก็พยายามปลุก ซ่งจื่อเหยียนแน่นิ่งไปแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน ร่างที่ถูกเขย่าไปมากลับลืมตาขึ้น ก่อนจะรู้สึกเจ็บที่กลางลำตัวตรงหว่างขา ให้ตายสิอะไรกันวะเนี่ย ฉันกำลังนั่งกินข้าวอยู่ดีๆแท้ๆ ใครจะรู้ว่าจะมีคนคลุ้มคลั่งไล่กวดยิงมาทางที่เจ๊นั่งอยู่ รู้สึกเจ็บๆมีอะไรอุ่นๆไหลออกมาตรงหน้าอก รู้ตัวอีกทีก็มาเจ็บตรงนั้นของผู้หญิงเนี่ยนะ มีเสียงคนร้องไห้อยู่ข้างๆอีกด้วย

"ฮือๆๆ คุณหนู ท่านฟื้นสิเจ้าคะ อย่าทิ้งบ่าวสองคนไปนะเจ้าคะ คุณหนู ฮือๆๆๆ"

หลี่จื่อเหยียนงง อะไรคือคุณหนู อะไรคือ โอ๊ยเจ็บท้อง นี่มันอาการคนจะคลอดลูกนี่หว่า โอ๊ยปวดหัว เดี๋ยวนะนี่อะไรอีกเนี่ย ทุกความทรงจำของซ่งจื่อเหยียนคนเก่าผ่านเข้ามาในหัวของหลี่จื่อเหยียนจนเธอปวดหัวจะระเบิด ข้างล่างก็กำลังปวดหน่วงข้างบนก็กำลังจะไม่ไหว จนเธอร้องออกมา ทำให้สามคนที่กำลังเขย่าตัวเธอต้องตกใจ

"โอ๊ยย แม่งอะไรนักหาวะ อื้อ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยอย่าให้แม่เจอนะจะเตะให้คว่ำเลย อ๊ายยย โอ๊ยเจ็บๆๆๆ ตาหนูยายหนูออกมาสักทีสิโว้ยย"

"คุณหนูท่านฟื้นแล้ว ฮือๆๆ"

"นี่ๆๆอาซ้อเจ้าเบ่งอีกหน่อย หัวเด็กโผล่มาแล้ว" คนที่ชื่อป้าหูเอ่ยกับนาง เย่วเล่อตัดพ้อรำพันถึงผู้ชายเฮงซวยที่ทำให้ร่างเดิมเป็นเช่นนี้ไม่หยุด

"คุณหนูเบ่งอีกนิดเจ้าค่ะ ฮือๆ ที่นี่อยู่ไกลนักไม่มีหมอตำแยสักคน"

"เอาน่าแม่นางเย่วเล่อ ข้าไม่เคยทำคลอดแต่ข้าก็เคยคลอดลูกแหละน่า นี่ๆ อาซ้อซ่งเจ้าเบ่งอีกหน่อย แล้วอย่าสลบไปแบบเมื่อกี้เล่า อดทนหน่อย"

"อ๊ายย โอ๊ยเจ็บโอ๊ยเวรกรรมฉิบหายยังไม่ทันมีผัว ไม่ทันได้รู้รสชาติการป๊าบๆ กับผู้ชายเลย ก็ต้องมาเบ่งลูก อื้อเจ็บ อ๊ะ อ๊ายยย"

"คุณหนู ท่านเบ่งอีกนิด น้ำร้อนเตรียมแล้ว เย่วหลีกำลังไปเอาเจ้าค่ะ เหตุใดท่านอ๋องพระทัยร้ายนักฮือๆๆ"

"พอแล้ว ไอ้อ๋องสุนัขนั่นสมควรไปตายซะ อ๊าย ข้าเจ็บๆจะตายเจ้าจะมารำพึงรำพันอะไรพี่เย่วเล่อ ออกแล้วข้าคลอดแล้ว อ๊ะ อ๊ายยย"