บทที่ 1

EP.1

"โต๊ะเก้า ช้างโปร น้ำแข็งเล็กหนึ่งค่ะ" ฉันบอกกับพี่เบสพนักงานจัดออเดอร์แล้ววางรายการในตะกร้า รอไม่นานของที่แจ้งไว้ก็ถูกยื่นออกมาจากช่องรับของขนาดกว้างเมตรกว่าพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ ของคนที่อยู่ด้านใน

"ขอบคุณค่ะ"

เครื่องดื่มที่ลูกค้าสั่งถูกวางไว้บนโต๊ะก่อนที่ฉันจะเดินไปหยิบน้ำแข็งถังเล็กมาให้อีกรอบ จากนั้นจึงค่อย ๆ เทเครื่องดื่มให้กับลูกค้าผู้ใหญ่วัยทำงานที่มีเพื่อนทั้งผู้หญิงและผู้ชายร่วมโต๊ะเดียวกันราวหกคน

"น้องเนยบริการโต๊ะสิบสองหน่อย" เสียงจากพี่ปายผู้จัดการของร้านเอ่ยปากบอกตอนที่กำลังเดินไปประจำจุดของตัวเองเพื่อรอให้บริการลูกค้าในร้าน

ร้านนี้เป็นสถานบันเทิงที่ค่อนข้างอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยพอสมควร

เหตุผลที่ฉันเลือกมาทำงานเสริมที่นี่ก็เพราะไม่อยากเจอเพื่อนและคนรู้จักที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ซึ่งร้านนี้ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นวัยทำงาน จึงมีโอกาสน้อยมากที่จะเจอเพื่อนในมหาวิทยาลัย

เพราะฉันยังเรียนอยู่ปีหนึ่งการหางานทำช่วงกลางวันจึงเป็นเรื่องที่ยากพอสมควรเนื่องจากติดกิจกรรมอะไรหลายอย่าง ทั้งรับน้องคณะ รับน้องสาขา ไหนจะกิจกรรมชมรมที่นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งถูกบังคับให้ต้องเข้าร่วมทุกคนอีก

จึงทำได้แต่แอบมาทำงานตอนกลางคืน ถึงจะเหนื่อยล้ากับการพักผ่อนน้อยแต่มันก็จำเป็นจึงหยุดไม่ได้

"รับอะไรดีคะ" ฉันยืนข้างโต๊ะแล้วเตรียมจดรายการก่อนเงยขึ้นและเลื่อนสายตาไปมองลูกค้าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเพราะเขาไม่ตอบคำถามเลยแม้แต่คำเดียวอาจจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่านะ

"..."

"พะ...พี่นธี!"

คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์จะสื่อ ไม่ได้ตกใจเท่ากับฉันที่แทบเข่าทรุด จากที่คิดว่าร้านนี้เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

มันยิ่งย่ำแย่กว่าเดิมเพราะฉันดันมาเจอกับพี่ชายเพื่อนสนิทของตัวเอง

"เธอ" เขาพูดแค่นั้นแล้วมองชุดที่ฉันใส่ก่อนจะเบือนหน้าหนี มันไม่ได้โป๊เปลือยอะไรแต่มันรัดรูปจนเห็นสัดส่วนชัดเจนและฉันก็มั่นใจพอสมควรกับรูปร่างของตัวเอง ทำไมพี่นธีต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะ เขาทำให้ฉันเสียความมั่นใจนะ

ชุดยูนิฟอร์มของร้านนี้สำหรับผู้หญิงคือเดรสไหมพรมสีดำแขนยาวแต่ความสั้นของมันเลยขาอ่อนลงไปนิดเดียว จึงเผยให้เห็นเนื้อท่อนขาขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมาอยู่มาก

"พี่อย่าบอกใครได้มั้ย นินก็รู้ไม่ได้" ฉันกำสมุดและปากกาไว้แน่นเหงื่อเริ่มซึมออกมาจนรู้สึกชื้น "เนยจำเป็น"

"..." ใบหน้าคมหันมาขมวดคิ้วใส่แล้วเบือนหน้าไปทางอื่นอีกครั้งพร้อมกับตอบสั้น ๆ แต่เจ็บจุกถึงหัวใจ "ไม่ได้ชอบเสือก"

ฉันไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของเขานักหรอกเพราะปกติก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว บางคำที่เอ่ยออกมาฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจความหมายซักนิดต้องมาคิดคาดเดาเอาเองเพราะมันช่างสั้นเหลือเกิน

เราไม่ได้สนิทกันจนรู้ทุกเรื่องแค่ได้เจอบ่อย ๆ เพราะเป็นพี่ชายของญานินเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่เรียนมัธยมจนถึงตอนนี้เราก็มาเรียนสาขาและคณะเดียวอีก

"ค่ะ" ฉันตอบอย่างเข้าใจ ไม่ชอบเสือกแปลว่าเขาคงไม่เอาไปพูดให้ใครฟัง "พี่เอาอะไรดี"

ที่จริงฉันเคยชอบเขาตอนเรียนมัธยม แต่มันก็แค่ความชอบแบบเด็ก ๆ ในตอนนั้นเพราะพี่เขาดูดีไปหมดทุกอย่าง เรียกได้ว่าเพอร์เฟคเลยก็ว่าได้